Voor de Democraten, of trouwens voor iedereen die in checks and balances gelooft, beginnen de zaken beter te worden.
De dagen van president Trump onbelemmerde oorlogsvoering, wetsovertredend en in het algemeen doen wat hij verdomd goed wil kan eindelijk ten einde komen. Publieke opinie, geschiedenis en vooral de stijgende prijs van benzine en boodschappen, wijzen allemaal naar een democratische overname van het Huis van Afgevaardigden in De tussentijdse verkiezingen van november.
Er bestaat een directe correlatie tussen de goedkeuringsscore van een president en de manier waarop zijn partij halverwege zijn ambtstermijn presteert. Alles onder de 50% voorspelt politieke problemen; op dit moment schommelt de positieve positie van Trump in de peilingen rond een sombere 40%.
Dan is er het geschiedenisgedeelte. Sinds de Tweede Wereldoorlog heeft de partij uit het Witte Huis bij tussentijdse verkiezingen gemiddeld ruim twintig zetels in het Huis behaald. De Democraten hoeven er slechts drie te verzamelen om vanaf januari de macht over te nemen.
(Hoewel de Republikeinse greep op de Senaat zwakker lijkt dan een paar maanden geleden, is de… De GOP heeft nog steeds de voorkeur om in november aan de kamer vast te houden.)
Er dreigt echter een dreigende dreiging die nervositeit veroorzaakt onder de Democraten en hun bondgenoten als zij een feestelijke val overwegen, een soort landmijn die diep in het verkiezingsproces voor het Congres verborgen ligt.
Laten we kennis maken met Artikel 1, Afdeling 5 van de Grondwet.
De relevante taal geschreven door de Framers luidt: “Elk Huis zal de rechter zijn over de verkiezingen, de resultaten en de kwalificaties van zijn eigen leden.” Met andere woorden: het is aan het Huis van Afgevaardigden en de Senaat om de wil van de kiezers, zoals uitgedrukt in de verkiezingsresultaten, te erkennen en na te leven.
Wat kan er misgaan?
Nou ja, als je je paranoia de vrije loop laat, heel veel. Als de verkiezingsuitslag dichtbij is – en dat zou waarschijnlijk ook zo moeten zijn erg dichtbij – Republikeinse wetgevers zouden in theorie valse claims van fraude kunnen aangrijpen en de resultaten van voldoende wedstrijden effectief teniet kunnen doen om de Democraten de controle over het Huis van Afgevaardigden te ontzeggen.
Er is veel scepsis dat ooit zou of zou kunnen plaatsvinden. Maar als het zou gebeuren, Hallo, nationale crisis!
Normaal gesproken kunnen we erop rekenen dat de bewoner van het Witte Huis zich nederig zal onderwerpen aan de verkiezingsresultaten, ook al is het een “shellacking” zoals president Obama zijn toespraak noemde. in de tussentijd van 2010 te stoppen verkiezing, of een ‘dreun’ zoals president George W. Bush heeft beschreven zijn electorale pak slaag in 2006.
Niet Trump.
Deze president heeft ruimschoots aangetoond hoe ver hij zal gaan om eerlijke verkiezingen ongedaan te maken. het opleggen van een gewelddadige menigte aan wetgevers certificeren zijn nederlaag in 2020, eindeloze leugens vertellen en het gebruik van de Ministerie van Justitie gaat stembiljetten in beslag nemen En onschuldige verkiezingsfunctionarissen intimideren En anderen beschouwt Trump als zijn vijanden.
Hij bewapende Texas met sterke wapens tot een hoogst ongebruikelijke, zeer partijdige hertekening van zijn congresgrenzen, een poging om vijf zetels te behalen en de kansen op een democratische overname vergroten.
De verhuizing lijkt een averechts effect te hebben gehad, kiezers in Californië aanmoedigen En, Vorige week Virginia om de politieke kaarten van hun staat te hertekenen om Texas in november ruimschoots te compenseren en de Democraten een impuls te geven. (De Virginia-resultaten zijn wordt betwist bij de rechtbank.)
Kiezers wonen een herverdeling van de stemmen van de Democraten van Arlington bij tijdens een speciale verkiezingsdinsdag in Virginia. Een maatregel om de congreskaart van de staat te hertekenen werd ternauwernood goedgekeurd.
(Valerie Plesch/Bloomberg via Getty Images)
Dat falen neemt de kwaadaardige bedoelingen van Trump niet weg. En in de liggende Spreker Mike Johnson, hij heeft de perfecte dienstmaagd om de tussentijdse stemming te ondermijnen.
In 2020, Johnson was de hoofdauteur van een brief van het Hooggerechtshof in een poging de resultaten in vier staten die Joe Biden onbetwistbaar had gewonnen ongedaan te maken. Dat spreekt van de eerlijkheid en integriteit van Johnson.
Hoe zou de ondermijning van de verkiezingen in november plaatsvinden?
Eén theorie luidt als volgt: als de stemming voorbij is, zou Johnson een commissie van het Huis van Afgevaardigden kunnen benoemen, vol met Trumps acolieten, om vermeende stemonregelmatigheden te onderzoeken. (En als je denkt dat Trump dat niet zal zijn brullen van de woorden “opgetuigd” en “fraude” ondanks een nederlaag, heb je de afgelopen tien jaar in coma gelegen of op een andere planeet gewoond.)
Deze hoorzittingen en het ‘bewijs’ dat ze naar voren brengen, zouden vervolgens door verkiezingsfunctionarissen in belangrijke staten – collaborateurs, als je wilt – kunnen worden aangehaald als reden om de certificering van de verkiezingsresultaten uit te stellen en de zetels van meerderheids-Democraten in het volgende Congres te blokkeren. In plaats daarvan, zo luidt de theorie, zouden de Republikeinen kunnen stemmen om die zetels te vullen met Republikeinse kandidaten die bij de verkiezingen verloren, waardoor ze zelf de controle hielden.
Derek Muller, een expert op het gebied van verkiezingsrecht, suggereert dat dit scenario niet veel meer is dan een koortsdroom van doemscenario-aanhangers en overdreven nerveuze Nellies.
Hij zei dat hij zeer verrast zou zijn als niet alle verkiezingsresultaten op 3 januari, wanneer het nieuwe congres bijeenkomt, gecertificeerd zouden zijn, gezien de beschikbare rechtsmiddelen om stagnatie en onnodige vertraging te voorkomen. En, zei Müller, er is geen zekerheid dat de Republikeinen achter een plan zouden marcheren om de zetel van de Democraten te voorkomen.
Het tegenwerken van een naar behoren gekozen Democratische meerderheid ‘brengt buitengewone coördinatie en precedenten met zich mee die nooit hebben plaatsgevonden, met een unieke convergentie van factoren’, zei Muller, die rechten doceert aan de Notre Dame – hoewel, zo voegde hij eraan toe, als de controle over het Huis neerkwam op bijvoorbeeld één zetel ‘alle weddenschappen zijn uitgesloten’.
Vergezocht? Misschien. Sommige van de verzonnen theorieën rond de verkiezingen in november klinken een beetje als een product van politieke sciencefiction.
Maar wat voor soort president een gevecht aangaat met de paus? Dompelt de wereld in een crisis door eenzijdig ten strijde trekken met Iran zonder exitplan? Vernietigt de Oostvleugel van het Witte Huis uit een egoïstische gril?
Als Trump, een verstokte normbreker, een manier ziet om zijn greep op de ongecontroleerde macht te behouden, laat hem niets voorbijgaan.
