Ik wil heel graag een chill mama.
Ik wil geen helikopter ouder. Ik wil niet zweven. Ik wil niet een van die moeders zijn wier hele identiteit in beslag wordt genomen door de zorg voor hun kind, dat niet langer een onafhankelijk persoon is en een zacht, kussenachtig schild wordt tussen hun kind en de buitenwereld.
Ik wil daar één van zijn coole moeders die met een biertje op de veranda zitten en hun kind zelf dingen laten uitzoeken. Maar ik heb uit ervaring geleerd dat dit niet altijd het beste is voor mijn zoon.
Hij zou nergens anders slapen dan in zijn wiegje
Voordat hij werd geboren, dacht ik dat zijn vader en ik hem overal mee naartoe zouden nemen. Hij zou slapen wanneer hij moest slapen, en hij zou leren flexibel te zijn. Een van mijn vrienden had dat gedaan; haar dochtertje viel op allerlei plekken in slaap – ook midden op de vloer op een druk feestje – en zij en haar man bleven genieten van hun sociale levenzij het met een baby aan hun borst vastgebonden.
Maar toen mijn zoon klein was, weigerde hij ergens anders in slaap te vallen dan in zijn wieg. Ik dacht dat hij zou slapen als hij moe genoeg werd, maar wat er feitelijk gebeurde toen hij moe genoeg werd, was dat hij urenlang schreeuwde. We kwamen er al snel achter dat we heel streng moesten zijn als het om thuiskomen ging dutjes en voor het slapengaanniet omdat we dat wilden, maar omdat het voor hem werkte.
Onafhankelijkheid is belangrijk voor hem
Naarmate mijn zoon groter is geworden, is de afstand tussen de ‘chill mom’ die ik wil zijn en de moeder die ik daadwerkelijk ben groter geworden. Ik wil hem ’90s Kid Summers’ geven, waarin hij lange, ongestructureerde middagen buiten kan spelen, maar ik heb geleerd dat hij gedijt op structuur en voorspelbaarheid.
De auteur wilde een relaxte moeder zijn. Met dank aan de auteur
Ik wil met mijn vrienden zitten roddelen terwijl hij in een andere kamer met hun kinderen speelt, maar ik heb geleerd dat dit vaak uitmondt in ruzie en tranen. Zoals veel neurodivergerende kinderen heeft hij moeite met het reguleren van emoties, en als er geen volwassene is die hem in de gaten houdt, kan het heel snel misgaan.
Aan de andere kant is onafhankelijkheid erg belangrijk voor hem. Zijn zenuwstelsel is voortdurend alert, en dit betekent dat controle van groot belang is. Hij wil zijn eigen tanden poetsen, zijn eigen kleding kiezen en zijn eigen beslissingen nemen. Ik kan hem niet zomaar een koekje als toetje geven; hij moet er een uit de doos kiezen.
Naarmate hij ouder wordt, wil ik zijn verlangen naar autonomie respecteren en koesteren, terwijl ik ook voldoende structuur en begeleiding bied om hem te ondersteunen.
Het kan moeilijk zijn om een neurodivergerend kind op te voeden
Dit is uiteraard een evenwichtsoefening voor elke ouder. Maar het is een grotere uitdaging als ouder van een neurodivergerend kind, omdat de dingen die voor andere kinderen werken, niet altijd voor de mijne werken.
Soms zijn keuzes essentieel; andere keren leiden keuzes tot meltdowns. Soms verandert het feit dat hij met zijn vrienden rondrennen tijdens een openluchtconcert in een magische nacht waarin hij vuurvliegjes vangt; andere keren eindigt het met schreeuwen en ik sleep hem terug naar de auto.
Natuurlijk zijn er ook dingen die voor hem gemakkelijk zijn, dingen die een uitdaging zijn voor andere kinderen en hun ouders. Hij kan een drie uur durende musical bijwonen (en daarna de achtergrondverhalen en motivaties van de personages tot in detail bespreken). Hij kan een echt interessant gesprek voeren met een tafel vol volwassenen over alles, van reïncarnatie (“Ik denk dat ik terugkom als kitten”) tot waar de paashaas woont (“de Oostpool”). Hij is erg populair bij het bejaardentehuis van mijn ouders. Toen hij op de kleuterschool zat, werd hij geschorst omdat hij de directeur tegen het hoofd had geschopt en later diezelfde middag verbaasde hij een groep van mijn collega’s door volkomen stil te zitten en aandachtig te letten op een nieuw toneelstuk. Ik had het gevoel dat ik een emotionele whiplash had, waardoor ik me zo snel van een vreselijke moeder in een geweldige moeder veranderde.
Mijn kind is zijn eigen persoon
Ik denk niet dat de sterke punten van mijn zoon of zijn uitdagingen veel te maken hebben met wat ik heb gedaan. Het is gemakkelijk om onze kinderen te zien als een weerspiegeling van onszelf, maar mijn zoon is in hoge mate zijn eigen, onafhankelijke persoon.
Voordat ik hem kreeg, heb ik veel tijd besteed aan het nadenken over mijn ‘ouderschapsfilosofie’, het lezen van boeken en het praten met vrienden over verschillende benaderingen. Ik dacht dat het iets was dat je in abstracte zin besloot: dit is het soort persoon dat ik ben, en dus is dit het soort ouder dat ik ga worden. Maar sinds ik een echt kind heb, heb ik me gerealiseerd dat mijn opvoedingsfilosofie niet uit boeken of vrienden kan komen, of zelfs uit wie ik ben. Het moet voortkomen uit wie mijn kind is en wat hij nodig heeft, en het moet voortdurend evolueren en veranderen.
Ik heb het gevoel dat ik het meestal helemaal verkeerd doe. Het zou gemakkelijker zijn als ik een duidelijke reeks richtlijnen had. Maar ook al twijfel ik aan bijna alles over mijn ouderschap, het enige waar ik nooit aan twijfel is hoeveel ik van mijn zoon houd. Het enige wat ik dus kan doen is aandacht blijven schenken en erop vertrouwen dat zelfs als mijn ouderschapsreis er heel anders uitziet dan ik me ooit had voorgesteld, deze liefde genoeg zal zijn om ons te leiden.
