‘Obsession’-recensie: een bekende maar effectieve nachtmerrie, opnieuw vormgegeven voor Gen Z

Terwijl jonge mannen om mij heen krompen en naar adem snakte tijdens de première van ‘Obsession’ in Los Angeles, moest ik bijna lachen. Een lichte kanteling van het hoofd, een griezelige glimlach of een vreemde beweging van ster Inde Navarrette was genoeg om ze te laten springen, en ik besefte dat het meest angstaanjagende voor een jonge man tegenwoordig een emotioneel ongereguleerde en onvoorspelbare vrouw is. Bewaar die in je achterzak, dames.

De jongeman achter ‘Obsession’, de 26-jarige filmmaker Curry Barker, heeft die unieke angst zeker aangeboord met zijn spetterende doorbraak-horrorfilm ‘Obsession’. Het is zijn tweede speelfilm, die volgt op een in eigen beheer gedistribueerde film, ‘Milk & Serial’, een uitvloeisel van de korte schetsfilms die hij voor YouTube had gemaakt met medewerker Cooper Tomlinson, die ook meespeelt in de nieuwe film.

Geschreven, geregisseerd en gemonteerd door Barker, komt ‘Obsession’ voort uit een eenvoudig, vertrouwd uitgangspunt, uitgevoerd met een donkere en angstaanjagende flair. Barker combineert de apenpoot en de Pygmalion-mythen in dit verhaal over een jonge man die wenst dat zijn droommeisje verliefd op hem wordt. Je weet wat ze zeggen over liefdesbetoveringen (doe ze niet), en de manier waarop de dingen zich ontvouwen in Barker’s visie is somber, bloederig en ernstig verontrustend.

Onze ongelukkige idioot is Bear (Michael Johnston), een van een kwartet vrienden van begin twintig die in een muziekwinkel werken en zo vaak mogelijk dronken worden op trivia-avonden. Het is vanaf het begin duidelijk dat hoewel Bear verliefd is op Nikki (Navarrette), het eigenlijk Sarah (Megan Lawless) is die gevoelens voor Bear heeft, terwijl Ian (Tomlinson), zijn beste vriend, op vreemde wijze zijn inspanningen met Nikki ondermijnt elke kans die hij krijgt.

In de hoop zijn gevoelens te bekennen en haar voor zich te winnen, koopt Bear Nikki een snuisterij in een headshop, een One Wish Willow, waarvan de griffier waarschuwt dat deze niet kan worden geretourneerd. Na een rampzalig gesprek doet Bear uiteindelijk zelf de wens, waarbij hij de stok breekt en wenst dat Nikki meer van hem zou houden dan van wie dan ook ter wereld.

Voor een kort moment is het een lief, gezellig scenario, ook al zijn hun vrienden verbijsterd door de nieuwe verbinding. Maar de behoeftige, bezitterige Nikki gaat Bear verstikken en wat zich afspeelt is een gruwelijk verhaal over obsessieve liefde die verkeerd loopt: zuur, gestremd en gewelddadig. Terwijl haar gedrag steeds zelfdestructiever wordt, realiseert Bear zich dat hij gevangen zit in haar jaloerse spiraal, waarbij de dood de enige uitweg is.

Het verhaal is niet ingewikkeld, en het is er een die we goed kennen, weergegeven met een griezelige, atmosferische esthetiek en intens brutaal geweld die dekking bieden voor het magere uitgangspunt, zeurende plotgaten en zwakke karakterisering. Het is voldoende, maar de kracht van het filmmaken ligt niet in het schrijven, maar in Barker’s beheersing van stijl, tempo en uitvoering. De cinematografie van Taylor Clemons is uitstekend, alle langzame sluipende shots en schaduwen dringen zelfs door in de scènes overdag. Een griezelige, betoverende partituur van Rock Burwell geeft het geheel een dromerige, nachtmerrieachtige kwaliteit.

Maar het zijn de optredens die “Obsession” tot een echt gevoel van gevaar verheffen. Johnston draagt ​​de film en de emotionele kern, maar Navarrette levert het soort direct klassieke horrorwending die Gen Z zeker jarenlang zal traumatiseren. Haar hysterische grijns zet je tanden op scherp; ze wisselt snelheid en stilte af in haar griezelige bewegingen. Johnston speelt de arme Bear als een trillende puinhoop die geplaagd wordt door schuldgevoelens omdat dit monster – dat vroeger zijn vriend was – het resultaat is van zijn eigen verschrikkelijke besluitvorming. Je wilde een vriendin? Hier is Freaky Nikki.

De slimste keuze die Barker maakt, is het opnemen van zeldzame momenten waarop Nikki eruit springt, kort naar Bear komt of in haar slaap smeekt om ‘haar te vermoorden’, wat ons eraan herinnert dat Nikki, hoe bedreigend ze ook is, dit nooit heeft gewild. De enige slechterik hier is Bear, of misschien is het het idee dat jonge mannen vinden dat ze gewoon moeten kunnen krijgen wie ze willen. ‘Obsession’ dient in ieder geval als een waarschuwend verhaal – voor jongens. Met de manier waarop ze in het theater reageerden, lijkt het alsof het is geland.

Katie Walsh is filmcriticus van de Tribune News Service.