Door Chris Snellgrove
| Gepubliceerd
Vreemde nieuwe werelden is een Star Trek-show waarvan sommige fans denken dat deze na seizoen 1 begon af te vallen. Terwijl het eerste seizoen voornamelijk hetzelfde soort episodische verkenning opleverde waardoor fans verliefd werden op De originele serieseizoen 2 begon een aantal grote, creatieve schommelingen te ondergaan. De grootste swing van allemaal was zonder twijfel ‘Subspace Rhapsody’, beter bekend in de fandom als ‘de muzikale aflevering’. Hoewel de aflevering zijn verdedigers heeft, heeft een groot deel van de fandom deze aflevering om talloze muzikale redenen bekritiseerd.
Maar het punt is: vrijwel alle grootste critici van deze aflevering haten het om de verkeerde reden. Het grootste probleem met “Subspace Rhapsody” is niet dat het “geen Star Trek” is, of dat het uitgangspunt wankel of te dwaas is. Nee, het belangrijkste probleem hier is dat de muziek gewoon niet erg goed is. speciaal als je het vergelijkt met ‘Once More With Feeling’, dan is de Buffy de vampierdoder aflevering die nog steeds de gouden standaard is voor muziektelevisie.
Star Trek zingt!
Om je op (warp)snelheid te brengen: “Subspace Rhapsody” is een Vreemde nieuwe werelden aflevering waarin ze een zeer uniek kosmisch fenomeen tegenkomen: een ‘onwaarschijnlijkheidsvouw’. Nadat Uhura er een liedje in heeft uitgezonden (want waarom niet, toch?), begint de bemanning van de Enterprise plotseling in een opwelling te zingen en dansen. Zo zit iedereen vast in een musical, en ze kunnen het niet laten om hun gevoelens in een mum van tijd te zingen. Maar tenzij dit onverschrokken team erachter kan komen wat er met hen gebeurt voordat er slechteriken komen opdagen, zullen ze allemaal op de eerste rij zitten tot de dag dat de muziek stierf!
Relatief gezien wordt ‘Subspace Rhapsody’ beschouwd als een middle-of-the-road-aflevering. Het heeft een beoordeling van 6,8 op IMDB, wat misschien niet zo slecht klinkt, maar het was de laagst gewaardeerde aflevering van het hele seizoen. Zelfs als je rekening houdt met seizoen 3 (dat meer stinkers had dan het voorgaande seizoen), is Star Trek’s eerste uitstapje naar muzikale trucs een van de vijf slechtst afleveringen van de hele serie (“Subspace Rhapsody” is verbonden met “Four-and-a-Half Vulcans”, nog een openlijk dwaze aflevering).
Dichtbij, maar geen harmonie
Wat vinden mensen eigenlijk niet leuk aan ‘Subspace Rhapsody’? De klassieke kritiek is dat het niet voelt als een StarTrek aflevering, wat niet helemaal waar is. Natuurlijk was de franchise nog nooit muzikaal geweest, maar Trek wel gevuld met gekke kosmische onzin. Als je kunt geloven dat Warp 10 mensen in hagedismensen verandert, dat transporteurs mensen kunnen verouderen en dat kaarsen onmogelijk geile, Schotse DTF-geesten kunnen bevatten, laten we dan reëel zijn. Je kunt geloven dat een vreemde ruimtewidget mensen dwingt om te zingen.
Anderen klaagden dat “Subspace Rhapsody” dat ook was gekmaar dat is een soort uitvlucht. Star Trek heeft altijd gekke afleveringen gehad. Kirk komt bijvoorbeeld een gigantisch konijn tegen in ‘Shore Leave’, en Picard moet letterlijk Robin Hood spelen in ‘Qpid’. Heck, Sisko bestrijdt racisme met honkbal in “Take Me Out to the Holosuite.” Het is geen probleem om hier en daar een gekke aflevering te hebben. Zoals seizoen 3 van Vreemde nieuwe werelden Zoals later werd aangetoond, is het een groot probleem als een merkbaar groot deel van je seizoen van tien afleveringen is gewijd aan pure dwaasheid.
Die ouderwetse Spock & Roll
De laatste grote klacht over “Subspace Rhapsody” is dat de inzet laag is, wat waar is. Maar tegen deze haters zeg ik dat je het niet beide kanten op kunt hebben. Een van de grootste kritiekpunten op NuTrek is dat elk groot complot uiteindelijk een superserieuze race wordt om het hele sterrenstelsel te redden, en dat fans uiteindelijk catastrofale vermoeidheid kregen van het geheel. Vreemde nieuwe werelden is voor een groot deel gemaakt als een dwaze gehemeltereiniger na de zwaarte van Ontdekking En Picard. Gezien dat, lijkt het dwaas om te klagen dat een aflevering van SNW leverde eindelijk de verhalen met lage inzet op waar we om hadden gevraagd.
Dus, gegeven dit alles, waarom zou je dat doen? I haat “Subspace Rhapsody”? Simpel: de liedjes stinken! Voor de context: ik ben een grote fan van Buffy de vampierdoderen de muzikale aflevering van die show, ‘Once More With Feeling’, is gevuld met kamerbrede knallers. De nummers hebben aanstekelijk pakkende beats en onmogelijk slimme teksten. Het zijn niet alleen deze nummers waar ik buiten de aflevering graag naar jam, maar het zijn ook nummers die ik vaak hardop zing tot grote schrik (en af en toe een genot, verdomme!) van de mensen om me heen. Wat “Subspace Rhapsody” betreft: ik denk niet dat ik ook maar één noot zou kunnen neuriën als je een phaser tegen mijn hoofd zou houden.
Het is geen Buffy
De nummers zijn gewoon niet memorabel, zowel qua muziek als qua tekst. Ze zijn uiteraard bruikbaar voor de plot, en ze doen goed werk bij het bevorderen van plots, zoals het eindeloze romantische drama tussen Spok en Kapel. Een deel van het probleem is dat, in tegenstelling tot de schrijvers van de aflevering, de nummers van “Subspace Rhapsody” geen grote, creatieve schommelingen ondergaan. Niets valt op omdat er geen creatieve risico’s worden genomen, en het voelt gewoon alsof een aantal songteksten zojuist in een muzikale AI zijn gepropt met de opdracht “laat het klinken als off, off-Broadway.”
Het helpt niet dat sommige castleden duidelijk beter kunnen zingen dan anderen, en zelfs degenen die schijnbaar een deuntje kunnen dragen, werden geholpen met toonhoogtecorrectie, beter bekend als autotune. Met Buffyoefende de cast totdat ze allemaal zelfverzekerd een lied konden leiden, met uitzondering van de arme, toondove Alyson Hannigan. In plaats van haar te dwingen een ondermaatse melodie te leveren, honoreerde Joss Whedon eenvoudigweg haar verzoek om te buigen en gaf haar geen eigen liedjes (daarom is een van haar enige bijdragen het brutale “Ik denk dat deze regel vooral opvuller is”).
Het resultaat is het slechtste van twee werelden. Niet alleen zet het uitgangspunt en de toon van “Subspace Rhapsody” de tanden van oudere fans op scherp, maar de nummers zijn ook een teleurstelling voor degenen onder ons die uitkeken naar een muzikale aflevering. Waarom zoiets ongekends doen als je het op zo’n halfslachtige manier gaat doen? Helaas is het niet duidelijk of de krachten van Star Trek hier ooit hun les uit hebben geleerd, en met ons geluk zal seizoen 4 Muppet Captain Pike het ene gekke, automatisch afgestemde nummer na het andere geven!
