Clave Especial neemt eindelijk een pauze.
De afgelopen twee maanden trad de corrido tumbado-band uit Salinas, Californië, op in het South by Southwest-muziekfestival in Texas– en haalde de krantenkoppen door een narcocorrido te zingen; sprak met Latino-studenten op Cornell Universiteit in de staat New York; en begonnen zelfs aan een geïmproviseerde roadtrip van 10 uur om hun steun te betuigen aan Juan, een deelnemer uit Mexico op een van De nieuwste uitdagingen van MrBeast wie is geworden een virale sensatie.
Het trio – zanger Alejandro Ahumada, gitarist Leonardo Lomeli en tololoche-speler Rogelio Gonzalez – voelde zich zo genoodzaakt om de pelgrimstocht te maken naar de supermarkt in North Carolina waar Juan maandenlang werd opgesloten, dat ze alle persevenementen achterwege lieten voor hun nieuwste EP ‘Afterafter’, uitgebracht op 30 april, om hem te ontmoeten en hem een serenade te brengen. De band kende zelfs een studiebeurs van $ 5.000 toe aan zijn zoon Angel.
“Waarom? Omdat het zo goed voelde”, zei Ahumada. “Zijn verhaal raakte ons, omdat we ook uit hardwerkende ouders komen die echt alles voor ons hebben gegeven.”
Terwijl de haast van het reizen naar de oostkust afnam, keerde Clave Especial terug naar Salinas voor een groot thuiskomstfeest. “Het is alsof de cirkel rond is”, zei Ahumada over hun optreden op 4 mei in het Salinas Sports Complex.
Ze namen deel aan een videogesprek vanuit hun kinderkamer om ‘Afterafter’ te bespreken, een project van vijf nummers in een vurig tempo – 140 BPM om precies te zijn – dat nostalgisch is naar zomerdagen en de eindeloze afterparty’s die ze brengen. De nummers zijn geselecteerd uit hun kluis, zeiden ze, die een lange lijst met nummers bevat die de selectie voor “Mija, wees niet bang,”Het veelgeprezen debuut van de band uit 2025 met mede-signes van Fuerza Regida, Edgardo Nuñez en Luis R Conquirez.
Dit interview is voor de duidelijkheid bewerkt en ingekort.
Hoe was het om thuis in Salinas op te treden?
Alex: Dat is eigenlijk de tweede keer dat we terugkomen als Clave Especial. De eerste show was in het Fox Theatre, een uitverkochte show. Mensen vroegen ons: “Hé, wanneer komen jullie terug?” We besloten het nu te doen in het Salinas Sports Complex.
We springen naar de EP: hoe is “Afterafter” ontstaan?
Alex: Het was meer een leuk concept dat we in gedachten hadden. We werkten eigenlijk aan een album toe in een schrijverskamp in Ensenada. Het was op het strand. Daarna sprongen we rond naar Miami, Puerto Vallarta. We betrapten onszelf erop dat we rond het strand sprongen, veel feestjes. We willen mensen een zomer-EP geven, iets waar ze in de zomer op kunnen slaan als ze aan het feesten zijn.
Als “Mija No Te Asustes” een album is over deze zelfverzekerde baas die de leiding heeft, hoe zou je “Afterafter” dan karakteriseren?
Alex: Ik denk dat het dezelfde man is van het eerste album, hij leeft nog steeds. In “Mija No Te Asustes” zijn er enkele nummers zoals “Como Capo” die die sfeer op deze EP introduceren, dus die golf hebben we gewoon voortgezet. Het was ons grootste nummer tot nu toe. We wisten dat mensen ons leuk vonden, afgezien van de corridos als ‘Rápido Soy’, ‘No Son Doritos’, maar ik denk dat we met ‘Como Capo’ ontdekten dat mensen van andere geluiden en teksten houden. Dat is wat we probeerden voort te zetten in ‘Afterafter’.
Hoe zou je het geluid van deze EP muzikaal omschrijven?
Leeuw: Eén ding over ons: als we de studio ingaan, spelen we veel in het tempo 6/8s, deze vrolijke snelheid. We halen altijd de BPM op 140 BPM – dat is de essentie van Clave Especial.
Een van de nummers die mijn interesse wekte was ‘Scary Movie’, omdat het me deed denken aan een op corrido geïnspireerde ‘Thriller’ (van Michael Jackson). Het verbindt ook het vorige album omdat er een zin is waarin je zegt: “Mija, no te asustes.” Vertel me het achtergrondverhaal van dat griezelige liedje.
Alex: Dat is grappig, want ik ga vandaag de Michael Jackson-film kijken. Dat nummer is eigenlijk gecomponeerd door iemand van Street Mob uit Ensenada. Ik denk dat dat liedje al in de kluis lag.
Leeuw: Dat nummer was op maat gemaakt voor (het vorige) album. De (ad lib) was een paasei.
Ik zag dat jullie onlangs allemaal in North Carolina waren, bij de supermarkt Meneer Beest doet een uitdaging. Er is een Mexicaanse vader genaamd Juan die strijdt om de prijs van een miljoen dollar. Jullie gingen naar hem toe en gaven zijn zoon ook een studiebeurs. Waarom was het belangrijk dat jullie kwamen opdagen?
Alex: Eigenlijk waren we in (New York) aan het eten. De volgende dag hadden we wat pers, maar we moesten ze annuleren. We hebben gereageerd op de video van Mr. Beast, en de reactie kreeg veel likes. We zeiden: “Oh, dit is geweldig, dit heeft een echte impact op de Mexicaanse gemeenschap.” Zijn zoon had ons benaderd en bedankt voor de steun aan zijn vader.
We zagen dat Juan tegen zijn zoon zei dat hij de wedstrijd moest verlaten omdat hij naar school wilde blijven gaan. Ik denk dat we een van de weinige bands in de branche zijn die naar school zijn gegaan. Ik heb mijn bachelordiploma van de staat Fresno. Het was iets dat ons echt aansprak. We waren daar ook net van een panel gekomen op de Cornell University, dus alles zette precies de toon. Wij hebben de kaart gezien. Het was tien uur rijden, uiteraard een ritje, maar deze kans gaat zich nooit voordoen. Wij komen uit Cali en dit ligt aan de andere kant van het land en we zijn nu hier. Laten we laten zien dat de Mexicaanse gemeenschap zeer krachtig en verenigd is. Laten we Juan en zijn kind wat steun betuigen. Hopelijk wint hij!
De laatste keer dat we praatten was tijdens de Rolling Stone-showcase op SXSW. Ik heb daarna niet meer met jullie kunnen praten. Aan het einde van jullie set zong jullie een cover van Los Alegres del Barranco’s ‘El Del Palenque’, waarin de narcoleider El Mencho wordt vereerd, die enkele weken daarvoor door Mexicaanse strijdkrachten werd vermoord. Waarom was het belangrijk dat Clave dat lied specifiek zong?
Alex: Wij vinden het liedje gewoon leuk. Uiteindelijk is het gewoon muziek. Het is verhalen vertellen. Het zijn corrido’s. Dat is waar corridos over gaat, en daarom ben ik in de muziekscene terechtgekomen. Wij vinden het liedje gewoon leuk. Wij komen uit Jalisco, uit Michoacán. Het brengt altijd het publiek op gang, dus we deden het voor de mensen. Mensen willen corrido’s horen. We hebben de censuur gezien, maar uiteindelijk denk ik niet dat dat het probleem is. Het gaat veel dieper dan dat, en muziek is gewoon muziek, we vertellen alleen maar verhalen, zingen muziek en hebben plezier op het podium. Ik weet niet of we het in onze setlist hadden of niet, maar ik denk dat we daarvoor net een nummer hadden gespeeld dat dezelfde tonen had. Ik dacht: ga zo door, laten we deze hierna spelen. Niets dieps.
Dus het was niet gepland?
Alex:Nee, dat was het niet. Daarna dacht ik: “Verdomme, dat heb ik gezongen.” Maar eh, wat maakt het uit?
Maken jullie je ooit zorgen als je corridos zingt? Of is dat iets waar je mee om kunt gaan omdat je uit de VS komt, wat een beschermingslaag biedt?
Alex: Er is een beroemde gezegde: Wie niets schuldig is, vreest niets. Alsof we uiteindelijk niemand iets verschuldigd zijn. We maken muziek, we zijn hier door ons eigen offer. Mensen die ons verhaal kennen, weten dat.
