Papaboeken zijn een uitstervend ras. De WSJ had deze week een artikel over hoe serieus de verkoop van non-fictie aan het afnemen is. We hebben het over de geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog, verhalen over schipbreuken en de presidentiële biografieën aan de deur. Het zijn het soort non-fictieboeken die je je vader zou geven voor Vaderdag of Kerstmis. De verkoop van deze boeken is dit jaar met 8% gedaald, terwijl de politiek en actualiteiten met 19% zijn gedaald. Jonathan Burnham van HarperCollins geeft podcasts de schuld. De man die vroeger een Chernow-biografie van 700 pagina’s las, luistert nu onderweg naar The Rest is History. Hij heeft de jeuk gekrabd. Ik weet niet of ik die theorie volledig geloof. Als ik naar podcasts over een non-fictie-vaderboek luister, krijg ik meestal de neiging om een exemplaar van het boek voor mezelf op te halen, maar ik ben een lezer, dus misschien ben ik meer de uitzondering dan de norm. Ik denk dat mensen die meer tijd online besteden aan het kijken naar YouTube, scrollen op Instagram en dergelijke, de tijd hebben verdrongen die ze zouden hebben besteed aan lezen. Dit artikel zette mij aan het denken over mijn stuk over Paparomans uit de jaren 90 van een paar weken geleden. De paperbacks voor de massamarkt van Grisham en Clancy deelden vroeger het bijzettafeltje met de Stephen Ambrose hardcover. Beide nu een uitstervend ras.
De triatlon van de werkende man. Deze gebeurtenis verscheen onlangs op mijn bureau. De Working Man’s Triathlon is een evenement dat de hele dag duurt en al sinds 1992 plaatsvindt, waarbij jongens op één dag samenkomen om te golfen, bowlen en poolen. Het uitgangspunt is dat alle drie de sporten dingen zijn waar gemiddelde jongens bedreven in kunnen worden – geen universiteits- of profcarrière vereist. De WMT is door de jaren heen in verschillende steden gehouden en komt dit najaar voor het eerst naar Dallas. Het is opgezet als een 501(c)(3) en elk jaar kiezen ze een lokaal goed doel in de gaststad om te steunen. Ik ben altijd voor evenementen of groepen die bedoeld zijn om mannen samen te brengen om dingen te doen en te genieten van kameraadschap. Als je in de omgeving van Dallas bent, probeer het dan eens.
Flint en Tinder Slub Henley. Het grootste deel van mijn garderobe komt van Flint en Tinder, en deze henley is een van mijn favorieten. Het slubkatoen heeft een onregelmatige draadtextuur die goed ademt in de zomer, en is kledinggeverfd zodat het vanaf de eerste dag ingedragen aanvoelt. Ik heb hem in marineblauw. Geweldig casual kledingstuk dat je kunt dragen met een paar kaki broeken. Leuk weetje: de henley dankt zijn naam aan Henley-on-Thames, het Engelse stadje waar 19e-eeuwse roeiers ze als uniform droegen. Dus als je er een aantrekt, kleed je je eigenlijk als een roeier uit het Victoriaanse tijdperk; het is een kledingstuk dat robuust en atletisch is met een vleugje vriendelijkheid. Bekijk ons artikel over het stylen van een henley.
Kenneth Clarks Beschaving. Ik ben begonnen met het kijken naar deze BBC-documentaireserie uit 1969 tijdens mijn… Zone 2 cardio. Dertien afleveringen waarin de Britse kunsthistoricus Kenneth Clark je meeneemt door de geschiedenis van de westerse kunst, architectuur en filosofie vanaf de val van Rome tot de 20e eeuw. Hij filmde op locatie in dertien landen, terwijl hij daar in zijn tweedpak stond en uitlegde waarom het Romeinse Rijk instortte of wat Erasmus van plan was. Het is het tegenovergestelde van hoe documentaires tegenwoordig worden gemaakt. Geen dramatische muziek, geen snelle stukken. Gewoon een slimme kerel die je op zijn gemak over slimme dingen vertelt. Je kunt de serie gratis bekijken op YouTube.
Op onze Nieuwsbrief Uitstervend Raskondigden wij aan een zomerboekenclub (lees Eenzame Duif met mij!) En publiceerde Sunday Firesides: Zelfontwikkeling is een plicht.
Citaat van de week
“Het lichaam van een atleet en de ziel van een wijze, dit is wat we nodig hebben om gelukkig te zijn.”
—Voltaire
Dit artikel is oorspronkelijk gepubliceerd op De kunst van mannelijkheid.
