Clint Eastwood was geschokt door dit controversiële optreden van John Wayne Western

Het is mogelijk dat wij een commissie ontvangen over aankopen via links.

Clint Eastwood heeft zijn hele carrière kritiek geuit op John Wayne, maar hij was absoluut dol op het optreden van de hertog in ‘The Searchers’, dat hij ‘dapper’ noemde. Maar hoewel de film een ​​alom gevierde klassieker blijft, heeft hij ook een ingewikkelde erfenis.

De relatie tussen Eastwood en Wayne is moeilijk te definiëren. Hoewel deze twee filmlegendes het ogenschijnlijk op elkaar hadden gemunt, was er altijd wederzijds respect tussen hen. In zekere zin was het voor Eastwood onmogelijk om zijn voorvader niet te bewonderen. Hij groeide op in een cultuur waarin de hertog werd vereerd, en hij had veel gemeen met de legende. Zoals opgemerkt in Scott Eyman’s “John Wayne: het leven en de legende,” toen Eastwood eerst getransformeerd in een cowboy als laadstok Rowdy Yates in ‘Rawhide’ hij speelde een variatie op de rol van Montgomery Clift in ‘Red River’, een film waarin ook Wayne speelde. Toen hem werd gevraagd naar diezelfde film van Paul Nelson in de jaren zeventig (per “Gesprekken met Clint”), Eastwood had goede dingen te zeggen. “John Wayne in zijn tijd was ‘Red River’ een van zijn betere rollen”, vertelde hij Nelson. “Waar hij een man speelde die veel fouten had.”

De volgende rol van Eastwood was die van een man met soortgelijke gebreken. Zijn Man zonder Naam was oorspronkelijk Ringo genoemd naar Wayne’s legendarische Henry, de Ringo Kid uit ‘Stagecoach’ en kort nadat hij debuteerde als die laconieke antiheld, werd Eastwood – net als Wayne vóór hem – symbolisch voor westerns van die tijd. Op die manier leken deze twee mannen een bijna kosmische band te hebben gedeeld sinds Eastwood op het toneel verscheen. Hoewel je genoeg voorbeelden kunt vinden waarin de twee elkaar kleineren, is het altijd leuk om meer complementaire momenten te vinden, zoals toen Eastwood Wayne prees voor zijn optreden in ‘The Searchers’.

In 1956 werkte John Wayne opnieuw samen met zijn oude regisseur John Ford (die hem een ​​ster maakte met ‘Stagecoach’ uit 1939) voor ‘The Searchers’. Gebaseerd op de roman van Alan Le May uit 1954, speelt Wayne Ethan Edwards, een veteraan uit de Confederate Civil War die samen met zijn geadopteerde neef Martin Pawley (Jeffrey Hunter) op zoek gaat naar zijn nichtje Debbie Edwards (Natalie Wood) nadat ze is ontvoerd door Comanches. Clint Eastwood vond het geweldig.

In een interview met Filmcommentaarwerd Eastwood gevraagd naar het moment in ‘The Searchers’ waarop Wayne’s personage terugkeert van het vinden van het lichaam van de oudere zus van zijn nichtje en zegt: ‘Vraag me nooit wat ik heb gezien.’ “Dat is een van zijn briljante en moedige optredens, omdat hij niet bang was om het flagrante racisme uit te dragen”, antwoordde Eastwood. ‘En als je op dat moment naar zijn ogen kijkt, weet je dat het niet iets goeds was wat hij zag. En je zou het bijna kwalijk nemen als hij het begon uit te leggen.’

“The Searchers” heeft sinds de bioscoopuitgave wijdverspreide en blijvende bijval gekregen. Vaak genoemd als een van de beste western ooit gemaaktwerd de film bij zijn debuut vrijwel unaniem geprezen en bleef zelfs decennia later indruk maken op critici. Als Roger Ebert schreef in zijn perfecte recensie: “John Ford’s ‘The Searchers’ bevat prachtige scènes en een van John Wayne’s beste uitvoeringen.” Maar Ebert merkte ook op dat “in de kern een moeilijke vraag ligt, omdat het Wayne-personage racistisch is zonder verontschuldiging.” Toch leek de criticus het eens te zijn met Eastwoods beoordeling van Wayne als ‘dapper’. “Ik denk dat er een zekere mate van moed voor nodig was om Wayne neer te zetten als een personage wiens heldendom besmet was”, schreef Ebert. Natuurlijk zijn volgende generaties niet zo onder de indruk geweest van de opvattingen van Ethan Edwards.

“The Searchers” is een donkere filmniet in de laatste plaats omdat Ethan Edwards wordt afgeschilderd als ondubbelzinnig racistisch. Hij voelt zich op zijn best ongemakkelijk bij Martin Pawley van Jeffrey Hunter, simpelweg vanwege het feit dat hij een achtste Comanche is. “Verdomme, ik zou je voor een halfbloed kunnen aanzien”, zegt Edwards als hij hem ontmoet. Maar Roger Ebert stelt de cruciale vraag: ‘Is de film bedoeld om de houding van de personages te onderschrijven, of om ze te dramatiseren en te betreuren?’ Voor de criticus had John Ford genoeg gedaan om duidelijk te maken dat het om het laatste gaat. “In de gebrekkige visie van ‘The Searchers'”, schreef Ebert, “kunnen we Ford, (John) Wayne en de Western zelf zien, die op onhandige wijze leren dat een man die Indiërs haat, niet langer een ongecompliceerde held kan zijn.”

Maar niet iedereen is overtuigd. Over op Brievenbusdkunnen veel hedendaagse kijkers de racistische opvattingen van Edwards over inheemse Amerikanen eenvoudigweg niet verdragen. “We moeten John Wayne steunen terwijl hij obsessief naar zijn nichtje zoekt”, schrijft een gebruiker, “en als moderne kijkers zijn flagrante racisme negeren in naam van de kunst.” Maar zelfs hier pleiten de commentaren tegen een dergelijke interpretatie, waarbij één gebruiker antwoordde: “Ford heiligt Ethan Edwards niet heilig: hij stelt hem voor als een tragische figuur, noodzakelijk om een ​​wereld te stichten waartoe hij niet langer kan behoren.”

Dat gezegd hebbende, bestaat er absoluut geen twijfel over dat Wayne zelf er een aantal weerzinwekkende opvattingen op nahield, waarvan hij de meeste in verbluffende details uiteenzette tijdens een bijeenkomst in 1971. Playboy interview waarin hij kritiek had op de burgerrechtenbeweging en de inheemse Amerikanen. Als zodanig blijft het onderwerp racisme een belangrijk onderwerp om ter sprake te brengen binnen de context van ‘The Searchers’. Het moet echter gezegd worden dat er genoeg films zijn met de Duke in de hoofdrol die geen moeite doen om het racisme van hun personages te ondervragen, dus het was duidelijk niet dat aspect dat Clint Eastwood aansprak.