Waarom heeft niemand het over het beste nieuwe tv-programma van 2026?

Richard Gadds ‘Half Man’ is een paniekaanval vermomd als prestigieuze televisie, dus het is geen wonder dat de show te intens is gebleken voor de gewone kijker. Gadds nadruk op het maken van verhalen die een duidelijke ethiek afwijzen en het publiek dwingen door een moreel mijnenveld te navigeren, is precies de reden waarom ik me zo aangetrokken voel tot zijn werk, en wat ‘Baby Reindeer’ maakte. zijn doorbraak op Netflix, gebaseerd op zijn echte leveneen van de meest geprezen gelimiteerde series aller tijden. Wat voor sommigen een trigger is, is voor anderen therapeutisch, en Gadd schrijft onbetwistbaar voor laatstgenoemden. ‘Half Man’ biedt zes uur aan emotioneel, grof trauma: een bruut onderzoek naar giftige mannelijkheid, erfelijk geweld, homofobie en de alarmerende manieren waarop misbruik de identiteit hervormt. Het zorgt ook voor de beste nieuwe show van 2026 tot nu toe.

De serie, volledig gemaakt en geschreven door Gadd, volgt ‘broers van een andere minnaar’ gedurende tientallen jaren van wederzijdse afhankelijkheid, wreedheid en verwrongen toewijding. Niall (Mitchell Robertson als tiener, Jamie Bell als volwassene) is een verlegen outcast die is opgegroeid in een huis dat wordt gekenmerkt door verwaarlozing en vernedering. Ruben (Stuart Campbell in de adolescentie, Gadd als volwassene) komt net uit de jeugdgevangenis nadat hij een andere jongen heeft verminkt tijdens een gevecht. Hun moeders – die zelf een ongedefinieerde queer-relatie delen – brengen de jongens onder één dak, en wat begint als wederzijdse bescherming tegen een wrede kleine stadscultuur verandert in een relatie die in gelijke mate is gebaseerd op verlangen, dwang, angst en emotionele gevangenschap.

De show is op zichzelf meeslepend, maar het is ook een voertuig voor gesprekken over interactie met het publiek. Als “Baby Reindeer” heeft ons een harde les geleerd over de ergste impulsen van Netflixherinnert “Half Man” het publiek eraan dat het feit dat een show queer mannen bevat, dit niet betekent dat er op dezelfde manier mee bezig moet zijn als “Heartstopper” of ‘verhitte rivaliteit’.

Richard Gadd begrijpt duidelijk dat trauma zelden een duidelijk etiket verankert. ‘Half Man’ is geobsedeerd door de manieren waarop slachtoffers medeplichtig worden aan hun eigen vernietiging en hoe misbruikte kinderen de chaos gedurende hun hele leven normaliseren, omdat chaos tenminste bekend is. De opruiende scène van de show komt vroeg wanneer Ruben een afspraak met zijn vriendin onderbreekt om Niall mee te trekken in zijn eerste seksuele ontmoeting, wat de balans tussen hen permanent verandert. Gadd weigert een gemakkelijke categorisering: de scène bevat opwinding, dwang, tederheid, vernedering en terreur tegelijk.

Tegen de ochtend wordt Nialls emotionele lot bezegeld. Hij zal de rest van zijn leven in een baan rond Ruben doorbrengen, waarbij hij stukjes van zichzelf opoffert voor stukjes goedkeuring van de enige persoon die hem ooit het gevoel heeft gegeven dat hij gewenst was. En Ruben zal nooit stoppen met het achtervolgen van Niall, de enige constante bron van stabiliteit die hij ooit heeft gekend. Er zijn maar weinig recente tv-scènes die de verwarring rond trauma zo nauwkeurig hebben vastgelegd. En wat de serie zo zenuwslopend maakt, is hoe weinig verlichting het biedt. Gadds script sleept kijkers met sadistische grondigheid mee door vrouwenhaat, homofobie, verslaving, mishandeling, onbehandelde psychische aandoeningen en generatiewreedheden. Soms wordt de dichtheid van het lijden overweldigend, maar zelfs als het tempo zakt of de monologen afglijden naar theatrale excessen, blijft de show hypnotiserend omdat Gadd nooit de emotionele logica onder de ellende uit het oog verliest.

De show vereist dat het publiek zich ongemakkelijk voelt en zich inleeft in personages die wreedheden begaan of toestaan, en dat het erkent waarom een ​​ogenschijnlijk goed aangepast persoon zijn eigen vernietiging tegemoet zou blijven rennen. De meeste televisie vraagt ​​kijkers om de karakters te begrijpen, maar “Half Man” vraagt ​​zich af of het begrijpen van iemand überhaupt iets rechtvaardigt. Het is een ellendige, fascinerende en diep verontrustende prestatie.

Jamie Bell levert het beste werk uit zijn carrière als de volwassen Niall en portretteert hem als een man die is uitgehold door geïnternaliseerde homofobie en emotionele afhankelijkheid. Bells vermoeide ogen communiceren tientallen jaren van zelfhaat voordat hij ooit een woord spreekt. Richard Gadd is ondertussen angstaanjagend als volwassen Ruben, waarbij hij zijn stem verlaagt tot iets dierlijks en beweegt met de zware dreiging van een man die voortdurend seconden verwijderd is van geweld. En toch is er een duidelijke pijn op zijn gezicht te lezen, en een aangeboren zachtheid in zijn ogen die in tegenspraak is met Rubens daden.

Mitchell Robertson en Stuart Campbell brengen echte warmte in de tienerversie van de relatie en hun chemie suggereert een alternatieve realiteit waarin deze jongens elkaar misschien hadden kunnen redden. Dan is er Neve McIntosh als Nialls moeder, Lori, een van de meest emotioneel bijtende ouders die televisie in jaren heeft voortgebracht. Elke scène met haar voelt alsof je iemand in slow motion terloops een kind ziet vergiftigen. McIntosh speelt Lori met zo’n ijzige normaliteit dat haar wreedheid absurd grappig wordt totdat je je herinnert dat ze een moeder is die met haar zoon praat.

In aflevering 4 begint Gadd op subtiele wijze het begrip van het publiek van de werkelijkheid zelf te destabiliseren. Een confrontatie in een ziekenhuiskamer tussen Ruben en Niall lijkt op een psychische zelfondervraging, wat de mogelijkheid suggereert dat de twee mannen kunnen functioneren als gebroken helften van één enkele getraumatiseerde psyche. Of Gadd de theorie letterlijk bedoelt, doet er bijna niet toe. Deze dubbelzinnigheid is wat het verhaal verheft tot voorbij het ellendeaas. Gadds onderzoek naar de manieren waarop trauma en sociale druk identiteiten herschrijven totdat mensen liefde niet langer van bezit kunnen onderscheiden, brengt de titel van de show centraal; niemand hier bestaat meer als een geheel persoon.

“Half Man” is beschikbaar op BBC iPlayer in het VK en op HBO Max in de VS.