De cultklassieker: een term die wordt gebruikt om een medium te beschrijven met een gepassioneerde fanbase ondanks het gebrek aan mainstream succes. Cultfilms kunnen, afhankelijk van wie je het vraagt, van alles omvatten, van een transgressieve of bloederige genrefilm tot een financiële flop van een grote studio. Wat deze projecten verenigt, ongeacht hun stijl of verhaal, is dat ze resoneren met een bepaalde niche, waardoor hun loyale discipelen hun genialiteit gaan bepleiten. totdat ze jaren later terechte bijval krijgen.
De aardige jongens gebombardeerd aan de kassa in 2016, met een brutowinst van naar schatting $ 62 miljoen aan het einde van de theatervoorstelling met een budget van $ 50 miljoen. Deze commerciële opkomst is grotendeels te danken aan de release in hetzelfde weekend als de Boze vogels film, en in de tien jaar sinds zowel critici als fans dat hebben gedaan klaagde over het verlies van mogelijke sequels deze actiekomedie had kunnen ontstaan als deze meer aandacht had gekregen. Tot op de dag van vandaag cast en crew In interviews wordt nog steeds gevraagd naar de mogelijkheid ervan.
Die titulaire aardige jongens zijn de sterren Russell Crowe en Ryan Gosling als respectievelijk huurmoordenaar Jackson Healy en privédetective Holland March. In 1977 in Los Angeles werkt dit niet-helemaal-agent-duo samen wanneer het onderzoek naar de dood van een volwassen filmactrice samenvalt met de verdwijning van een tienermeisje genaamd Amelia (Margaret Qualley). Terwijl de twee Amelia proberen te vinden, volgen cartoonachtige grappen en openbaart zich een diepere samenzwering.
Het is gemakkelijk in te zien waarom de acolieten van deze film zo’n enorme chip op hun schouder hebben. De parodistische combinatie van het noir-genre met slapstick-komedie is een van de handtekeningen van schrijver-regisseur Shane Black. Eerdere films zoals Kus Kus Bang Bang had bewezen dat hij een bedreven vakman was van smerige mysteries met schertsende dialogen, en Crowe en Gosling voeren zijn visie hier volledig uit door hun meeslepende optredens. Healy is de ervaren maar afgematte veteraan van March’s kwieke maar onhandige nietsnut. Door hun wederzijdse ervaringen uit eerdere huwelijken en de moeilijkheden om met hun alcoholisme om te gaan, wordt hun verstandhouding als die van een ruziënd stel. Dit wordt onderstreept door hun co-ouderschapsdynamiek met March’s dochter Holly (Angourie Rice), die ondanks hun protesten blijft meewerken aan hun onderzoek.
Wat deze film voor velen echt onvergetelijk heeft gemaakt, is de verbale en fysieke komedie van Ryan Gosling als Holland March. Het is alsof hij geboren is om gehavend te worden en van heuvels af te tuimelen, en vooral de dialoog van March zit boordevol memorabele oneliners. Dit personage heeft Gosling helpen versterken als een opmerkelijke komische acteur, een modus waar hij sindsdien van genoot.
Misschien krijgen we nooit een Aardige jongens vervolg. En misschien is dat oké.
Misty Mountains/Bloom/Zilver/Kobal/Shutterstock
Het feit dat deze film ondanks zijn charme nooit een vervolg heeft gekregen, blijft voor velen steken, en het is duidelijk dat ons huidige filmische ecosysteem de pijn heeft vergroot. De moderne obsessie die cinefielen hebben met kassucces en franchise is begrijpelijk. Hollywood bevindt zich momenteel in een tijd van grote onzekerheid, waarbij de industrie nog steeds herstelt van schrijversstakingen en shutdowns enorme fusies dreigen elke mogelijke stabiliteit te ondermijnen. In dit economische klimaat is er bij studio’s een voorkeur voor de financiële zekerheid van gevestigd intellectueel eigendom, waardoor fans gaan zweten over de box office-projecties, aangezien een auteur die een slecht openingsweekend heeft, zich voelt als de spijker aan de kist voor een studio die ooit weer zo’n project financiert.
Maar dat heeft onze verbeelding beperkt. We idealiseren nu een wereld waarin ‘goede’ films worden omgezet in IP in plaats van ‘slechte’ films, en hopen dat dit ervoor kan zorgen dat de cinema geen slop wordt. “Als we maar in de tijdlijn leefden waar De aardige jongens had drie films in plaats van Boze vogels.” Het is een verleidelijke gedachte, maar uiteindelijk een naïeve gedachte. De realiteit is dat deze obsessie met franchise-uitbreiding films in de eerste plaats kwetsbaar maakt om slordig te worden; wanneer kunstenaars nu afhankelijk zijn van wat eerder is gebeurd, en de last van verwachtingen (financieel en anderszins) die daarmee gepaard gaan.
De aardige jongens is tien jaar later nog steeds resoneren in onze cultuur, wat bewijst dat het geen vervolg nodig heeft om belangrijk te zijn. Het DNA ervan is terug te vinden in de komische detectiveseries die sindsdien zijn gemaakt, zoals de recente soloprojecten van Ethan Coen en de Messen eruit filmreeks. We zouden ook de nieuwste stripfiguren van Ryan Gosling niet hebben zonder zijn optreden hier. Er zijn flagrante parallellen tussen de manier waarop hij Holland March speelt en Project Wees gegroet Maria’s Dr. Ryland Grace, beiden egoïstische individuen die over duidelijke expertise in hun vakgebied beschikken en tegelijkertijd de uitdagingen aangaan die voor hen liggen. Zijn optreden als Ken in Barbie bevat ook aantekeningen van March in zijn volledige toewijding aan het spelen van de clown. Er zijn overal aardige jongens voor degenen die ogen hebben om te zien.
Wanneer een origineel verhaal ons opwindt, mogen onze verlangens er niet naar streven het te transformeren in het volgende Marvel-universum. Hoe leuk het ook zou zijn om te zien hoe dit tweetal een andere zaak oplost, de cultstatus en de langdurige impact van deze film zouden onze honger naar meer originele verhalen moeten vergroten in plaats van ervoor te zorgen dat we ons blijven vastklampen aan nostalgie. Zo’n erfenis is betekenisvoller dan welk aantal sequels dan ook.
