Er ligt een verontrustende tegenstrijdigheid ten grondslag aan de mondiale transitie naar een schoner, groenertechnologiegedreven toekomst: Moderne technologieën—alles van AI aan windturbines, maar ook aan mobiele telefoons, elektrische voertuigen en verdedigingssystemen – zijn afhankelijk van kritische mineralen. Maar veel van de gemeenschappen waar deze mineralen worden gewonnen, eindigen uiteindelijk vervuild water En slechtere gezondheid vanwege de mijnbouw.
Lithium voedt batterijen. Kobalt stabiliseert ze. Koper transporteert elektriciteit. Zeldzame aardelementen maken windturbines en digitale apparaten efficiënt en duurzaam. Elk van deze is essentieel voor de technologieën van de vierde industriële revolutiemaar ze zijn ook giftig en vereisen enorme hoeveelheden water te winnen.
Als onderzoekers van het Universitair Instituut voor Water, Milieu en Gezondheid van de Verenigde Naties hebben we de gevolgen van kritische minerale mijnbouw op gemeenschappen over de hele wereld bestudeerd. Ons nieuw rapport laat zien waarom mijnbouw uiteindelijk de levens van enkele van de armste mensen ter wereld zal verslechteren als cruciale mineralenvoorzieningsketens niet worden gecontroleerd en gereguleerd.
Eén van ons wel uit het Midden-Oosteneen regio die nog steeds lijdt onder de langetermijngevolgen van het leveren van de brandstof die wordt verbruikt voor de opmerkelijke economische ontwikkelingen van de 20e eeuw. En een van ons komt uit Afrikahet continent dat nu fungeert als een belangrijke leverancier van de cruciale mineralen die de technologische vooruitgang in de 21e eeuw voeden.
Op basis van onze ervaringen en ons onderzoek zijn wij van mening dat als er geen grote veranderingen plaatsvinden in de manier waarop landen, bedrijven en gemeenschappen met cruciale mineralen omgaan, de mensheid het risico loopt de grondstoffen te reproduceren. onrechtvaardigheden uit het tijdperk van de oliewinningdit keer met de technologische vooruitgang die bedoeld is om de door fossiele brandstoffen veroorzaakte problemen aan te pakken.
Mijnbouw draagt bij aan het groeiende waterfaillissement
Een van de belangrijkste gevolgen van de winning van kritische mineralen is het effect ervan op water.
Alleen al in 2024 mondiale lithiumproductie hiervoor was naar schatting 456 miljard liter water nodig. Dat komt overeen met de jaarlijkse binnenlandse waterbehoefte van ongeveer 62 miljoen mensen in Afrika bezuiden de Sahara. Tegelijkertijd wordt een groot deel van de wereld hiermee geconfronteerd water faillissementDit betekent dat mensen en industrieën meer zoet water gebruiken dan de natuur kan aanvullen onherstelbare schade aan ecosystemen.
In dorre gebieden zoals de Salar de Atacama in Chili zijn mijnbouwactiviteiten verantwoordelijk tot 65% van het totale regionale watergebruik, concurreren met landbouw en ecosystemen. Het grondwaterpeil is gedaaldDe zoutlagunes zijn gekrompen en de zoetwaterlagen lopen steeds meer het risico uitgeput en vervuild te raken.
Watervervuiling brengt dit soort problemen met zich mee. Mijnbouw genereert grote hoeveelheden giftig afval en afvalwater dat zware metalen, zuren en radioactieve residuen bevat.
Productie van zeldzame aardmetalengenereert bijvoorbeeld tot 2.000 metrisch ton afval voor elke ton bruikbaar materiaal. Zeldzame aardmineralen worden vaak gewonnen door het creëren van uitloogvijvers en het toevoegen van chemicaliën om de metalen te scheiden. Wanneer het afvalwater niet wordt behandeld of niet op de juiste manier wordt opgeslagen, kunnen de chemicaliën in het grondwater en de waterwegen terechtkomen, waardoor watervoerende lagen en rivieren worden verontreinigd.
In sommige delen van de wereldzijn rivieren in de buurt van kobalt- en kopermijnen zo zuur geworden dat gemeenschappen er geen water meer uit kunnen drinken. De visbestanden zijn ingestort en landbouwgronden zijn vergiftigd. Wateronzekerheid is niet langer een bijwerking van mijnbouw; het zijn systeemkosten.
Gezondheidscrises verborgen in toeleveringsketens
Gemeenschappen die in de buurt van deze winningslocaties wonen, melden dat mensen lijden aan huidziekten, gastro-intestinale ziekten, reproductieve gezondheidsproblemen en chronische gezondheidsproblemen die verband houden met langdurige blootstelling aan zware metalen in vervuild water en bodem.
Bewijs van mijnbouwgebieden in de Democratische Republiek Congo is bijzonder sterk.
Studiesdocument hoge percentages miskramen, aangeboren misvormingen en kindersterfte onder bevolkingsgroepen die zijn blootgesteld aan omgevingen die zijn verontreinigd met kobalt en andere metalen. Kraamafdelingen in het zuiden van de Democratische Republiek Congo die dicht bij mijnbouwactiviteiten liggen, melden aanzienlijk meer geboorteafwijkingen dan die verder weg.
In gemeenschappen in de buurt van mijnbouwactiviteiten bewoners praten over hoe vrouwen en meisjes die in de buurt van kobalt- en kopermijnen wonen, kampen met gynaecologische gezondheidsproblemen, waaronder infecties, onregelmatige menstruatie, miskramen en onvruchtbaarheid. Deze risico’s houden verband met langdurig contact met verontreinigd water, verergerd door de beperkte toegang tot sanitaire voorzieningen en gezondheidszorg.
In de Chileense regio Antofagastais de kankersterfte de hoogste van het land. De cijfers voor longkanker zijn daar bijna drie keer zo hoog als het nationale gemiddelde. Artsen in de regio melden ook stijgende gevallen van neurologische en ontwikkelingsstoornissenwaar ze al vroeg naar linken blootstelling aan verontreinigd water en lucht.
Duizenden kinderen worden geschat op werkzaam in ambachtelijke kobaltmijnen in de Democratische Republiek Congo. In de informele mijnen kunnen zij hieraan worden blootgesteld kobaltstof en andere gevaarlijke materialen zonder beschermende uitrusting.
Deze gezondheidsrisico’s worden vergroot door zwakke systemen voor water, sanitaire voorzieningen en gezondheidszorg. Alleen vanaf 2024 ongeveer een derde van de mensen in de Democratische Republiek Congo beschikten op zijn minst over basisdrinkwatervoorzieningen.
Voedselkosten van de energietransitie
De waterproblemen veroorzaakt door kritische delfstofwinning vormen ook een probleem grote bedreiging voor de lokale voedselsystemen. In Peruheeft de zinkmijnbouw vervuild Cunas-waterscheiding. Afvloeiing vervuilt water dat wordt gebruikt voor de irrigatie van gewassen en zorgen voor water voor het vee.
In de Boliviaanse regio Uyuni heeft de lithiumwinning geleid tot aanhoudende watertekorten die het steeds moeilijker maken quinoa teleneen basisgewas dat centraal staat in de lokale diëten en economieën. Over de bredere “lithium-driehoek”van Argentinië, Chili en Bolivia heeft de mijnbouw dat wel gedaan verminderde beschikbaarheid van water voor gewassen en landbouwhuisdieren.
Soortgelijke patronen zijn duidelijk zichtbaar in delen van de Democratische Republiek Congo En Zambia. In beide landen hebben vervuilde rivieren bijgedragen aan afnemende visbestanden en veeziekten, waardoor huishoudens die toch al moeite hebben om zichzelf te voeden, worden geschaad.
Manieren om mijngemeenschappen te beschermen
Innovatie en technologische vooruitgang hebben het potentieel om goed te doen. Maar wij geloven dat een eerlijke en duurzame energie- en digitale transitie doelbewuste acties vereist om te voorkomen dat er “offerzones”, plaatsen waar menselijk en ecologisch welzijn worden ingeruild voor technologische doorbraken.
Eén optie is het creëren van een sterker internationaal bestuur. Verder gaan dan vrijwillige richtlijnen in de richting van bindende internationale regels, zoals verdragen, afdwingbare due diligence-wetten in de toeleveringsketen, verplichte milieu- en mensenrechtennormen voor mijnbouwactiviteiten, en mogelijk het opzetten van een mondiaal mineraal vertrouwen dat kritieke mineralen zou beheren als gedeelde planetaire activa, en de waterbescherming, de bestrijding van vervuiling en de mensenrechten in alle toeleveringsketens van mineralen zou kunnen verbeteren.
Ook bedrijven kunnen hierin investeren minder waterintensief mijnbouwtechnologieën. Landen kunnen hun afvalwatercontroles aanscherpen en onafhankelijke milieumonitoring en -rapportage uitbreiden.
Bestuursarrangementen die lokale en inheemse gemeenschappen een sterkere stemzou een eerlijk aandeel in de voordelen en een werkelijk medebeheer van de hulpbronnen het evenwicht kunnen herstellen tussen wie de macht heeft en wie de risico’s draagt.
Aan de consumptiekantHet verlengen van de levensduur van producten, het uitbreiden van recycling en het aanmoedigen van minder afhankelijkheid van nieuw gewonnen mineralen zouden de druk op regio’s met waterschaarste verlichten.
Voor de mensen die deze technologieën gebruiken, zijn de sociale en ecologische kosten die ingebed zijn in de cruciale toeleveringsketens van mineralen vaak uit het zicht en uit het hart. Door deze gevolgen zichtbaar te maken, kunnen consumenten weloverwogen keuzes maken en de bedrijfspraktijken beter onder de loep nemen.
Kritieke mineralen zijn essentieel voor het bevorderen van duurzaamheid. Maar als schonere technologieën worden ontwikkeld op een manier die leidt tot vervuilde rivieren, zieke kinderen en onteigende gemeenschappen, zal de transitie niet aan zijn belofte voldoen.
Abraham Nunbogu is onderzoeker bij het Instituut voor Water, Milieu en Gezondheid (UNU-INWa bij de Universiteit van de Verenigde Naties En Kave Madani is directeur van het Instituut voor Water, Milieu en Gezondheid (UNU-INWEH) aan de Universiteit van de Verenigde Naties.
Dit artikel is opnieuw gepubliceerd van Het gesprek onder een Creative Commons-licentie. Lees de origineel artikel.
