Route 66 heeft zijn ranken door heel SoCal, en vooral in het LA-gebied, slingert door Pasadena, West Hollywood en culmineert in Santa Monica. Maar de meest liefdevolle ode aan Route 66 is misschien wel in het Disneyland Resort, en dan met name in Disney California Adventure.
Verhalen, foto’s en reisadviezen van America’s Mother Road
Cars Land werd in 2012 geopend als onderdeel van een herinrichting van het themapark en gaf het eindelijk een opvallend terrein dat kon wedijveren met – en in veel gevallen zelfs overtreffen – dat van zijn buurman, Disneyland. Geflankeerd door door de zon gehavende, roodachtige rotsen die eruit zien alsof ze uit Arizona zijn opgetild, is Cars Land een wonder van een themaparkland, met op de achtergrond een bergketen die lichtjes knikt naar de vinnen van klassieke Cadillacs uit 1957 tot 1962. Dat ontwerpelement is een eerbetoon aan de Cadillac Ranch in Amarillo, Texas, waar 10 vintage Cadillacs met hun neus eerst in de grond begraven liggen, die voor velen lijkt op een 20e-eeuwse Cadillac. Steenhenge.
Maar voordat het gebied aan de film uit 2006 werd toegevoegd, werd het voorgesteld als een themaparkbestemming gewijd aan attracties langs de weg en uitstapjes langs de zogenaamde Mother Road. Cars Land is een fantasiegebied gebaseerd op een fictieve stad uit een animatiefilm, maar de wortels ervan zijn beslist reëel.
Cadillac Ranch, een kunstwerk gemaakt van tien oude auto’s door het kunstenaarscollectief Ant Farm in de jaren zeventig, is uitgegroeid tot een van de topattracties van Amarillo. Bezoekers worden uitgenodigd om hun eigen spuitverfaccenten toe te voegen.
(Christopher Reynolds/Los Angeles Times)
De achtergrondbergketen van Radiator Springs Racers is een knipoog naar Cadillac Ranch. De pieken zijn zo ontworpen dat ze lijken op de staartvinnen van klassieke auto’s.
(Mark Boster / Los Angeles Times)
“We erkennen dat van tevoren heel goed, dat je over Route 66 loopt”, zegt Kathy Mangum, de gepensioneerde Walt Disney Imagineer die uitvoerend producent was van Cars Land.
“Maar je loopt ook niet over een deel van Route 66 dat ergens bestaat”, vervolgt Mangum. “Er is geen enkel deel van Route 66 waar je omhoog kijkt naar een Cadillac-gebergte omgeven door rode rotsen. Het is de geest van Route 66. Ik zou het niet eens een ‘best-of’ willen noemen.’ Het is gewoon een klein beetje van dit, een beetje van dat, en gecombineerd voelt het echt.”
Voordat degenen bij Walt Disney Imagineering, de geheime tak van het bedrijf dat zich toelegt op pretparkervaringen, zelfs maar wisten dat Pixar Animation Studios aan de film ‘Cars’ werkte, bevond een op auto’s gericht land zich in de planningsfase voor Disney California Adventure. Het park was in 2001 geopend en had in de beginjaren moeite om mensenmassa’s aan te trekken, waarbij het publiek zich concentreerde op een gebrek aan attracties in Disneyland-stijl en een gebrek aan groots ontworpen vergezichten.
In een poging om het park nieuw leven in te blazen, stelde de toenmalige bedenker Kevin Rafferty zich een gebied voor dat Car Land zou gaan heten – zonder de ‘s’ – dat zwaar zou trekken uit de roadtrips van zijn familie en Route 66-achtige attracties en eigenaardigheden langs de weg. Een van de opvallende attracties was er een die aanvankelijk Scoot 66 heette, later veranderd in Road Trip, VS, een langzaam rijdende rit die de gasten meenam op een langlaufreis door de natuur en de eigenzinnigheid langs de weg, hoewel de showcasescène een reis door een geminiaturiseerde Carlsbad Caverns zou zijn geweest, een beetje een omweg van Route 66.
“Het was een beetje ironisch”, zegt Rafferty, nu met pensioen, over de nooit gebouwde rit. “Je zou al deze attracties langs de weg zien die je naar binnen zouden trekken, zoals gigantische konijntjes.”
Mater’s Junkyard Jamboree brengt het roestige, oude sleepwagenpersonage uit de film ‘Cars’ tot leven in Cars Land bij Disney California Adventure. (Mark Boster / Los Angeles Times)
Een kunstwerk in Seligman, Ariz., is een eerbetoon aan de Disney-Pixar-film ‘Cars’, die sterk geïnspireerd was door de stad. (Mark Lipczynski / For The Times)
Rafferty geloofde dat een plek als Car Land rijp zou zijn voor verkenning in een Disney-park, aangezien het zich zou afspelen van eind jaren vijftig tot begin jaren zestig en zou inspelen op een collectieve nostalgie naar een tijd waarin een voertuig de vrijheid betekende om de open weg te verkennen. Cars Land heeft vandaag de dag nog steeds iets van die tijdloze energie, met een vintage rock-‘n-roll-soundtrack en een straatstrook vol kleurrijke neonlichten, waarvan de lichten, vooral ’s nachts, gasten uitnodigen om dichterbij te komen.
“De reden waarom ik dacht dat het in een Disney-park zou passen, vooral in Disney California Adventure, is omdat auto’s zo’n groot deel uitmaken van het Californische verhaal”, zegt Rafferty. “Auto’s worden ontworpen in Californië, ook al worden ze elders gebouwd. Er zijn meer custom shops in Californië. Er zijn meer ontwerpstudio’s in Californië. Er zijn meer autoclubs. En alle auto’s zingen. ‘Ze is zo goed, mijn 409.’ Het waren allemaal de Beach Boys en Jan en Dean.’
De neonreclames van Radiator Springs. Flo’s V8 Cafe past niet direct bij een Route 66-diner, maar is in de geest geïnspireerd door het Midpoint Cafe in Adrian, Texas.
(Paul Hiffmeyer / Disneyland Resort)
De ontwikkeling van Rafferty’s Car Land-idee zou van koers veranderen als Imagineering en Pixar uiteindelijk op één lijn zouden komen. Maar het was ook een verschuiving die het gebied formeel zou verankeren in de cultuur van Route 66, die de film sterk beïnvloedde. Zowel de filmmakers als later degenen van Imagineering begonnen aan tiendaagse onderzoeksreizen langs de weg onder leiding van historicus Michael Wallis, auteur van ‘Route 66: The Mother Road’. Degenen bij Pixar waren zelfs zo gecharmeerd van de tournees van Wallis dat de auteur werd gevraagd de rol van de sheriff van de film te vertolken.
Wallis zegt dat hij de teams in gehuurde Cadillacs heeft meegenomen. “Ik stop graag elke 300 meter”, zegt Wallis. “Als ik een roadtrip maak, ga ik er mee aan de slag. Dus stopten we om doosschildpadden van de weg te halen. Ik waadde ze in wintertarwe om te dansen, om wilde druiven te plukken. Ik stelde ze voor aan mensen van wie ik zeker weet dat ze ze nooit zouden hebben ontmoet, de geweldige karakters van de weg, en ik liet ze de door de mens gemaakte en natuurlijke plekken van de weg zien.”
Hoewel de fictieve ‘Cars’- en Cars Land-gemeenschap van Radiator Springs geen enkele inspiratiebron heeft, weerspiegelt het het landschap en de geschiedenis van verschillende kleine stadjes tussen Tulsa, Oklahoma, en Kingman, Arizona, waaronder Tucumcari, NM, Seligman, Arizona, en Oatman, Arizona. En de enkele, sierlijke brug die gecentreerd is op de bergketen op de achtergrond van het land lijkt sterk op Pasadena’s eigen Colorado Street Bridge, hoewel er geen brullende waterval is. naast het origineel.
Scènes uit Route 66 in Seligman, Arizona. De stad was een van de inspiratiebronnen voor de fictieve ‘Cars’ en Cars Land-stad Radiator Springs.
(Mark Lipczynski / For The Times)
De centrale brug van het Cars Land-gebergte is gemodelleerd naar een lokaal monument. (Paul Hiffmeyer / Disneyland Resort)
De Colorado Street Bridge in Pasadena, een inspiratiebron voor de Cars Land-structuur. (Adam Markovitz)
Elders is Ramone’s House of Body Art verbonden met de U-Drop Inn, een art-deco-tankstation uit 1936 in Shamrock, Texas, dat nu dienst doet als bezoekerscentrum en café. Het Cosy Cone Motel knipoogt naar de Wigwam-motelketen, die ooit zeven locaties omvatte, van Kentucky tot Californië. Er zijn er nog twee actief langs Route 66: de Wigwam in San Bernardino en een andere in Holbrook, Ariz.
Terwijl Imagineers visuele referenties hadden uit de animatiefilm, zegt Mangum dat de onderzoeksreis van onschatbare waarde was om het park authenticiteit te geven.
“We zouden een gebouw in Shamrock, Texas, binnen kunnen lopen dat zo veel lijkt op hoe Ramone’s House of Body Art eruit ziet, en zien dat die tegels gemaakt zijn van verhoogd terracotta”, zegt Mangum. “Dus we konden de daadwerkelijke textuur krijgen. Het is een filmwereld, maar het is ook een echte wereld.”
Flo’s V8 Cafe past niet direct bij een Route 66-eetcafé, zeggen de Imagineers, maar werd in de geest zeker beïnvloed door het Midpoint Cafe in Adrian, Texas.
Het Midpoint Cafe in Adrian, Texas, viert halverwege Route 66 tussen Chicago en Los Angeles.
(Christopher Reynolds/Los Angeles Times)
“We proefden al hun taarten en eten en maakten daar uitgebreid aantekeningen over”, zegt Rafferty. ‘De twee vrouwen die eigenaar waren van het Midpoint Café hadden, naar zij zeiden, het recept van hun moeder voor ‘lelijke korsttaarten’. We werden verliefd op lelijke korsttaarten. Ik ontmoette de chef-kok van Disneyland, destijds een Fransman, en ik zei dat we lelijke korsttaarten wilden serveren in Flo’s V8 Cafe. En hij zei: ‘Nee, nee, nee, niets in Disneyland zal lelijk zijn.’
Nee, maar het kan worden beïnvloed door verlaten gebouwen. Mangum zegt dat een belangrijke locatie voor het land de verlaten gebouwen van Two Guns, Arizona waren. Overblijfselen van tankstations leidden tot schetsen die delen van het ‘Stanley’s Oasis’-gebied van de wachtrij van Radiator Springs Racers zouden inspireren, die Rafferty en zijn bedrijf vulden met een olietankstation en vervolgens een gebouw bestaande uit lege olieflessen. Het verhaal gaat dat Stanley’s Oasis een attractiedorp langs de weg is dat heeft geleid tot de ontwikkeling van de stad Radiator Springs.
Bij het Cosy Cone Motel verkoopt een reeks kegelvormige eetkraampjes snelle hapjes, zoals gedraaide softijskegels. (Stephanie Breijo / Los Angeles Times)
The Cosy Cone is gebaseerd op de echte Wigwam Motels. (Christopher Reynolds/Los Angeles Times)
“Dat soort op Route 66 geïnspireerde verhaal was allemaal verzonnen”, zegt Rafferty. “Het zat niet in de film.” Dat achtergrondverhaal zou echter de basis vormen voor de korte film ‘Time Travel Mater’ uit 2012.
De blijvende kracht van het land is echter niet alleen te danken aan de populariteit van de geanimeerde eigendommen die ertoe hebben geleid. Hoewel Route 66 niet voor iedereen magisch was – de geschiedenis van de weg is bezaaid met verhalen over extreme armoede en gruwelijk racisme – is het geromantiseerd als een stukje Americana en vormt het een startpunt om verder in ons verleden te duiken.
Het land is in één woord tijdloos. Het is ook representatief voor het ideaal van een werkende kleine stad, het soort plek waar we altijd naar verlangen. “Het is misschien niet het Amerika van vandaag”, zegt Mangum, “maar in zekere zin is het dat wel.”
Times-stafschrijver Christopher Reynolds heeft aan dit rapport bijgedragen.
