Toen Deense fotograaf Albert Elm Toen hij opgroeide, verhuisde hij veel door het land, waarbij hij zich vaak moest aanpassen aan nieuwe mensen en plaatsen. In een wereld vol vreemde voorwerpen en nieuwe ervaringen was het de camera die voor hem als eerste natuurlijk aanvoelde. Albert’s nieuwste fotografieboek Dit is waar legt de wereld vast vol zacht zoemende eigenaardigheden, monolithische gebouwen, vreemde texturen en leven alsof het van een verre planeet komt. Het is alsof je door de ogen van zijn nomadische jeugd kijkt – en het is zijn voortdurende opwinding over de wereld die zijn werk stimulerend houdt.
“De titel suggereert dat het tijd is om te stoppen en na te denken – om verder te gaan en te zeggen: ‘Nu weet ik tenminste dat dit waar is’ – iets waar je moeilijk zeker van kunt zijn in een ‘post-truth-tijdperk’”, zegt Albert. Een van de meest blijvende en aantrekkelijke eigenschappen van fotografie is misschien wel dat het objectief is, hoe verleidelijk het onderwerp ook is. De sluiter gaat open, neemt precies op wat zich ervoor bevindt en bergt dit op zonder enige versiering. Het is moeilijk om de aarde in je op te nemen Dit is waar – het is bijna buitenaards. Wat kan men in het post-waarheidstijdperk, zoals Albert het noemt, voor waar aannemen? Kleine glaasjes met een kunstgebit dat aan de rand hing, felgroene heggen die in de vorm van dolfijnen waren uitgehouwen zoals Edward Scissorhands, een onheilspellend onthoofd hert, een gigantisch sneeuwsculptuur in de vorm van kasteelmuren. De kijker vraagt zich voortdurend af: ‘Waar ben ik?’
