De kroonjuwelen van de identiteit zijn het logo en het briljant genoemde, aangepaste koplettertype Conqueror Sans. De vormen van Conqueror Sans zijn beïnvloed door inscripties gevonden in het tapijt van Bayeux, het wereldberoemde, 70 meter lange geborduurde tapijt, dat de Slag bij Hastings en de daaraan voorafgaande gebeurtenissen uitbeeldt, gedateerd in het decennium na de slag. De hoge kapitelen en zelfverzekerde schreven geven het een middeleeuws tintje, maar belangrijker nog: “1066 is slechts een deel van de geschiedenis van het kasteel, en we wilden vermijden iets te creëren dat aanvoelde als een Angelsaksische of Normandische pastiche”, zegt Clare. “De bepalende kwaliteiten weerspiegelen dat evenwicht: een warmte die eerder handgemaakt dan mechanisch aanvoelt, gecombineerd met een uit steen gehouwen stevigheid die het zowel in zijn historische als geografische context verankert.” Het koplettertype is gecombineerd met een logo – de rondere, meer afgeronde voorloper ervan. Het is compleet met een topzware S en gekrulde G, waardoor het is voorzien van eigentijdse accenten.
Om de locatie echt te vestigen als de multiculturele evenementenruimte die het voorbestemd is te zijn, zorgden Charlie en Clare ervoor dat de rebranding op elk niveau “een beslissende breuk met de erfgoedconventie” was, zegt Charlie. Ze stapten af van de smerige beelden die je op andere erfgoedsites aantreft – denk aan sierlijke heraldische beelden en gouden paletten – en richtten zich in plaats daarvan op folkloristische, met de hand getekende wezens als het belangrijkste illustratieve element. En het kleurenpalet is, in plaats van diep, gedempt en koninklijk, gevuld met zachte pastelroze, blauwe en gele tinten met momenten van een fel oranje accent. Al deze uiteenlopende elementen komen samen om iets te creëren dat echt gastvrij aanvoelt: “De boodschap is duidelijk: deze plek leeft, is vreemd en de moeite waard om nu te ervaren – niet alleen vanwege wat hier bijna duizend jaar geleden is gebeurd, maar vanwege hoe het voelt om hier vandaag te zijn”, vat Charlie samen.
Voor Charlie en Clare is een van de meest opwindende dingen van het project dat het nog niet af is. Naarmate de regeneratie voortduurt, is de identiteit flexibel opgebouwd, zodat deze “naast het kasteel kan groeien in plaats van eromheen te verstarren”, zegt Clare. Dit wordt belichaamd in de “guerrillastijl”-bewegwijzering van foamex die je nu overal in de stad tegenkomt. “Als borden worden gewijzigd, verweerd of beklad, draagt dat alleen maar bij aan het verhaal – een nieuwe laag in het voortdurende tapijt van de site”, besluit Clare. “Om te zien hoe een plek die zo doordrenkt is van geschiedenis iets echt toekomstgerichts omarmt – niet ondanks de leeftijd, maar vanwege de sfeer en het gevoel dat leeftijd creëert – is zeldzaam en ontroerend.”
