H
Hoe lang woon je al in Singapore?”
Het is een vraag die taxichauffeurs mij stellen sinds ik bijna twintig jaar geleden uit New York aankwam.
In het begin was het antwoord klein: slechts een jaar, daarna twee.
Mijn man en ik hadden een tweejarenplan opgesteld. Toen we pas getrouwd waren, zeiden we tegen onszelf dat het een spannend hoofdstuk was in ons nieuwe leven samen. We lieten dozen achter in de kelder van het appartement van mijn zus in Brooklyn, in de veronderstelling dat we er snel terug zouden zijn.
Maar toen het aantal voorbij die deadline kwam – vijf jaar, daarna tien – kwamen die dozen langzaamaan over.
Tegenwoordig vragen niet alleen taxichauffeurs hoe lang we van plan zijn te blijven.
Mijn moeder zegt hoe ver weg wonen wijnu haar twee kleinkinderen er ook bij zijn. Mijn schoonfamilie herinnert ons zachtjes aan de voordelen van een nauwere band. Iedereen lijkt te veronderstellen dat er een logische volgende stop is, een eindbestemming die uiteindelijk alles zal begrijpen.
Maar ergens onderweg voelde Singapore zich niet langer als een hoofdstuk, maar begon het als een spiergeheugen te voelen. Ik ben mijn tolerantie voor koud weer kwijt na jaren in de tropen. Terug in New York voelt het vreemd om iemands appartement binnen te lopen zonder mijn schoenen uit te doen.
Toch zijn er herinneringen dat mijn leven over grenzen heen verdeeld is. Als Amerikaan dien ik elk jaar Amerikaanse belastingen in – de VS is een van de weinige landen die dit eisen van burgers in het buitenland – een voortdurende herinnering dat ik tussen plaatsen leef.
Mijn twee kinderen zien er oprecht verward uit als iemand hen vraagt: “Waar komen jullie vandaan?”
Naarmate meer gezinnen een leven in het buitenland opbouwen, zijn wij niet de enigen die deze vraag krijgen.
In 2024 woonden ongeveer 3,3 miljoen Amerikanen in het buitenland – een stijging van 15% sinds 2010 – volgens een schatting van het Federal Voting Assistance Program, waarin belastinggegevens, socialezekerheidsgegevens en buitenlandse censuscijfers worden samengevoegd. Omdat Amerikanen zich niet hoeven te registreren als ze naar het buitenland verhuizen, is er geen officiële telling.
In deze serie hoor je van anderen die in het buitenland een huis hebben gebouwd, op verschillende leeftijden, om verschillende redenen en in verschillende stadia van hun verblijf, en die allemaal op hun eigen manier dezelfde vraag beantwoorden: waar is thuis eigenlijk?
