Cocaïnevervuiling kan dat wel het gedrag van beïnvloeden vis– door bijvoorbeeld de manier waarop de Atlantische Oceaan omgaat te veranderen zalm bewegen zich door hun omgeving, wat hen ertoe aanzet verder te zwemmen en zich over een groter gebied te verspreiden.
Dat blijkt uit een recente studie van een onderzoeksteam gecoördineerd door de Griffith Universiteit, de Zweedse Universiteit voor Landbouwwetenschappen, de Zoological Society of London en het Max Planck Institute of Animal Behavior en gepubliceerd in het tijdschrift Current Biology. De bevindingen vormen het eerste bewijs dat de effecten van cocaïnebesmetting op het gedrag van vissen niet alleen optreden onder laboratoriumomstandigheden, maar ook in het wild, waar dieren worden blootgesteld aan veel complexere omgevingsomstandigheden.
Cocaïne en zijn metabolieten worden steeds vaker aangetroffen in rivieren en meren over de hele wereld, waarbij ze voornamelijk via afvalwaterzuiveringssystemen in de waterwegen terechtkomen. Hoewel eerder onderzoek heeft aangetoond dat cocaïnevervuiling het gedrag van dieren kan beïnvloeden, bleef dit bewijs beperkt tot laboratoriumomstandigheden. Uit een onderzoek uit 2024 door het Oswaldo Cruz Instituut in Brazilië bleek dat zelfs haaien worden blootgesteld aan cocaïne, maar er is weinig bekend over de effecten ervan op dieren in het wild.
Om er meer over te begrijpen, implanteerden de auteurs van de nieuwe studie chirurgisch kleine apparaatjes die langzaam chemicaliën afgaven in 105 jonge Atlantische zalm in het Vätternmeer in Zweden. Vervolgens werden ze in drie groepen verdeeld: een controlegroep, die niet aan stoffen werd blootgesteld; een groep blootgesteld aan cocaïne; en een groep die wordt blootgesteld aan benzoylecgonine, de belangrijkste metaboliet van cocaïne die vaak in afvalwater wordt aangetroffen. De onderzoekers bevestigden ook kleine tags aan de vissen, zodat ze hun bewegingen gedurende een periode van twee maanden konden volgen. Uit daaropvolgende analyses ontdekte het team dat, vergeleken met de controlegroep, vissen die waren blootgesteld aan benzoylecgonine tot 1,9 keer verder zwommen en zich aan het einde van het experiment ongeveer 32 kilometer van het vrijlatingspunt verspreidden.
“De locatie van de vissen bepaalt wat ze eten, wat ze eet en hoe populaties zijn gestructureerd”, zegt co-auteur Marcus Michelangeli. “Als vervuiling deze patronen verandert, heeft dit het potentieel om ecosystemen te beïnvloeden op manieren die we nu pas beginnen te begrijpen.”
Naast het laten zien hoe cocaïnevervuiling de manier heeft veranderd waarop zalm de ruimte in een natuurlijk ecosysteem gebruikt, ontdekte de nieuwe studie dat het meest uitgesproken effect niet zozeer werd waargenomen bij de groep die werd blootgesteld aan cocaïne zelf, maar bij de groep die werd blootgesteld aan de metaboliet ervan. Dit resultaat heeft implicaties voor de monitoring, aangezien de metabolieten vaak vaker voorkomen in waterwegen en de huidige risicobeoordelingen zich over het algemeen concentreren op de hoofdverbinding, waardoor mogelijk belangrijke biologische effecten worden verwaarloosd.
“Het idee dat cocaïne effecten zou kunnen hebben op vissen lijkt misschien verrassend, maar de realiteit is dat dieren in het wild al dagelijks worden blootgesteld aan een breed scala aan door mensen gemaakte medicijnen”, zegt Michelangeli. De volgende stap van de onderzoekers zal zijn om te kunnen bepalen hoe wijdverbreid deze effecten zijn, om te identificeren welke soorten het meeste risico lopen, en om te testen of veranderingen in gedrag zich vertalen in veranderingen in overleving en voortplanting.
Dit verhaal verscheen oorspronkelijk op BEDRAAD Italië en is vertaald uit het Spaans.
