Mexico-Stad wel een van de snelst zinkende steden ter wereld. Nu bevestigt een krachtige satelliet van de Amerikaanse National Aeronautics and Space Administration (NASA) de versnelde opmars van deze stille dreiging die bijna 20 miljoen mensen in gevaar brengt.
De satelliet ontworpen door NASA en de Indian Space Research Organization (ISRO), bekend als NISAR (NASA-ISRO Synthetic Aperture Radar), was in staat om met ongekende precisie de omvang en evolutie vast te leggen van dit fenomeen in verschillende delen van de Mexicaanse hoofdstad. De analyse is gebaseerd op voorlopige metingen vanuit de ruimte tussen oktober 2025 en januari van dit jaar, tijdens het droge seizoen in Mexico-Stad.
Hun bevindingen zijn vastgelegd op een kaart die laat zien hoe de ondergrond van de metropool verandert. Op de kaart identificeerde NASA gebieden met een bodemdaling van meer dan 2 centimeter per maand (gemarkeerd in donkerblauw). Het bureau specificeert dat de geel en rood gemarkeerde gebieden kunnen overeenkomen met achtergrondsignalen (of ruis) die naar verwachting zullen afnemen naarmate het satellietinstrument meer gegevens verzamelt.
De afbeelding benadrukt ook de locatie van de internationale luchthaven Benito Juarez, gelegen nabij het Nabor Carrillo-meer, dat midden in een gebied met versnelde bodemdaling opereert. “Beelden als deze bevestigen dat de NISAR-metingen in lijn zijn met de verwachtingen”, zegt Craig Ferguson, adjunct-directeur van het project.
Mexico-Stad ligt bovenop de klei- en meerbodem van het oude Texcocomeer. NASA legt uit dat dit proces een gevolg is van het intensieve grondwaterpompen en het toenemende gewicht dat gepaard gaat met stedelijke ontwikkeling. Beide factoren hebben ruim een eeuw lang de verdichting van de oude bodem van het meer veroorzaakt.
Het fenomeen werd voor het eerst gedocumenteerd in 1925 door ingenieur Roberto Gayol. Tussen 1900 en 2000 kenden sommige gebieden een daling van bijna 35 centimeter per jaar, wat schade veroorzaakte aan infrastructuur zoals de metro, een van de grootste openbaarvervoersystemen in Amerika.
Uit een onderzoek uit 2024 door Dario Solano-Rojas, een specialist op het gebied van teledetectie aan de Nationale Autonome Universiteit van Mexico, bleek dat bodemdaling niet uniform is. Na analyse van de veranderingen in de hoogte van de stad tussen 2011 en 2020, concludeerden de onderzoeker en zijn team dat de mate van bodemdaling zeer variabel is: terwijl sommige gebieden tot 50 centimeter per jaar registreren, is het fenomeen in andere bijna onmerkbaar.
Dit creëert ‘differentiële bodemdaling’, waarbij de grond ongelijkmatig zakt, niet alleen over vierkante kilometers of stadsblokken, maar zelfs op meterschaal. Wanneer een straat, spoorlijn of gebouw aan de ene kant anders zinkt dan aan de andere kant, komt de stabiliteit in gevaar.
