Dat was donderdag 19 februari, rond 8.30 uur. Ik werd op 18 februari rond 11.30 uur vastgehouden, dus het duurde minder dan 24 uur voordat ik werd uitgezet.
Mijn dochter had geprobeerd mij te zoeken in de tracker van de Amerikaanse staatsburgerschap en immigratiedienst, de ICE-tracker, en ze kon me daar niet vinden de hele tijd dat ik naar San Ysidro verhuisde.
Wat gebeurde er toen je in Mexico aankwam?
Toen ik in Tijuana aankwam, gaven ze ons aan bij (de Mexicaanse regering) en brachten ons naar een opvangcentrum waar de Mexicaanse regering ons opnam. Ze hielpen uitzoeken hoe we terug naar onze geboortestad zouden gaan. Maar ik heb wel een vriendin die een huis heeft in Tijuana, en zij heeft daar familie, dus ik hoefde niet in het asiel te blijven totdat ik in mijn geboorteplaats aankwam, in Puebla, Mexico.
Hoe lang verbleef u in Mexico voordat u naar de VS kon terugkeren?
Veertig dagen.
Hoe zag je leven eruit toen je terugkwam?
Ik ben gebiedsmanager voor een hotelketen en kon terugkomen voor mijn werk.
Toen ik terugkwam, vroeg ik om een paar weken vrij, ook al was ik weg, omdat het voelde alsof ik net wakker werd uit een droom. Ik moest beseffen dat ik weer thuis was. Ik had mijn dochter gevraagd het huis in te pakken, omdat ze de kosten van levensonderhoud niet zou kunnen betalen. Dus toen ik terugkwam bij het huis, was het deprimerend om het verpakt en klaar voor gebruik te zien.
Het zijn alleen ik en mijn dochter, en ik ben het hoofd van het huishouden, de enige verdiener voor mij en voor haar. Ik zit momenteel in een lastige situatie omdat ik een huurachterstand heb. Ik probeer sterk te blijven. Ik probeer alles op te halen, eventuele extra diensten of zoiets, extra werk, dat ik zou kunnen doen om die kosten te dekken.
Het heeft me echt in een heel slechte situatie gebracht waarin de strijd op dit moment heel moeilijk is.
Een federale rechtbank oordeelde dat uw deportatie onwettig was. Geeft dat u op dit moment een gevoel van veiligheid?
Ik heb het gevoel dat alles in de lucht hangt. Je kent de onzekerheid, het trauma, de angst, de angst om weer gescheiden te worden van mijn dochter… Het is echt moeilijk.
Vindt u het, gezien uw ervaring, prettig om te blijven proberen uw groene kaart te krijgen, of deze processen waarbij u met de federale overheid moet communiceren?
Ik moet. Het is iets dat ik niet wil opgeven. Ik wil de stap voorwaarts zetten naar een aanpassing van de status. Ik geloof echt dat ik alles heb om bewoner te worden.
Ik ben al 27 jaar in dit land, mijn leven is hier, mijn gemeenschap is hier, en het allerbelangrijkste: mijn dochter is hier.
Wat mij is overkomen, was onrechtmatig. Ik heb een dochter met een Amerikaans staatsburger van wie ik niet zal vragen om naar het buitenland te gaan en haar leven opnieuw op te starten zoals ik deed.
