Door Robert Scucci
| Gepubliceerd
“Ik ben een slechte man! Ik bega flagrante bedrijfsspionage in mijn slaap. Ik dwing mijn buren af om mij te helpen bij het runnen van mijn zeer illegale gok- en drugssyndicaat. Ik damp in openbare badkamers waar ‘No Vaping’-borden staan. Ik hang rond bij de Pokémon-kaartautomaat buiten mijn plaatselijke Kroger, zodat ik alle goede kan bemachtigen en ze op eBay kan verkopen, ondanks de expliciete instructies die overal zijn gepost en die me vertellen dit niet te doen. Ik documenteer al mijn misdaden uitgebreid, en hebben een enorme papieren spoor.
Maar maak je geen zorgen, want als de FBI en een malafide politieman samenwerken om me eindelijk voorgoed op te sluiten, heb ik de beste oplossing: ik verzamel al deze belastende papieren documenten, gooi ze in een komisch groot vat en laat er een enkele lucifer in vallen vlak voordat ik de zonsondergang in loop zonder ooit achterom te kijken. Het is onmogelijk dat ze mij ooit zullen pakken.”
Klinkt behoorlijk stom, toch?
Dit is de standaardpraktijk in misdaadfilms en tv-series, en het is allemaal bedoeld voor dramatische effecten. Wanneer je het echter opsplitst, laat de oude ontwijking van het bewijsmateriaal van de vlammende vaten veel te wensen over.
Aan de ene kant begrijp ik het. We hebben een visuele weergave nodig van een zeer slecht persoon, in een laatste wanhopige poging, in een poging bewijsmateriaal te vernietigen dat later terugkomt om hem of haar in de kont te bijten. Het is een geweldige visuele afkorting om het publiek te laten zien dat de crimineel in kwestie de nodige stappen onderneemt om ervoor te zorgen dat er geen gegevens zijn over zijn misdaden tegen de menselijkheid. Het is echter duidelijk dat geen van deze jongens ooit die Smokey Bear-commercial heeft gezien waarin je wordt opgedragen het vuur te laten uitbranden, erop te slaan met een emmer water, het te mengen met een schep en er nog meer water op te slaan. Je moet grondig zijn.
Deze idioten zorgen er niet alleen niet voor dat het bewijsmateriaal grondig wordt vernietigd, ze zorgen er ook niet voor dat de omliggende gebouwen niet tot de grond toe afbranden, waardoor ze nog een overtreding aan hun strafblad toevoegen.
De slimste criminelen doen de domste dingen
Ik heb nagedacht over de vlammende tontrope en de vernietiging van bewijsmateriaal in de popcultuur in het algemeen, sinds ik ging zitten kijken naar de films van 2025. Relais. In de film maakt een fixer genaamd Ash (hoe toepasselijk) gebruik van een complex netwerk van communicatiesystemen met gejailbreakte brandertelefoons en een telecommunicatieapparaat voor doven dat hij gebruikt in samenwerking met een legitieme relaisdienst voor slechthorenden. De man is een genie en hij gedraagt zich als een geest. Hij weet waar en wanneer hij moet verschijnen als hij zijn klokkenluiderscliënten uit de problemen wil helpen. Hij weet hoe hij zijn dekking niet moet verpesten. Hij communiceert via proxy om de klus te klaren, en hij is iedereen altijd een stap voor.
Maar wat doet hij als het tijd is om het bewijsmateriaal te vernietigen? Hij scheurt het document doormidden, gooit het in een vuilnisbak en steekt het in brand. De man die zo voorzichtig is dat de meeste van zijn cliënten niet eens weten hoe zijn stem klinkt, gooit de documenten gewoon willens en wetens voor een trein vol potentiële getuigen voordat hij weer aan het werk gaat.
Ben jij een fan van Slecht breken? Als dat zo is, weet je al hoe nauwgezet Gustavo Fring is bij het runnen van zijn meth-imperium. Hij heeft een buitenlandse alliantie met een obsessief-compulsieve contactpersoon bij de megacorporatie Madrigal Electromotive GmbH genaamd Lydia Rodarte-Quayle, een boekhoudkundige expert die de boeken kan koken met haar ogen dicht. Hij distribueert de meth van Walter White in het zuidoosten van de Verenigde Staten via de distributielijnen die al bestaan vanuit zijn uitgestrekte gefrituurde kippenbedrijf, dat als dekmantel fungeert voor zijn meer illegale activiteiten.
Als we nog verder ingaan op hoe voorzichtig Fring is, komt de meth die hij distribueert uit een uitgebreid ondergronds laboratorium van $ 8 miljoen dat alle Je kunt beter Saul bellen construeren. Het ligt verborgen onder een industriële wasserette met ultramoderne luchtfiltratiesystemen waarmee hij enorme hoeveelheden kan koken zonder ooit door de autoriteiten te worden opgemerkt. Werner Ziegler, die de faciliteit steen voor steen bouwde, werd op bevel van Gus geëxecuteerd toen hij per ongeluk de geheimhouding van het project in gevaar bracht.
Leidt zijn dubbelleven als een fastfood franchisenemer die drugsbaron werd, dwong Gus Fring ooit zijn assistent-manager, Lyle, om de frituurmanden schoon te maken totdat zijn handen bloedden, terwijl hij urenlang in zijn kantoor zat te wachten tot een van zijn medewerkers een reeks dode druppels had voltooid, een alibi had gevestigd en zijn handen schoon hield.
Het is allemaal een heel slimme manier van werken, maar dit niveau van obsessieve aandacht voor detail verdwijnt volledig uit het zicht wanneer Gus belastende telefoontjes pleegt, bevelen in een klaptelefoon blaft, deze in tweeën breekt en het apparaat eenvoudigweg in de prullenbak gooit voor zijn werkplek, iets wat hij vaak doet. Als je een goed voorbeeld wilt van het laten vallen van de bal op de lijn van één meter, dan is dit het dan. We zien tenslotte wat er uiteindelijk met Gus gebeurt als hij niet meer voorzichtig is (ding, ding, ding!).
Ik zou de hele dag door voorbeelden kunnen noemen van het slordig weggooien van bewijsmateriaal, maar het komt zo vaak voor in de media dat het enige wat ik van u vraag, beste lezer, is dat u uw ogen opent en het zelf ziet.
Versnipper het, broer!!!
Het komt zeer zelden voor dat dit soort gedrag in tv en films wordt genoemd, maar een goed voorbeeld van de ontmanteling van de trope is te zien in 1992. Batman Retouren. Corrupte zakenman Max Shreck denkt dat hij vrijuit is nadat hij versnipperde documenten door het toilet heeft gespoeld. Wat hij niet had verwacht was Oswald Cobblepot, beter bekend als De pinguïnwaarbij hij de documenten nauwgezet weer aan elkaar plakte om hem te chanteren, waarbij hij de beroemde uitspraak deed dat hij dit met ‘veel tape en een beetje geduld’ had bereikt.
Luister, ik zeg tegen niemand dat hij misdaden moet plegen. Ik moedig geen grondiger verhulling aan van gruwelijke daden die je, volgens alle rechten, achter de tralies zouden moeten doen belanden. Maar je moet nadenken over de implicaties hier.
Ik heb jaren als salarisadministrateur gewerkt en overal in ons kantoor stonden van die gigantische Shred-It-bakken. Toen ik voor het eerst met die baan begon, vroeg ik de hogere leidinggevenden wat er met die bakken gebeurde toen ze elke week werden verwisseld. Zonder aarzelen vertelden ze me dat ze in vrachtwagens waren geladen, tot confetti waren versnipperd, tot pulp waren verwerkt, van de inkt waren ontinkt en tot nieuw, blanco papier waren verwerkt. Daarna wordt een certificaat van vernietiging afgegeven, waarin voor juridische doeleinden wordt verklaard dat deze bakken vol persoonlijk identificeerbare informatie veilig zijn verwijderd. Er is een keten van bewaking gedocumenteerd, en dat is dat.
Ik ben geen crimineel, en ik zou zeggen dat ik als burger niet eens zo’n slimme burger ben. Maar als ik een loonstrookje of een oud belastingdocument weggooi, kun je maar beter geloven dat het grondig wordt vernietigd nadat het zijn doel heeft bereikt. De juiste documentvernietiging is een integraal onderdeel van zowel het criminele als het burgerleven. Als er hier één les uit te leren valt, of je nu een goede of een slechte kerel bent, dan is het dat als verraderlijke mensen toegang willen krijgen tot je diepste, donkerste geheimen, je oude 1099-NEC’s, of erger nog, je hele iPhone-camerarol vol met onzin, ze een manier zullen vinden als je niet oppast.
