Ik ben ervan overtuigd dat het minder verspillen van afval een grote angsthack is

Inhoudsopgave

Mens zijn betekent van het goede houden levenshack. Ik hou van het deel van de definitie van Google dat verwijst naar een lifehack als een techniek om ‘chaos te verminderen’, want dat is precies hoe ik merk dat ik de mentale voordelen vastleg van het zo afvalvrij mogelijk houden van mijn huishouden.

Die psychologische boost komt niet alleen voort uit het feit dat ik me goed voel over het helpen van het milieu; thuis milieuvriendelijker zijn is een van de weinige gewoonten waardoor ik me consequent minder overweldigd voel door het leven. Net als veel andere volwassenen, mijn humeur, emotionele toestand en vermogen daartoe slaap zijn sterk verweven geraakt met de lengte van mijn to-do-lijst. Door minder afval te leven, minimaliseer je het aantal huishoudelijke taken waar ik me zorgen over moet maken, waardoor ik me wat meer op mijn gemak voel.

Dus ja, hoewel ik diepe troost vind in het minimaliseren van mijn voetafdruk van plastic en voedselverspilling ter wille van de planeet, vind ik ook troost in minder afval dat ik buiten moet zetten, minder nare geurtjes en minder rommel in het algemeen. Dat zijn allemaal tastbare resultaten van de gemakkelijke, milieuvriendelijke veranderingen die mijn dagelijkse routine actief ontlasten. Als de traditionele stress- en angsthacks van het internet niet voor je hebben gewerkt, laat me dan uitleggen hoe het creëren van minder verspilling mij heeft geholpen mijn vrede te beschermen.

De psychologie van een schone, opgeruimde ruimte, maar dan toegepast op afval

Ik ben er vast van overtuigd dat de afvalproductie van mijn huishouden en mijn angstniveau positief gecorreleerd zijn. De fysieke chaos van een overvolle zak, de vervelende wandeling naar de vuilnisruimte, de verspilling van dit alles – het is overweldigend. Dus ik heb in de loop der jaren een paar eenvoudige routinewijzigingen doorgevoerd die mijn afvalproductie op de lange termijn ernstig hebben beperkt, en die controle heeft wonderen gedaan om me gezond te houden als ik in een spiraal terechtkom.

Je hebt waarschijnlijk wel eens gehoord van het verband tussen fysieke rommel en mentale rommel. Misschien heb je er een artikel over gelezen (of een TikTok bekeken) of ben je erachter gekomen dat je juist productiever bent als je bureau opgeruimd is. Hoewel de meeste verwijzingen naar dit verband gaan over de onderbewuste reactie van je geest op zichtbare rommel, beschouwt mijn geest verborgen afval zeker als rommel, ondanks de vuilnisbak die achter een kastdeur staat.

Alleen al de gedachte aan liters vies, plakkerig, stinkend afval dat zich in mijn keuken opstapelt, voelt net zo wanordelijk en vies als korstige borden die in de gootsteen worden gestapeld.

Stel je voor hoe zelden je het afval buiten zou moeten zetten als je geen eten weggooide

Mijn Molen voedselrecyclingbak heeft de grootste deuk geslagen in de hoeveelheid afval die mijn appartement produceert, en ik kan me een leven zonder niet voorstellen. Het heeft eigenlijk het formaat van een traditionele keukenprullenbak en heeft zelfs een naaivoet.

In plaats van bordenresten, voedselresten of oude restjes direct in de prullenbak te gooien, kan vrijwel al het voedsel in de molen worden gedumpt. Elke avond, voordat het vlees, de zuivelproducten of de doorweekte spinazie de boel gaan doen stinken, droogt Mill het voedsel uit en karnt het tot een aardeachtige consistentie, die ik vervolgens terugstuur naar Mill om er kippenvoer van te maken.

Het enorme filter van Mill houdt nare geurtjes veel beter tegen dan welk duur geurzakje dan ook.
Krediet: Leah Stodart / Mashable

Dat is ongeveer 246 pond voedsel per jaar – denk eens aan hoeveel vuilniszakken we hebben bespaard.
Krediet: Screenshot / Molen

Zonder eten gaat mijn driepersoonshuishouden amper één vuilniszak per week door. Er is zo weinig afval nodig dat niemand er bang voor is, vooral omdat het ook niet zo’n vies karwei is: geen eten betekent dat er geen mysterieus sap uit de zak op je sok druppelt.

Pre-Mill maakte ik voor het eerst kennis met het concept van het verdichten van voedselverspilling thuis Het breekt. De meeste van die elektrische composteerders op het aanrecht creëren eigenlijk geen echte ‘compost’, maar ze drogen en vermalen nog steeds je voedselresten tot een fractie van hun oorspronkelijke grootte. Het resultaat is een kleine emmer met “vuil” die niet zal stinken als hij een paar dagen in de prullenbak blijft staan, en die niet zoveel methaan zal vrijgeven op de stortplaats. Elk van deze gadgets op het aanrecht is een game-changer als je geen vuilophaaldienst hebt.

Plastic afval is een andere belangrijke bron van de permanente put in mijn maag sinds 2018, toen ik dat hoorde het meeste plastic wordt niet daadwerkelijk gerecycled.

Alle lege schoonmaakflessen en wasmiddelkannen die zoveel ruimte in mijn afvalbak in beslag namen, waren eigenlijk voorbestemd om 500 jaar te rotten. Geweldig! Voor de meesten van ons die geen recycling aan de straatkant hebben, betekent het wegbrengen van de recycling extra lopen of rijden. Voor mij is het een gevreesde liftrit naar de vage kelder van mijn appartement – dus ik probeer altijd de levensduur van mijn prullenbak strategisch te verlengen voordat ik daar weer naar beneden moet. Door de overstap van plastic naar papieren verpakkingen die kunnen worden gevouwen of platgedrukt, ontstaat er meer ruimte om spullen in te stoppen.

Een levensstijl met weinig afval vereist minder chaotische opslag thuis

Vrijwel mijn hele schoonmaakroutine is afvalarm, wat een net zo grote rol speelt bij de organisatie van opslagruimtes als bij het verkleinen van mijn afval. En de organisatie thuis speelt een cruciale rol in mijn dagelijkse stressniveau.

Er rammelen geen miljoen plastic spuitflessen in het kastje onder mijn gootsteen. Navullingen voor reinigingssprays voor meerdere oppervlakken hebben de vorm van een klein formaat Blueland-tabletten opgelost in dezelfde glazen fles. Mijn oplosbare wasmiddelstrips worden geleverd in een dunne kartonnen envelop, die veel gemakkelijker weg te stoppen is dan een enorme, knapperige kan met wasmiddel. Rekbare, vaatwasserbestendige siliconen deksels de plasticfolie volledig hebben vervangen, en Zweedse vaatdoeken (herbruikbare papieren handdoeken die in de vaatwasser kunnen) hebben mijn kast bevrijd van een eindeloze toren van papieren handdoekrollen.

Waslakens, vaatwasserpads en een doos afwasmiddel zijn gemakkelijk op te bergen in een appartement met beperkte ruimte.
Krediet: Leah Stodart / Mashable

Laat me je hierna niet betrappen op het gebruik van een hersluitbaar zakje als Tupperware.
Krediet: Stasher

Mijn ouders hebben ook positieve ervaringen met inkrimping gehad tijdens hun reis naar minder afval. Mijn vader heeft niet meer om een ​​industriële kist met flessenwater in de garage heen hoeven stappen sinds ze eenvoudigweg zijn overgestapt op een mooi kraanfilter. Mijn moeder heeft de mijne meegenomen robotstofzuiger en dweil advies en maakte kostbare schapruimte vrij die voorheen de thuisbasis was van dozen met Swiffer WetJet-navulpads. Serieus, onderschat de kalmerende kracht van structuur in de opbergruimte van je huis niet.

Ik denk niet dat genoeg mensen zich realiseren dat het overstappen op minder afval in huis zou betekenen dat ze niet steeds zoveel huishoudelijke benodigdheden hoeven aan te vullen. Er is een serieuze vrijheid bij het doorbreken van uw afhankelijkheid van wegwerpartikelen, plus kortere (goedkopere) boodschappenlijstjes.

Vervangende papieren handdoeken of Ziploc-zakjes zijn niet langer een vast onderdeel van het boodschappenlijstje nu we niet meer afhankelijk zijn van de wegwerpversies van beide. Als je niet wekelijks meerdere vuilniszakken doorbrandt, ervaar je zelden de woede als je beseft dat je geen nieuwe zakken meer hebt. Ja, sommige swaps met weinig afval kosten vooraf iets meer, maar hun herbruikbaarheid betaalt zichzelf binnen een paar maanden terug.

Ik ben een maximalist als het gaat om decoreren, maar een minimalist als het om rommel gaat

Het mentale gewicht van spullen is echt. Geen ‘dingen’ in een maximalist chique inrichting Op de een of andere manier, maar “spul”, zoals al die onzin die in je huis leeft en je geest huurvrij is. Je weet niet wat je ermee moet doen, dus je houdt hem gewoon (en voelt dan zijn duistere aanwezigheid elke keer dat je in die kamer bent). Die overprikkelende stresslus maakte het voor mij een hele tijd onmogelijk om thuis volledig te ontspannen. Maar nadat ik een paar jaar in de afvalarme modus in mijn keuken had gezeten, kwam de pijplijn naar het opruimen van het hele huis vanzelf.

Plotseling werd ik geïnspireerd om de lades, planken en bakken onder het bed op te ruimen die angstwekkende hoeveelheden rommel hadden verzameld – en vervolgens te gaan zitten en te onderzoeken hoe ik op duurzame wijze van die rommel af kon komen. Het blijkt dat er komisch zijn eenvoudige manieren om te recyclen kapotte telefoonopladers, uitgedroogde pennen, lege batterijen, oude brillen en zoveel andere willekeurige snuisterijen die ik vasthield, alleen maar omdat ik net zo bang zou zijn om ze naar een afvalcontainer te sturen.

Voor ongewenste spullen met iets meer waarde, zoals kleding of oud AirPods of decor dat niet meer mijn smaak is, online wederverkoop-apps zijn de kern geworden van het verzachten van mijn rommelige rusteloosheid thuis. Je zou geschokt zijn door het scala aan niche-artikelen dat shoppers bereid zijn je uit handen te nemen. Als er enige mate van sentimentele gehechtheid was, kan ik wat rustiger ademen, wetende dat het item een ​​tweede leven krijgt in plaats van stof te verzamelen op een overvolle Goodwill-plank.

Ik heb me gerealiseerd dat het onderhouden van een overzichtelijke ruimte geen uitdaging is als je duidelijke methoden hebt om ongewenste spullen op de juiste manier weg te gooien. Ik heb nu een behoorlijk goed idee van wat waar gerecycled kan worden, zelfs de echt moeilijk te recyclen dingenen wat er op eBay zou kunnen worden verkocht.

Als ik het niet zeker weet, is mijn reflex nu om te onderzoeken wat ik ermee moet doen, in plaats van het in een procrasti-rommella te proppen. Op dezelfde manier heb ik een wekelijks schema voor het opruimen van de koelkast kunnen bijhouden, omdat ik terloops alles in mijn Mill-bak kan gooien. Ik stop niet langer verlopen spullen terug, alleen maar omdat het gaat stinken in de prullenbak, en oude restjes stapelen zich niet langer op tot het punt dat er geen nieuwe boodschappen meer in passen.

Nu mijn hersenen opnieuw zijn bedraad om in de meeste situaties de weg van de minste verspilling te volgen, ben ik er in de eerste plaats heel goed in geworden om minder spullen te verwerven. Als ik twijfel over een aankoop, is de eerste vraag die ik mezelf stel: “Zal dit over een jaar lastig zijn om mee om te gaan?” Ga ik echt langer dan een paar maanden enthousiast zijn over dit item? Is het kwalitatief genoeg om lang mee te gaan? Kan ik het tweedehands vinden op Depop? Hoewel ik nooit zal ontkennen hoe belangrijk het is om jezelf een kleine traktatie te geven, alleen maar omdat opzettelijk winkelen zo’n onderschatte methode is om een ​​wervelende geest te stabiliseren.