Door Robert Scucci
| Gepubliceerd
Niet allemaal RoboCop imitaties zijn gelijk gemaakt, maar ik blijf ze bekijken wanneer ik de kans krijg, omdat sommige heel leuk zijn. Upgraden (2018) hanteert een klassieke wraakthrillerbenadering die lijkt op de John Wick-films, terwijl films zoals Nemesis (1992) leunen zwaar op samenzweringen van schaduwregeringen en grootschalige cybernetische oorlogsvoering. 1995 De Demolitionist doet op zichzelf al wat zwaars door de vraag te stellen die we allemaal zo graag beantwoord willen hebben: wat als RoboCop een bloedhete blondine was en elke slechterik zo komisch slecht was dat je je hersenen volledig op de uit-positie zou kunnen zetten?
Ik heb onlangs beoordeeld Toekomstige kracht (1989), en het grootste probleem dat ik met die film had, was hoe onwaarschijnlijk de hoofdpersoon (gespeeld door David Carradine) is. Hij is een fascistische politieagent die de “wet” zo onderdrukkend en agressief mogelijk uitvoert zonder ooit na te denken over de gevolgen van zijn daden. De Demolitionist is precies het tegenovergestelde, waardoor het net zo gewelddadig kan worden als het budget van $ 1 miljoen zich kan veroorloven, en je hoeft je nooit af te vragen voor wie je pleit.
Het is een eenvoudig verhaal over een goede meid versus een hele slechterik, en het is zo’n leuk horloge omdat van hoe eenvoudig het is.
Meisje wordt dood en pompt slechteriken met lood
De Demolitionist begint met de introductie van ‘Mad Dog’ Burne (Richard Grieco) en zijn kleine broertje en rechterhand, ‘Little Henry’ (Randy Vasquez), twee straatcriminelen die komisch slecht zijn. Ze ontsnappen uit de dodencel en vermoorden iedereen die ze zien in de nacht van hun welverdiende executie en vallen onmiddellijk terug naar hun oude trucs, waarbij ze vooral vrouwen aanvallen en hun geweren in de lucht schieten. Alyssa Lloyd (Nicole Eggert) werkt undercover en probeert samen met haar partner Daniel Dupre (Andras Jones) hun bende neer te halen. Als haar dekking wordt verbroken, vermoordt Mad Dog haar, en dat is het einde. Of dat denkt hij tenminste.
Waar Mad Dog echter niet op is voorbereid, is het Lazarus-achtige project van Doctor Jack Crowley (Bruce Abbott), waarmee Alyssa uit de dood kan opstaan met geavanceerde genezende krachten, bovenmenselijke kracht en verbeterde reflexen. Het project wordt gefinancierd door burgemeester Eleanor Grimbaum (Susan Tyrell), die ook komisch slecht is, maar vooral om politieke redenen. Ze weet dat de capriolen van Mad Dog haar waarderingscijfers verlagen, en het enige waar ze om geeft zijn de komende verkiezingen.
Met al die instellingen uit de weg, De Demolitionist wordt een uiterst leuke actiethriller omdat de formule volledig vastligt. We hebben de goedbedoelende maar godspelende wetenschapper, de corrupte politicus die zijn misdaadbestrijdende project financiert, de criminele leider die zo overduidelijk verschrikkelijk is, en tot slot Alyssa Lloyd, die uit is op wraak en is uitgerust met een gloednieuw, perfect passend tactisch pak dat al haar beste fysieke eigenschappen benadrukt, samen met een heleboel coole toekomstige technologie om haar op weg te helpen.
Terwijl Alyssa haar nieuwe alter ego, The Demolitionist, op zich neemt, voelt ze zich feitelijk moreel in conflict op een manier zoals vergelijkbare heldenarchetypen in mindere films dat zelden doen. Haar boog speelt zich stevig af aan de goede kant van de geschiedenis, omdat de schurken waar ze tegen vecht zo overdreven zijn dat je nooit aan haar morele kompas twijfelt. Wanneer ze echter in compromitterende posities wordt gebracht, waarbij ze bijvoorbeeld moet kiezen tussen het redden van een meisje dat per ongeluk een granaat heeft opgepakt of het blijven achtervolgen van de slechterik, kiest ze voor het laatste, waardoor ze zich moet afvragen of ze haar ziel heeft verkocht alleen maar om Jack te helpen zijn hoofddoel te vervullen: slechteriken neerschieten.
Low-budget, landschap-kauwen, B-filmplezier
De Demolitionist is geen satire zoals RoboCopen het is niet prekerig met zijn berichten. Het is een eenvoudig verhaal over een vrouw die wordt vermoord, veranderd in een zielloze moordmachine en gedreven door wraak, waarbij haar geweten haar er af en toe aan herinnert dat ze niet langer de persoon is die ze vroeger was. Dat is alles wat je moet weten om van deze film te genieten, en dat is alles wat deze film wil zijn.
Er zijn tal van praktische effecten die de actiescènes bij elkaar houden, en bijna elke slechterik die je op het scherm ziet, is op de een of andere manier cheesier dan degene vóór hem. Wanneer elke slechterik namen heeft als Boxer, Hammerhead, Skin, Ram, Wolf of Lipps, weet je precies met wat voor soort maniakken je te maken krijgt met het dragen van leren jassen, het dragen van bandana’s, het zwaaien met een zwaard en het dragen van wapens.
Mijn favoriete slechterik moet echter “One Eye” (David Anthony Marshall) zijn, nog een andere Snake Plissken-wannabe die rondzweeft in dit subgenre. Zijn mooiste moment komt nadat hij door onze held in zijn kont wordt geschoten en wordt teruggesleept naar de thuisbasis van Mad Dog, om er vervolgens achter te komen dat de kogel een volgapparaat bevat, terwijl iedereen, inclusief een glimlachende, niet genoemde Bruce Campbellgiechelt van plezier.
Als je van spannende, gewelddadige actiethrillers houdt, boordevol wandelende, pratende stereotypen die schaamteloos in elke denkbare genrestijl leunen, De Demolitionist zou het volgende moeten zijn dat je bekijkt op Tubi, waar het momenteel gratis wordt gestreamd.
