Van adembenemende ‘zwijgen’ tot manosfeer-retoriek: seizoen 13 van MAFS Australia is een masterclass in geïnternaliseerde vrouwenhaat. Verschuift de zoektocht naar zendtijd het Overton-venster op seksisme?
De manosfeer is niet de enige plek waar vrouwenhaat wijdverbreid is: de oproep komt vanuit het retraitehuis van het echtpaar Married At First Sight uit Australië.
De geïnternaliseerde vrouwenhaat jegens vrouwen is niet nieuw, maar de wreedheid die in de serie 13 wordt getoond van Getrouwd op het eerste gezicht Australië, dat nu in Groot-Brittannië wordt uitgezonden, is verbazingwekkend. Als je naar MAFS Australia kijkt, is het duidelijk dat een deel van de cast zich zeer bewust is van drama en schermtijd koopt. Maar tegen welke prijs?
Dit is het jaar van vrouwen-op-vrouw-aanvallen; het druipt van vrouwenhaat. Maar er was een moment waarop mijn kaak de grond raakte. De ene bruid legde de andere het zwijgen op door te zeggen: ‘De mannen spreken.’
Seizoen 13 van Married At First Sight Australia was een horrorshow van wreedheid en geïnternaliseerd vrouwenhaat. Dames, we kunnen beter dan dit. We moeten het beter doen dan dit.
LEES MEER: 6 onmisbare boeken die in mei verschijnen van Kathryn Stockett en Douglas StuartLEES MEER: De makers van BookTok herschrijven de uitgeverijsector – 5 rijzende sterren zullen nu volgen
In deze retraite-aflevering voor koppels vliegen Gia Fleur en Bec Zacharia elkaar opnieuw naar de keel, terwijl ze ruzie maken over weer een klein drama, ongetwijfeld versterkt door de toekijkende cameraploegen. Hun respectievelijke partners in de show – Scott McCristal en Danny Hewitt – bespreken de spanning tussen hun vrouwen.
Bec probeert tussenbeide te komen, aangezien de woordenwisseling tussen de mannen voortkomt uit de eerdere vete tussen haar en Gia. Ze wordt echter snel neergeschoten door haar medebruid Gia, die de irritante opmerking uitspreekt dat de vrouwen moeten zwijgen terwijl de mannen het namens hen uitspreken.
Dan zet Bec op een in het oog springend moment haar ‘vriendin’ en medebruid Rachel Gilmore te schande door haar seksleven te bespreken met haar man Steven Danyluk, niet alleen voor de cast maar ook op de internationale televisie. Het doel van het vernederen van een andere vrouw wordt dan blootgelegd, terwijl Bec grappen maakt over het maken van merchandise. Het is flagrant: het drama wordt gezien als een voertuig voor blijvend succes buiten de show.
Er zijn dit seizoen talloze incidenten geweest van flagrant hondenfluiten tegen een seksistische ideologie. Bruidegom Tyson Gordon, die werd gekoppeld aan Stephanie Marshall, verklaarde herhaaldelijk op de bank dat hij een ‘onderdanige’ vrouw wilde. Hij maakt zich zorgen dat ze in één geval te ‘frigide’ is, en dan weer over haar ‘lichaamsaantal’.
Dit zou rechtstreeks uit het speelboek van de manosfeer kunnen worden gehaald, waar vrouwen worden gewaardeerd om hun ‘waarde’ (hun aantrekkelijkheid), waar van hen wordt verwacht dat ze seksueel zijn, maar niet te seksueel. Vrouwenhaters dromen ervan dat vrouwen deze koorddanstocht maken om aan de behoeften van mannen te voldoen.
Vrouwenhaat koopt zendtijd. Het is een gevaarlijk domino-effect, waarbij deze opvattingen op het scherm worden getoond om te shockeren, maar tegelijkertijd onvermijdelijk schadelijke opvattingen over vrouwen normaliseren.
Ik denk aan een term die vaak door extreem-rechtse groepen wordt gebruikt: het Overton-venster, dat verschuift naarmate haatdragende, voorheen marginale retoriek wordt verplaatst naar het bereik van aanvaardbaar politiek en sociaal discours. MAFS Australia heeft bijgedragen aan het mainstream maken van vrouwenhaat.
