Ik ben nog maar één keer eerder in Madrid geweest, met een ex-vriendje tijdens een reis die eindigde in een ramp en liefdesverdriet (ik zal je de kleine violen besparen). Dus toen de lieve mensen van de Thompson Madrid door Hyatt me uitnodigde om in de onlangs gerenoveerde ruimte te komen logeren, greep ik de kans om de Spaanse hoofdstad een goede tweede kans te geven.
Na drie jaar van renovaties was het Thompson klaar om gasten te verwelkomen en het weelderige interieur en de eersteklas gastvrijheid te verkennen. Voor degenen die de prachtige stad – die al bekend staat om zijn mix van cultuur en keuken – willen verkennen, biedt Thomson iets heel bijzonders.
De smaakvolle kamer waarin ik verbleef was donker en afgewerkt met prachtige donkere steen. De regendouche was de beste eigenschap, met een enkele druk op de knop ging de hemel open. Onze reis begon met een lunch getiteld ‘The Longest Table’ op de routes die in onze kamer zijn achtergelaten, beloofde te zijn “een onvergetelijke eetervaring waar kunst en eten op zo’n unieke manier samenkwamen”. De fantastische verspreiding was trouw aan zijn woord. Er waren veel lokale en internationale artiesten aanwezig en creatievelingen uit alle vakgebieden – mode, muziek, architectuur – werden allemaal samengebracht voor een heerlijk feest.
Verzorgd door de De Barra de Ultramarines restaurant in de beroemde Plaza del Carmen-plein leerden gasten elkaar kennen onder het genot van een glas of twee (of meer) sangria. Ik had het genoegen om naast te zitten Mel Blatt van Alle heiligen die naar mijn verhalen over zingen moesten luisteren Zuivere oevers over karaoke in een duikbar in Tokio om 04.00 uur een paar jaar geleden. In typisch Spaanse stijl duurde de lunch urenlang, waarbij veel selfies werden gemaakt met gigantische paellaschotels die de tafels bezetten.
Nadat we klaar waren met eten, begon een verrassende modeshow, waarbij modellen met frisse gezichten door de ruimte paradeerden. De outfits bestonden uit een reeks hotelbadjassen, allemaal opnieuw gemaakt en opnieuw uitgevonden door lokale modeontwerpers, wat voor een leuk moment zorgde voordat we ons allemaal terugtrokken in onze kamers.
De volgende ochtend begon vroeg met een stadstour door Madrid. Dit was echter niet een van die typische dubbeldekkerbussen met open dak die je in veel grote steden aantreft. Omdat veel van de beste straten te smal en te oud waren om met een bus doorheen te kunnen rijden, zou de tour worden afgelegd in een reeks klassieke auto’s. Omdat ik een mens van 6″4 was, was ik letterlijk twee, zo niet drie keer zo groot als de meeste gasten op de tour. Maar als bij toverslag slaagde ik erin om in een van de minimotoren te kruipen. De volgende paar uur verkenden we de stad. Het beste vergelijkbaar met het spelen van een spelletje Super Mario Kartdeze fluitstoptour had hoge snelheden (en uitstekende rijvaardigheden), dus alle beste plekken waren afgevinkt. Dit omvatte volgens de Guinness Book of Records: Restaurant Botin dateert helemaal tot 1725.
We zijn allemaal veilig teruggekeerd naar het hotel om deel te nemen aan de Spaanse workshop omelet maken onder leiding van de chef-kok van het hotel, Iván Jiménez, afkomstig uit Venezuela. Het was boeiend, informatief en oprecht leuk. In mijn team had ik mijn lunchbestie Mel, die ooit finalist was Beroemde meesterkok en het ongelooflijke Lucas Daghoofdredacteur van Man over de stad. De les bood een diepere waardering voor zo’n hoofdgerecht. We sloten de sessie af met het proeven van onze eigen creaties, weggespoeld met perfect gepaarde gekoelde wijnen waardoor zelfs de meest twijfelachtige omeletten heerlijk smaakten. (Ik werd ook behoorlijk afgeleid door de canapés die ook werden aangeboden, vooral de ansjovis-, olijven- en jalapeño-proevers.)
Met nog maar een paar uur tot het avondeten gingen we naar de Gooi het weg dakterras met 360 graden uitzicht over de stad. We bleven genieten van ongelooflijke tapas, waaronder vakkundig gegrilde zeevruchten, levendige seizoensgroenten en inventieve deelborden geïnspireerd op keukens van over de hele wereld. Een groot deel van de cast van het succesvolle Spaanse drama Elite waren aanwezig, wat betekende dat de eetervaring rondom werd bevolkt met prachtige gezichten.
De avond eindigde toen iedereen naar de kelder van het hotel ging voor het feest Jack’s Club. De interieurs waren het meest gastvrij en voelden als thuis, een kruising tussen Polobar in New York en de Gleneagles golfbaan in Schotland. Allemaal gedimd licht en warme Chesterfield-banken: het is een ruimte waar je je kunt voorstellen dat je urenlang geparkeerd staat, vooral wanneer de mixoloog van de Club de meest goddelijke, pittige margarita’s inschenkt.
Over het geheel genomen was dit verblijf in Thompson Madrid veel meer dan alleen een hotelbezoek – het was een samengestelde ervaring die het beste van de Madrileense eet-, kunst- en sociale scene twee dagen lang samenbracht. Ik zou in een hartslag terugkeren.
Fotografie met dank aan Thompson Madrid.
