Afhankelijk van tot welke generatie je behoort, ken je Sam Raimi waarschijnlijk als de maker van de Kwade Dood serie of als regisseur van de Spider-Man films met Tobey Maguire en Kirsten Dunst uit begin jaren ’00. (Of misschien allebei.) Hoe dan ook, zijn op zichzelf staande films zijn ook zeer de moeite van het bekijken waard, vooral nu zijn nieuwste, Stuur hulpis beschikbaar op streaming.
Stuur hulp was eerder dit jaar een verrassingshit. Uitgebracht in januari – traditioneel een dumpplaats voor de filmstudio’s die ze liever niet zouden krijgen te veel publiciteit: de film trotseerde zowel de voorspellingen van de industrie als een sneeuwstorm die een groot deel van het noordoosten van de VS ondermijnde en tijdens het openingsweekend een stevige $ 19 miljoen verdiende aan de binnenlandse kassa. Dat is sindsdien wereldwijd gegroeid tot $94 miljoen, dankzij goede recensies van critici en sterke mond-tot-mondreclame.
Ik hoorde nogal wat geroezemoes in de buurt Stuur hulp toen het eerder dit jaar in de bioscoop verscheen, grotendeels in de trant van: “Het is eigenlijk heel goed!” (Geef de schuld aan de dump van januari.) En het stelde niet teleur, met een sterk origineel script uit een andere onwaarschijnlijke bron: Damian Shannon en Mark Swift, vooral bekend van het schrijven van de film uit 2009. Vrijdag de 13e opnieuw opstarten. Het is bijna tien jaar geleden dat Shannon en Swift een scenario lieten produceren in Hollywood, en het schrijven ervan Stuur hulp is uitstekend, gemeen, grappig en onvoorspelbaar omdat het speelt met de verwachtingen van het publiek.
Fans van het werk van de regisseur zullen ook blij zijn te weten dat er ook nogal wat Raimi-ismen in zitten: op een gegeven moment gebruikt de regisseur zelfs de beroemde “demon cam” van De boze doden terwijl een wild zwijn Rachel McAdams door de jungle achtervolgt voordat ze het met een stuk gebroken hout in het hart steekt.
Dylan O’Brien realiseert zich dat Rachel McAdams er niet mee speelt Stuur hulp.
Maar we lopen hier op de zaken vooruit. McAdams schittert in de film als Linda Liddle, een analist bij een anoniem megabedrijf die goed is met cijfers, maar niet veel anders. Ze kleedt zich als een kleuterjuf uit de jaren ’70, eet stinkende sandwiches met tonijn aan haar bureau en kan nauwelijks oogcontact houden als ze een gesprek voert met haar collega’s. (Het is misschien moeilijk om McAdams op deze manier voor te stellen, maar dat is de kracht van acteren.)
Het lijkt dus een gemene grap als de nieuwe CEO van het bedrijf – en zoon van de voormalige CEO – Bradley Preston (Dylan O’Brian) Linda uitnodigt voor een zakenreis naar Thailand en haar een promotie belooft als ze een belangrijke deal kan ronden. Het zou een grap moeten zijn, maar Bradley en zijn vrienden worden onderbroken voordat ze het kunnen uithalen. En met ‘onderbroken’ bedoel ik ‘uit de drukloze cabine gezogen om te verdrinken in een woeste zee’, wat gebeurt als het vliegtuig van het bedrijf neerstort tijdens een hevige storm boven de Golf van Thailand.
Linda en Bradley zijn de enige overlevenden.
Kort daarna spoelen ze aan op het witte zandstrand van een prachtig, maar extreem afgelegen eiland. Het blijkt dat Linda al jaren voor zoiets traint (technisch gezien trainde ze om auditie te doen). Overlevende, maar wat dan ook), en ze komt tot leven op het eiland als een tropische vis om het water helder te maken. Bradley heeft ondertussen een gewond been en zou niet weten hoe hij zichzelf moest voeden als hij dat niet deed. Toch probeert deze arrogante nepo-baby (en faalt) om te overleven zonder zijn onderbetaalde ondergeschikte, voordat hij zijn nederlaag toegeeft in een komische scène die buitengewoon bevredigend zal zijn voor iedereen die ooit zijn baas heeft moeten vervangen tijdens een vergadering.
Wil je echt weer insecten eten, Bradley? Dat dacht ik niet.
De Wal Disney Co.
Het duwen en trekken van de dynamiek van de personages is aangrijpend. In eerste instantie wordt Linda afgeschilderd als slachtoffer, maar naarmate we meer over haar te weten komen – haar duistere verleden, de manier waarop ze duidelijk geniet van haar macht over Bradley – krijgen haar acties een andere, meer sinistere cast. En hoewel hij er op de een of andere manier in slaagt nog steeds onaangenaam en rechtmatig te zijn, zelfs nadat hij bijna is gestorven door blootstelling aan de zon, omdat hij niet wist hoe hij een afdak moest bouwen, is Bradley ook een genuanceerder karakter dan hij op het eerste gezicht lijkt. Hun machtsstrijd zit vol verrassingen en intriges – waarvan sommige het publiek meemaken, en andere niet.
Dit alles wordt verteld in Raimi’s kenmerkende cartoonachtig gewelddadige stijl, die lach en bloedvergieten combineert, vaak in hetzelfde shot. O’Brien is volkomen hatelijk als Bradley, maar het is McAdams die hier de echte aantrekkingskracht heeft: haar optreden als Linda vervaagt de grens tussen moedig en dementerend, langzaam verschuivend van sympathiek naar sadistisch totdat ze Bradley vol neurotoxinen pompt en dreigt hem te castreren. Toch is ze een personage om voor te pleiten, op haar eigen verwrongen manier. Hoe kun je anders iemand van de C-suite zover krijgen dat hij naar jouw ideeën luistert?
