Waarschuwing: dit verhaal bevat grote spoilers voor ‘Obsessie’, dus ga voorzichtig te werk.
Als je een kind uit de jaren negentig bent, is de kans groot dat je toegangspoort tot het vertellen van horrorverhalen afkomstig is uit de geliefde boekenreeks ‘Kippenvel’ van RL Stine. Een hoofdbestanddeel van boekenbeurzen en Scholastic-bestelformulieren, elk verhaal in de serie van 62 boeken (die ook leverde een aantal enge “Kippenvel” tv-afleveringen op) ontdekte dat kinderen in aanraking kwamen met alles wat bovennatuurlijk, paranormaal en occult is. Of het nu een riff op ‘The Blob’ was in de vorm van ‘Monster Blood’, wraak die misging in ‘The Haunted Mask’, of een bekende redux van het beroemde korte verhaal ‘The Monkey’s Paw’ uit WW Jacobs in de vorm van ‘Be Careful What You Wish For…’
Het is dat laatste boek dat bijzonder relevant voelt met de release van Curry Barkers nieuwe horrorfilm ‘Obsession’. Er is iets aan de aanpak van Barker, zowel qua uitvoering als qua einde, waardoor ‘Obsession’ aanvoelt als een pittige draai aan een ‘Kippenvel’-boek dat die bekende angstgevoelens terug zal brengen bij kinderen uit de jaren 90 die nu volwassen zijn.
Net als verschillende ‘Goosebumps’-boeken, stuit ‘Obsession’ op een bijzonder item. Terwijl hij in een kleine winkel op zoek is naar een kristal om cadeau te doen aan zijn collega, wordt hij verliefd op Nikki (Inde Navarette in een geweldige hoofdrol), ontdekt hij een vintage nieuwigheidje genaamd ‘One Wish Willow’, een klein stukje hout dat beweert één wens per persoon te vervullen als het kapot is. Bear is oorspronkelijk van plan dit aan Nikki te geven. Maar in plaats daarvan, nadat hij er niet in is geslaagd Nikki te vertellen hoe hij werkelijk over haar denkt, wenst hij haastig dat Nikki meer van hem zal houden dan van wie dan ook ter wereld.
Het is onnodig om te zeggen dat zijn wens wordt ingewilligd, maar het is verre van een droom die uitkomt.
Obsession schetst een volkomen zielig en angstaanjagend portret
Het is meteen duidelijk dat Nikki zich vreemd gedraagt. Ze wil plotseling dat Bear bij haar blijft overnachten, maar er voelt iets niet goed. Zelfs nadat ze een angstaanjagende uitbarsting heeft midden in een zogenaamd romantisch moment in bed met Bear, kiest hij ervoor zijn angst te overwinnen omdat hij eindelijk het meisje van zijn dromen heeft, ook al verandert het langzaam in een totale nachtmerrie.
Hoewel het lijkt alsof Bear je klassieke aardige vent is die vastzit in de vriendenzone en eindelijk een pauze neemt, vertelt zijn weigering om iets te doen aan Nikki’s overduidelijke emotionele en mentale instabiliteit, simpelweg omdat hij eindelijk de liefde van zijn leven heeft, je alles wat je moet weten over hem. Oh ja, hij probeert de hulplijn op de achterkant van de doos “One Wish Willow” te bellen, maar alleen uit wanhoop als Nikki te geobsedeerd raakt door hem. Hij zorgt nooit voor Nikki’s welzijn, alleen voor dat van hemzelf, wanneer haar voortdurende genegenheid voor hem overweldigend wordt. En de enige manier waarop de wens kan stoppen is dat Bear of Nikki sterven.
Natuurlijk is ‘Obsession’ veel donkerder dan welk ‘Kippenvel’-boek dan ook. Of het nu gaat om Nikki’s plotselinge klap op haar eigen gezicht met een wijnfles, het knoeien met zichzelf terwijl ze midden in de woonkamer staat te wachten tot Bear thuiskomt van haar werk, of het op brute wijze vermoorden van hun vriendin Sarah (Megan Lawless) door herhaaldelijk haar gezicht tegen een stuur te slaan, deze film gaat naar een aantal verwrongen plekken. Inde Navarrette is zowel op deze momenten als op de rustigere stukjes horror verbazingwekkend, vooral wanneer duidelijk wordt dat de echte Nikki daar nog ergens zit.
Maar misschien wel het meest verdraaide deel is het einde van ‘Obsession’, dat aanvoelt als een ‘Kippenvel’-hoofdbestanddeel.
Obsession heeft een somber einde, vergelijkbaar met de meeste kippenvelboeken
Een van de beste dingen aan ‘Kippenvel’-boeken waren de eindes. De meesten van hen leken hun hoofdpersoon een happy end te bezorgen, omdat ze een les hadden geleerd uit hun ontmoetingen met het bovennatuurlijke, paranormale en occulte. Maar vaker wel dan niet wachtte er nog een wending in de coulissen, die een onheilspellende, soms zelfs gedoemde conclusie opleverde. “Obsession” brengt dat uitgangspunt naar de donkerst mogelijke plaats.
Na eindeloze terreur en angst te hebben doorstaan als gevolg van Nikki’s schijnbaar onstuitbare obsessie met hem, besluit Bear zelfmoord te plegen door een overdosis van de depressiemedicijnen van zijn overleden moeder te nemen. Hij heeft alles geprobeerd om Nikki ervan te weerhouden zoveel van hem te houden, tot en met het vinden van een andere “One Wish Willow” en het proberen iemand anders zijn wens te laten annuleren. Maar niets heeft gewerkt. Helaas heeft Bear het ongebroken wilgenstuk in de woonkamer achtergelaten, en net nadat hij een aantal pillen heeft ingeslikt, verandert zijn gedrag, alsof hij zich net iets heeft gerealiseerd dat hij vergeten is.
Beer omhelst Nikki, en de twee bezeten minnaars zijn zalig gelukkig, beiden onder het bloed van de moord op Sarah. Maar Beer heeft nog steeds al die pillen in zich, waardoor hij schuim op zijn mond krijgt en stuiptrekkingen krijgt voordat hij sterft. Nikki, die het schijnbaar niet aankan, pakt een pistool en volgt hem naar buiten. Maar nu Bear dood is, is zijn wens voorbij en blijft een onbezeten Nikki achter op deze bloedige plaats delict, achtergelaten om te schreeuwen van angst terwijl ze probeert te verwerken wat er net is gebeurd. Als dat geen einde is dat een bruut ‘Kippenvel’-boek waardig is, weet ik het ook niet meer.
“Obsession” speelt nu overal in theaters.
