Het immuunsysteem opereert op een schaal die wetenschappers nog maar net beginnen te zien. Die nieuwe kijk zou de manier waarop ziekten werken kunnen veranderen kanker worden aangepakt.
Tijdens zijn toespraak op WIRED Health op 16 april legde Daniel Davis, een immunoloog aan het Imperial College London, uit hoe onderzoekers geavanceerde microscopen gebruiken om voorheen onzichtbare dynamieken in de hersenen bloot te leggen. menselijk immuunsysteemwaaruit blijkt dat er meerdere processen plaatsvinden op ‘nanoschaal’ die voorheen buiten bereik waren.
Die nieuwe visie verandert nu al de manier waarop immuniteit wordt begrepen. “We hebben iets ontdekt dat bekend staat als de immunologische synaps, namelijk dat het bekend is dat veel verschillende eiwitmoleculen het immuunsysteem activeren,” zei Davis.
De hedendaagse microscopen onthullen werelden waarvan we “gewoon geen idee hadden dat ze bestonden”, legde hij uit. “Er was niet echt een hypothese die ons daartoe leidde”, zei hij. “Het was kijken naar dingen die onder een microscoop gebeuren.”
Op deze schaal zien zelfs de eerste momenten van contact tussen cellen er anders uit. “Wanneer een immuuncel zich aan een andere cel hecht, moet deze beslissen of die andere cel gezond of ziek is. Kleine uitsteeksels op nanoschaal komen uit de immuuncel om dat eerste contact te maken, ” zei hij.
In samenwerking met farmaceutisch bedrijf Bristol Myers Squibb onderzoekt zijn laboratorium hoe dit detailniveau niet alleen kan worden gebruikt om immuunreacties te observeren, maar ook om deze te beïnvloeden. Na het doden van een zieke cel moet een immuuncel zich bijvoorbeeld losmaken en verder gaan om een andere cel aan te vallen, een proces dat wetenschappers pas onlangs in detail hebben kunnen observeren.
Het team van Davis experimenteert met opnieuw ontworpen antilichamen – Y-vormige moleculen die fungeren als een brug tussen immuuncellen en kankercellen – om de signalen te versterken die deze immuuncellen activeren. Door zich op deze manier aan de immuuncel te binden en belangrijke eiwitten dichter bij elkaar te brengen, kunnen deze moleculen “een heel krachtig signaal naar de immuuncel sturen om in te schakelen en de kanker te doden.”
Conceptueel gezien suggereert dit dat het rangschikken van moleculen op immuuncellen deze effectiever zou kunnen maken in het doden van doelcellen, waardoor mogelijk de manier waarop het immuunsysteem kanker aanvalt of, bij auto-immuunziekten, schadelijke cellen worden geëlimineerd wordt verbeterd. Hoewel het werk zich momenteel in een vroeg stadium bevindt, zegt Davis dat “het uiteindelijk iets zou kunnen opleveren dat bij patiënten kan worden uitgeprobeerd.”
Er zijn veel verschillende soorten moleculen waarvan je de positionering op het oppervlak van de immuuncel kunt aanpassen, legt hij uit. “Ik heb geen echt idee welke goed zijn om te targeten of niet. Op dit moment plaatsen de strategieën veel weddenschappen.”
“Veel verschillende kleine startende bedrijven proberen veel verschillende versies van dat soort therapie uit”, terwijl ze proberen uit te vinden wat die krachtige reactie mogelijk zou maken, zei hij.
Naast deze vooruitgang benadrukte Davis dat de gezondheid van het immuunsysteem inherent individueel is. Van alle menselijke genen zijn de genen die het meest variëren tussen mensen – misschien verrassend genoeg – niet de genen die het uiterlijk bepalen, maar de genen die verband houden met het immuunsysteem, legde hij uit.
“Er is een fundamentele biologische reden waarom mensen zo divers zijn, en dat is omdat onze soort zo is geëvolueerd om allerlei verschillende soorten ziekten te overleven,” zei hij.
Dat betekent dat mensen verschillend reageren op dezelfde infectie. “Misschien denk ik dat ik niet genoeg heb gesport, dat ik niet de juiste dingen heb gegeten, dat ik te gestresseerd ben”, zei hij. In werkelijkheid ‘heb je misschien een bepaalde set immuunsysteemgenen geërfd die je beter maken in het bestrijden van dat soort ziekten.’
“Er is geen hiërarchie in het systeem”, voegde hij eraan toe.
Op dit moment bevindt de praktijk op het gebied van de immuungezondheid zich nog niet op het punt waarop behandelingen op deze verschillen kunnen worden afgestemd. Davis voegde eraan toe dat hoewel sommige bedrijven werken aan een gepersonaliseerde aanpak, het vermogen om de individuele immuungezondheid echt te benutten een toekomstig doel blijft.
