Ik ben opgegroeid aan de Gold Coast, de zesde grootste stad van Australië. Toen ik twintig was, mijn partner en ik woonde in Canadadaarna Engeland. Toen we terugkeerden naar Australië, brachten we acht jaar door in Melbourne en daarna de laatste vier jaar in Bright in het land Victoria, zodat we dicht bij zijn familie konden zijn.
Helder was een kleine stad van minder dan 3.000 mensen, en ik werd vrij snel verliefd op de levensstijl en de mensen. Ik kon er niet over uit hoe oprecht aardig ze waren. Het voelde alsof de gemeenschap elkaar echt steunde, en al snel merkte ik dat ik het rustiger aan deed en ontspande in het plattelandsleven.
Maar na vier jaar in Bright verhuisde mijn gezin van vijf naar de Gold Coast dichter bij mijn bejaarde ouders in januari. Het was een moeilijke beslissing, en het moeilijkste was het achterlaten van onze vrienden en familie, maar ik wilde er later geen spijt van krijgen.
Sinds ik terug naar de stad ben verhuisd, merk ik dat ik probeer een paar van die langzamere, meer opzettelijke manieren van leven in ons leven hier te brengen.
De auteur en haar gezin van vijf zijn begin dit jaar bij haar ouders ingetrokken. Met dank aan Melissa Noble
Ik bouw mijn gemeenschap
Bright is misschien klein, maar heeft een enorm hart. De mensen daar behoren tot de warmste en meest genereuze die ik ooit heb ontmoet. Het is het soort plek dat aanvoelt als een warme kom soep op een koude dag, of een knuffel als je je somber voelt.
Sinds mijn familie bij mijn ouders ingetrokkenIk heb geprobeerd diezelfde gemeenschapszin met mij mee te dragen. Ik kook maaltijden voor vrienden, bied aan om te babysitten als iemand het moeilijk heeft, of stuur gewoon een bericht als ik merk dat iemand het moeilijk heeft.
Laatst sms’te ik zelfs een nieuwe buurman met de vraag of we een paar eieren mochten lenen. Het voelde als iets kleins, ouderwets, maar het brak het ijs.
Een paar dagen later nodigde ik haar dochter uit om te komen spelen en stuurde haar naar huis met een paar van onze eieren. Toen maakte de buurman voor mijn verjaardag gekonfijte amandelen voor me en liet ze bij ons op de stoep liggen. Dat eerste eenvoudige gebaar hielp ons om op een dieper niveau verbinding te maken en een gevoel van gemeenschap.
Ik geniet nog steeds van eenvoudig plezier
Omdat je in het regionale Victoria woonde, was er genoeg buiten te doen, maar vaak moest je je eigen plezier maken. Ons beste familie-avonturen waren vaak de eenvoudigste, zoals een picknick inpakken en naar een zwemplaats gaan, vers fruit plukken bij een plaatselijke bessenboerderij of wandelen door de bergen.
Nu we terug in de stad zijn, hoewel er hier meer te doen is, ben ik zo dankbaar voor de mentaliteit die ik in een kleinere stad heb opgedaan. Ik verveel me zelden, want zelfs op rustige dagen of regenachtige middagen kan ik talloze manieren bedenken om de tijd samen speciaal te laten voelen.
De auteur en haar familie zijn onlangs teruggekeerd naar de Goudkust. Met dank aan Melissa Noble
Ik probeer verbinding te maken met de natuur
Een van de dingen die ik het leukste vond aan het plattelandsleven was de verbinding met de natuur. Ik vertraagde en begon waardeer de simpele dingen. De verschuiving van de seizoenen, de kleurdiepte van een regenboog, de geur van dennenbomen in de ochtendlucht, het stimulerende gevoel van ijskoud bergwater.
Het is niet altijd even gemakkelijk om die verbinding met de natuur in de stad te vinden, maar ik zoek er wel naar. Soms rijden we naar het achterland van de Gold Coast voor een wandeling, of gaan we naar het strand om even te zwemmen voordat we naar school gaan. Drijven in de Stille Oceaan bij zonsopgang is een simpele herinnering dat verbonden blijven met de natuur niet afhankelijk is van waar je woont; je hoeft er alleen maar ruimte voor te maken.
Er zijn aspecten van het stadsleven waar ik echt van geniet, zoals toegang hebben tot voorzieningen en een grote verscheidenheid aan sportclubs voor mijn kinderen. Maar soms mis ik wel het langzamere tempo van het plattelandsleven en de mensen.
Op moeilijkere dagen doe ik nog meer moeite om het rustiger aan te doen en een gemeenschapsgevoel op te bouwen. Soms betekent dat lezen op de veranda in de zon en mezelf toestemming geven om zonder schuldgevoel ‘nee’ te zeggen tegen activiteiten. Andere keren lijkt het alsof je door de lokale boerenmarkten dwaalt of rondhangt in het plaatselijke koffiehuis en de eigenaar leert kennen.
Die simpele momenten ondersteunen mij en herinneren mij aan de beste delen van het plattelandsleven.
