Deze week, Hepworth Wakefieldin West Yorkshire, opent zijn nieuwste tentoonstelling, Kristal in de schaduwvan de in Wolverhampton geboren kunstenaar Lewis Hammond. Dit nieuwe oeuvre, zijn eerste solo-museumpresentatie in Groot-Brittannië, onderzoekt het huis als concept en stelt vragen over hoe we de plaatsen definiëren waar we thuishoren. De afgestudeerde van de Royal Academy Schools staat bekend om zijn aparte stijl waarin hij zijn griezelige, sculptuurachtige onderwerpen portretteert in dramatische composities en belichting die vergelijkbaar zijn met die vaak te zien zijn in het werk van 16e en 17e-eeuwse meesterschilders als Caravaggio, Velázquez En Zurbaran.
Hammonds schilderijen verschijnen vaak op plaatsen van cryptische huiselijkheid, geabsorbeerd door verduisterende schaduwen en in teruggetrokken poses, en bieden vervormde perspectieven. Het werk van de schilder, surrealistisch en toch klassiek, opent een discours over de geschiedenis van de schilderkunst tegenover het onbepaalde, gebroken karakter van het hedendaagse leven. Deze malaise uit zich in zijn oeuvre in herhaalde symbolen, zoals de haas.
Kristal in de Shade ziet Hammond deze penseelstreekmethode toepassen op zijn persoonlijke gevoelens van vervreemding. “Deze nieuwe schilderijen gaan verder met thema’s als erbij horen, vervreemding en pogingen om de innerlijkheid van het zelf tastbaar te maken, en hoe kwetsbaar we allemaal zijn voor de veranderende omstandigheden van onze tijd”, zegt hij. De tentoonstelling is niet alleen een mijlpaal in zijn carrière, maar markeert ook de terugkeer van Hammond naar zijn thuisland, waar hij een nieuwe studio zal opzetten, na een aantal jaren in Berlijn te hebben gewoond. Deze thuiskomst is niet zozeer een feest, maar een dialoog met verlies, herinnering en erbij horen. Het is een bitterzoet moment, maar deze schilderijen neigen meer naar het zoete dan naar het bittere, omdat hij de betekenis van ’thuis’ eer aandoet en of je het gevoel hebt dat ze er een hebben of niet.
In het midden van de show bevindt zich een kleine ruimte die bescherming biedt tegen de institutionele ruimte. In de schaduw van de schilderijen van de kunstenaar wordt een op maat gemaakte geur van rokerig hout, vochtige schil en muskusachtige vochtigheid in de ruimte gepompt om een onnatuurlijk gevoel van ruimte te creëren. De versie van thuis die Hammond hier aanbiedt, is onstabiel en in beweging.
Een nieuwe publicatie, Lewis Hammond: Kristal in de schaduwbegeleidt de tentoonstelling, met geschriften van Julia Horiuniversitair hoofddocent postkoloniale en Caribische literatuur aan de Universiteit van Cambridge, Zambiaans-Britse dichter en presentator Lied Chingonyi en mede artistiek directeur van Luckenwalde-energiecentrale (waar de tentoonstelling eind 2026 zal landen) Helen Turner.
De presentatie volgt op de aankoop door Hepworth Wakefield van een van de stukken van de kunstenaar in 2023, wat hem misschien een schijn van huiselijkheid biedt nu hij terug is op Britse bodem. “Hammond is een van de meest dynamische en originele schilders die vandaag de dag werken”, zegt Marie-Charlotte Carriercurator bij Hepworth Wakefield. “Bezoekers worden uitgenodigd om na te denken over wat het betekent om zich thuis te voelen en wie die zekerheid vandaag de dag wordt ontzegd.”
In een tijd waarin de meesten van ons worden geconfronteerd met de harde realiteit van de plaatsen die we als thuis beschouwen, gedestabiliseerd door verdeeldheid, conflicten en een vaak doordringende hulpeloosheid, Kristal in de schaduw biedt ruimte om na te denken over wat we echt nodig hebben om het gevoel te hebben dat we erbij horen.
Fotografie met dank aan Hepworth Wakefield. Lees meer over de tentoonstelling hier.
