Debatteren over welke Star Trek-serie het beste is, is een van die nerdargumenten die nooit oud zullen worden. Aangezien er in wezen slechts drie grote creatieve tijdperken van TV Star Trek zijn, is het iets eenvoudiger om uit te zoeken welk soort sfeer elke serie zal opleveren bij het opnieuw bekijken. Wanneer je je TV Star Trek-tijdperk selecteert, voordat je ingaat op de details van de creatieve veranderingen van seizoen tot seizoen, heb je feitelijk de jaren zestig en zeventig (De originele serie En De animatieserie), de 1987-2005 (de enorme Volgende generatie, Deep Space Nine, Voyager En Onderneming tijdperk) en de hedendaagse streamingshows waarmee begon Ontdekking in 2017 en zal schijnbaar eindigen in 2027 Starfleet Academie En Vreemde nieuwe werelden. Maar in termen van de voortdurende impact op de huidige sciencefiction-tv, een ongelooflijk aantal afleveringen en een indrukwekkende levensduur, bevat het ‘90s’-tijdperk van Star Trek – de 18 jaar van vier verschillende tv-programma’s die bijna continu worden geproduceerd – misschien wel de meerderheid van Trek waar fans vandaag de dag nog steeds het meest om geven. En tussen dat alles heeft de franchise over het algemeen de twee beste seriefinales. De gouden standaard is uiteraard “Alle goede dingen…” de finale van 1994 van De volgende generatie. Maar het komt op een zeer goede tweede plaats Voyager’s “Het maakt mij niet uit.”
25 jaar nadat het op 23 mei 2001 werd uitgezonden, voelt ‘Endgame’ nog steeds aan als een verrassend solide seriefinale, ook al is een deel ervan gebaseerd op ideeën uit ‘All Good Things…’. Dit is de reden waarom het volkomen herbekijkbaar blijft, en waarom de canon-implicaties er nog steeds toe doen in de complexe tijdlijn van Trek vandaag. Milde spoilers in het verschiet.
Ten eerste, voor fans die dat zeggen Diepe ruimte negen is een betere Star Trek-serie dan Reizigeren daarom is de laatste aflevering, ‘What You Leave Behind’, beter dan Voyagers, Ik zeg alleen dat ik het bijna met je eens ben. Over het algemeen geef ik de voorkeur DS9; vooral omdat de personages iets gedenkwaardiger zijn dan Voyager’s mensen, maar het lot van Sisko (Avery Brooks) om een ruimtegod te worden en zijn familie te verlaten, is voor mij persoonlijk nooit echt beland. Het is een briljante seriefinale, maar ‘Endgame’ wint omdat de emotionele inzet en het tijdreisverhaal dit mogelijk maken Reiziger om zijn taart te hebben en die ook op te eten.
Het verhaal van ‘Endgame’ begint in de toekomst, 23 jaar later Reiziger is eindelijk teruggekeerd naar de aarde nadat hij in seizoen 1 was gestrand in het Delta Kwadrant. Kortom, in de eerste minuten van de finale lijken het uitgangspunt en het centrale conflict van de hele serie opgelost. Het enige minpunt is dat kapitein Janeway (Kate Mulgrew) – nu admiraal Janeway – in deze toekomst niet tevreden is met hoe lang het heeft geduurd, en het feit dat Seven of Nine (Jeri Ryan) en Chakotay (Robert Beltran) in 2404 zijn overleden. Al snel, als we teruggaan naar de vertrouwde tegenwoordige tijd van 2378, wordt het doel van future-Janeway duidelijk. Ze is van plan terug in de tijd te reizen en de geschiedenis te veranderen Reiziger veel sneller de thuisbasis van het Alfa Kwadrant.
Kate Mulgrew als toekomstige en huidige Janeway.
CBS/Paramount
Geschreven door Rick Berman, Kenneth Biller en Brannon Braga, is dit de tweede finale van de Star Trek-serie, die een toekomstgerichte tijdsperiode inhoudt die als niet ideaal wordt gepresenteerd. In “All Good Things…” leren we dat Troi (Marina Sirtis) is overleden en dat Picard (Patrick Stewart) schijnbaar gek wordt. In ‘Endgame’ gingen Seven en Chakotay naar de vroege graven, en Tuvok (Tim Russ) barst in tranen uit. Braga schreef samen met Ronald D. Moore aan “All Good Things…”, dus het is redelijk om aspecten van “Endgame” te zien als een beetje een remix van de TNG finale. Geef de fans de nieuwigheid van het zien van een toekomstige wereld Reizigermaar verwijder ook die tijdlijn om de canon in de toekomst wat losser te houden.
Wat de toekomstige tijdlijn van “Endgame” aan het begin van het verhaal een beetje nieuwer maakt dan Picards reis naar de toekomst in “All Good Things…” is dat in Reiziger, we hadden de bemanning nooit echt gezien in de normale status quo van het leven in de Federatie. We zien Harry Kim (Garrett Wang) gepromoveerd tot kapitein, de dokter (Robert Picardo) die een naam kiest (“Joe”), en zelfs Barclay (Dwight Schultz) van De volgende generatie, lesgeven aan de Starfleet Academie. Deze hele toekomst zal ongedaan worden gemaakt aan het einde van de finale, waarin mogelijk de dochter van Tom Paris (Robert Duncan McNeill) en B’Elanna Torres (Roxann Dawson) – of in ieder geval deze versie van hun dochter – uit de geschiedenis wordt gewist. Dit wil niet zeggen dat de toekomstige Janeway Miral Paris (Lisa LoCicero) zal afbreken, maar het zegt wel dat Janeway bereid is 23 jaar aan ervaringen te herschrijven, niet alleen voor zichzelf, maar voor alle anderen. Dit is helemaal geen fout in de aflevering, maar demonstreert eerder de donkerdere toon van de aflevering. De toekomstige versie van Janeway is volkomen voorbij de periode waarin ze leeft, en lijkt zelfs in orde met het destabiliseren van de relaties met de Klingons, het overtreden van de wet en het vervreemden van de levende versies van haar bemanning.
Het leuke van dit alles is dat ‘Endgame’, tenminste in de eerste helft, veel gewicht toekent aan de toekomstige beslissing van Janeway, en als je het opnieuw bekijkt, kun je niet anders dan het gevoel krijgen dat ze het een beetje mis heeft. Uiteraard in orde Reiziger Om een echt happy end te krijgen, moet toekomstige Janeway een beetje gek worden en in wezen de herinneringen en levens van talloze mensen wissen. Voyager’s De beroemde aflevering “Year of Hell” leerde ons dat één rouwende persoon, gewapend met tijdreizen, miljoenen levens kan ruïneren. In ‘Endgame’ wordt die macht gegeven aan de grootste held van de show, maar onze gevoelens over haar beslissing zijn nog steeds gemengd.
Kate Mulgrew als Janeway en Alice Krige als de Borg-koningin.
CBS/Paramount
Naast Janeway’s ethische dilemma om het lot van zoveel mensen te veranderen, stelt de aflevering ook: Reiziger neemt het op tegen de Borg, waarin Alice Krige terugkeert als de Borg Queen, een rol die ze speelde in de megapopulaire film uit 1996 Star Trek: eerste contact. Deze gastster geeft “Endgame” een aantal gravitas die de show verbindt met de grotere Star Trek-canon, en onbewust een zeer specifieke continuïteit creëerde die tot op de dag van vandaag voortduurt. Zonder te verklappen wat er precies met de Borg gebeurt, of hoe het toekomstige plan van Janway zich ontvouwt, laten we zeggen dat elke volgende Trek-show zich daarna afspeelt. Reiziger — specifiek Wonderkinden vooral Picard – wordt beïnvloed door de explosieve gebeurtenissen en de daaruit voortvloeiende acties van beide Janeways.
In sommige opzichten is ‘Endgame’ precies hetzelfde als 2018 Wrekers gelijknamige film. (Herinnering: Kevin Feige is een grote Trek-fan.) Maar in plaats van dat een heel team terug in de tijd gaat om hun nederlaag ongedaan te maken, is het één vrouw die uit is op wraak. Star Trek doet het prima met vage Herman Melville eerbetoon, en “Endgame” is een uniek voorbeeld van hoe het allemaal, min of meer, werkt. De witte walvis van toekomstige Janeway is zowel de Borg als de waardeloze manier waarop ze haar bemanning thuis kreeg. En in een unieke Star Trek-twist blijkt haar waanzinnige zoektocht om te krijgen wat ze wil, door pure menselijke wilskracht, de juiste weg te zijn. Star Trek heeft misschien de reputatie meer rummnatief dan actiegericht te zijn, maar in ‘Endgame’ Reiziger plaats het ‘stoutmoedige’ terug in al deze stoutmoedige zaken.
