Carla Hool’s zoektocht naar de Maagd Maria leidde haar rond de aarde. Maar dit was geen religieuze pelgrimstocht. De ervaren castingdirecteur werkte samen met auteur Alejandro Monteverde aan zijn komende bijbelse epos, ‘Zero AD’
“Hij wilde iemand heel, heel speciaal”, zegt Hool via Zoom vanuit haar thuiskantoor in Los Angeles. “We hebben bijna 3.000 meisjes gezien.” Het paar vond uiteindelijk hun leidende dame – relatieve nieuwkomer Deva Cassel, dochter van Vincent Cassel en Monica Bellucci – in Italië. De film, waarin ook Sam Worthington en Ben Mendelsohn de hoofdrol spelen, gaat later dit jaar in première.
Specificiteit, en niet te vergeten authenticiteit en representatie, zijn altijd cruciaal geweest voor Hool. Ze kwam 19 jaar geleden vanuit haar geboorteland Mexico-Stad naar de VS, waar ze lokale casting had gedaan voor ‘Nacho Libre’, ‘Beverly Hills Chihuahua’, ‘Quantum of Solace’ en meer. In de tussentijd heeft ze creatieven en leidinggevenden bij projecten van ‘Narcos’ tot ‘Emilia Pérez’ geleerd dat Latino’s niet uitwisselbaar zijn, dat Mexicanen en Dominicanen er anders uitzien en klinken dan Colombianen en Chilenen, en dat die rollen dienovereenkomstig moeten worden vervuld. “Ik kreeg altijd de vraag: ‘Wat maakt het uit? We kunnen het niet horen.’ Ik zou antwoorden: ‘Nee, maar alle Latino’s kunnen dat!’
Hool orkestreerde persoonlijke open calls op verafgelegen locaties om voor elk onderdeel de perfecte artiest te matchen. Nu, net als de meesten haar leeftijdsgenotenlanceert ze wereldwijde zoekopdrachten met behulp van elektronische castingbronnen zoals Spotlight in het VK, Showcast in Australië en de Workbook in Latijns-Amerika, terwijl ze ook toegang heeft tot sociale media, agenten en managers. Er wordt gevraagd om audities voor self-tape, waarbij terugbelgesprekken plaatsvinden via Zoom. Hool maakt af en toe gebruik van lokale castingprofessionals voor televisie, maar zelden voor film. “Het fascineert mij om nieuwe mensen te ontdekken”, zegt ze.
Castingregisseur Meredith Tucker doet voor tv regelmatig een beroep op buitenlandse collega’s. Ze werkte onlangs samen met de Canadese professionals John Buchan en Jason Knight om lokaal acteertalent te vinden “Vladimir,” die in Toronto werd opgenomen.
Tucker was ook de casting director van Mike White voor alle vier de seizoenen van ‘The White Lotus’. Niet de vrijheid om de kwestie te bespreken komende, door de Franse Rivièra vastgestelde vierde aflevering van de Emmy-winnende serie onthult ze dat ze voor respectievelijk seizoen 1, 2 en 3 de krachten heeft gebundeld met Katie Doyle in Hawaï, Barbara Giordani en Francesco Vedovati in Italië en Non Jungmeier in Thailand. “Ik liet ze een beetje hun ding doen”, zegt Tucker uit New York City, en geeft toe dat deze experts hun lokale acteerpool beter kennen dan zij. Wit is ook vaak al op locatie en bedreven in het selecteren van spelers. “Hij heeft een heel instinct voor wat hij nodig heeft, wat werkt en wat niet werkt.”
Een scène uit ‘Vladimir’.
(Shane Mahood/Netflix)
Net zoals technologie de fysieke barrières bij het casten heeft weggenomen, hebben op hol geslagen productie, coproducties en wereldwijde streaming de grenzen voor het publiek weggenomen. Internationale kijkers verlangen tegenwoordig naar etnisch en cultureel preciezere verhalen, en zijn minder resistent tegen ondertitels (zie ‘Money Heist’, ‘Lupin’, ‘Shogun’, enz.).
Voor actoren zijn de mogelijkheden exponentieel vermenigvuldigd. Ze hoeven niet langer in New York City, Los Angeles of Londen te zijn om gezien en aangenomen te worden. Met één klik kunnen ze zelfs op één dag strijden om meerdere projecten. “Op een middag kan ik vijftig, zestig, zeventig self-tapes bekijken”, zegt Armando Pizzuti uit Rome. Hij assisteerde het Telsey Office (gevestigd in zowel New York City als LA) bij het vinden van Franse en Italiaanse castleden voor Ryan Murphy’s ‘The Beauty’, en kamde vervolgens Europa digitaal uit met medewerker Stefania Valestro om Aziatische acteurs te zoeken voor de avonturenserie ‘Sandokan: The Pirate Prince’, gefilmd in Italië, ter vervanging van Zuidoost-Azië in de 19e eeuw. “Als ik in de castingstudio ben, kan ik waarschijnlijk maar twintig acteurs per dag ontmoeten.”
Ondanks de vrijwel grenzeloze mogelijkheden die de nieuwe tools van vandaag bieden, is niet iedereen gecharmeerd van de zeldzaamheid van persoonlijke sessies. “Ik ga het gewoon naar buiten brengen”, zegt de Londense Kharmel Cochrane, die in mei in Cannes is om te netwerken. “Eigenlijk houd ik helemaal niet van (self-tapes).” De castingdirecteur – die heeft gewerkt aan Emerald Fennells “Saltburn” en “Wuthering Hoogten,” evenals op Kristoffer Borgli’s “Het drama,” onder andere titels – begrijpt dat ze innovatieve methoden vollediger zou moeten omarmen als ze het drukker zou hebben met tv. Maar ze realiseert zich ook dat zonder audities op afstand het werken aan Lena Dunhams nieuwe film ‘Good Sex’ onmogelijk zou zijn geweest. “Ik heb kinderen. Ik heb een gezin”, onthult ze. “Daarvoor zouden in een periode van zes maanden verschillende reizen naar de VS nodig zijn geweest.”
Tania Arana – een in Frankrijk geboren casting director in Canada die routinematig pendelt tussen Montreal en Parijs – gebruikte een hybride proces om het komende familiedrama ‘Daudistan’ te casten, een speelfilmopname in Montreal en Zuid-Azië dit najaar. Door castingaankondigingen te plaatsen in gemeenschapscentra en op sociale media, zocht ze naar zowel professionele als niet-professionele Afghaanse mannen die Dari spreken en in Quebec wonen, waarbij ze op maat gemaakte links aanbood waarmee hoopvolle mensen een portretfoto en/of video konden inzenden. Nadat de teruggeroepenen waren geselecteerd, deed ze iedereen persoonlijk auditie naast een tolk, waarbij ze improvisaties gebruikte op basis van het script.
“Lichaamstaal is universeel”, vertelt Arana me tijdens een video-interview in haar moedertaal Frans. “Voor mij gaan bepaalde dingen verder dan taalbegrip. Het is meer een emotioneel begrip. Het resoneert diep om te zien hoe iemand een scène interpreteert in een taal die je niet begrijpt. Ik denk dat het tien keer interessanter en impactvoller is.”
Wat de weg ook is om daar te komen, professionals uit de sector zijn het erover eens dat goede resultaten het belangrijkst zijn. “Als castingdirecteuren”, besluit Hool, “moeten we openstaan voor het vinden van mensen waar dan ook.”
