“Uitdagingen met geheugen en denken zijn naar voren gekomen als een belangrijk gezondheidsprobleem dat door Amerikaanse volwassenen wordt gemeld”, universitair hoofddocent neurologie Adam de Havenon van de Yale School of Medicine heeft gerapporteerd.
Een Yale-studie uit 2025, geschreven door van Havenconstateerde een alarmerende toename van het aantal zelfgerapporteerden cognitieve handicapvooral onder volwassenen van 18 tot 34 jaar. Het percentage jongere cohorten is in tien jaar tijd bijna verdubbeld – van 5,1% in 2013 naar 9,7% in 2023 – en was verantwoordelijk voor het grootste deel van de totale stijging.
Ter vergelijking: het percentage volwassenen is in dezelfde periode in het algemeen bescheidener gestegen van 5,3% naar 7,4%. In het onderzoek werden gedurende tien jaar 4,5 miljoen volwassenen gevolgd.
Bestaat er een epidemie van jeugddementie?
Hoewel de bevindingen reden tot zorg zijn, wijzen ze niet noodzakelijkerwijs op een opkomende dementie-epidemie. “Dit is geen diagnose van dementie of zelfs maar van cognitieve stoornissen,” legde de Havenon uit. “Het is een subjectief rapport van mensen die zeggen dat ze ernstige problemen hebben met concentreren, onthouden of het nemen van beslissingen. Bij dementie is er sprake van een structurele hersenziekte en een specifieke pathologie die de hersenen beschadigt en leidt tot cognitieve stoornissen.”
Dat gezegd hebbende, merkt het Yale-onderzoek op dat deze bevindingen verder moeten worden onderzocht, “aangezien groeiende cognitieve problemen onder de bevolking toekomstige gevolgen voor de gezondheidszorg en de werkplek kunnen hebben.”
Omdat de hersenen van deelnemers aan het Yale-onderzoek niet zijn gescand, is het nog niet mogelijk om te weten of zij de structurele hersenveranderingen vertonen die gepaard gaan met dementie. Verder onderzoek zou nodig zijn om te bepalen of er een verband bestaat tussen vroege zelfgerapporteerde cognitieve achteruitgang en de structurele hersenveranderingen die verband houden met dementie. Maar als een dergelijk verband tot stand wordt gebracht, zou dit aanzienlijke economische kosten met zich meebrengen; een studie gepubliceerd in Grenzen in de neurologie merkt op dat dementie de wereldeconomie in 2019 1,3 biljoen dollar heeft gekost. Dat maakt onderzoek naar de behandeling van dementie – van gedragsinterventies tot ontstekingsremmende maatregelen neusspray– zo belangrijk.
Het Yale-onderzoek vond ook een verband met sociaal-economische factoren onder de deelnemers, wat aantoont dat de problemen “mogelijk steeds wijdverspreider worden, vooral onder jongere volwassenen, en dat sociale en structurele factoren waarschijnlijk een sleutelrol spelen.”
Is technologie de schuldige?
Hoewel het rapport van De Havenon mogelijk gebaseerd was op subjectieve zelfrapportage, ondersteunen andere onderzoeken zijn bevindingen. Eerder dit jaar legde neurowetenschapper Jared Cooney Horvath een schriftelijke getuigenis af voor de Amerikaanse Senaatscommissie voor Handel, Wetenschap en Transport, waarbij hij opmerkte dat “de afgelopen twintig jaar de cognitieve ontwikkeling van kinderen in een groot deel van de ontwikkelde wereld tot stilstand is gekomen en in veel domeinen is omgekeerd.” schreef.
In plaats daarvan gaf hij de schuld aan het federale beleid dat ‘de grootschalige digitale adoptie blijft stimuleren zonder onafhankelijk bewijs voor de werkzaamheid, privacybescherming en ontwikkelingswaarborgen te eisen’, wat ‘het risico inhoudt dat de schade aan het onderwijs en de beroepsbevolking op de lange termijn nog groter wordt.’
Twintig jaar lang hebben deelstaatregeringen dat gedaan geïnvesteerd door studenten te voorzien van laptops en tablets, het digitaliseren van klasfuncties en het maken van Generatie Z tot een bètatest voor een digitale eerste generatie. Het resultaat? Ondanks dat ze vanaf jonge leeftijd ongekende toegang tot informatie hebben, is Gen Z de eerste generatie geworden die lager scoort op gestandaardiseerde tests dan voorgaande generaties.
Het ongedaan maken van tientallen jaren aan schade
Horvath zegt dat de oplossing niet gaat over het ‘afwijzen van technologie’, maar ‘een kwestie van het afstemmen van onderwijsinstrumenten op de manier waarop menselijk leren feitelijk werkt. Er zijn aanwijzingen dat willekeurige digitale expansie leeromgevingen heeft verzwakt in plaats van versterkt.’
In een wereld van 2026 is het volledig afwijzen van technologie grotendeels onrealistisch geworden, maar wetenschappers onderzoeken steeds vaker hoe ze de psychologische en cognitieve schade ongedaan kunnen maken.
Inc. heeft eerder rapporteerde over een groot onderzoek waarbij meer dan 400 volwassenen gedurende een periode van 14 dagen werden gevolgd terwijl ze een app gebruikten genaamd Freedom, die smartphones feitelijk in domme telefoons verandert. Functioneel blokkeert de app internettoegang en verwijdert browser- en sociale-media-apps, maar staat nog steeds bellen en sms’en toe.
De resultaten waren opvallend. Door de constante digitale stimulatie te verminderen – door de dagelijkse schermtijd terug te brengen tot minder dan drie uur – vertoonden de deelnemers “meetbare verbeteringen in aanhoudende aandacht, geestelijke gezondheid en algeheel welzijn. De winst in focus was bijzonder opmerkelijk – equivalent, aldus de onderzoekers, aan het omkeren van ongeveer een decennium van leeftijdsgerelateerde cognitieve achteruitgang”, aldus de onderzoekers. Inc. schreef.
—Victoria Salves, redactiemedewerker
Dit artikel verscheen oorspronkelijk op Snel bedrijf’s zusterwebsite, Inc.com.
Inc. is de stem van de Amerikaanse ondernemer. We inspireren, informeren en documenteren de meest fascinerende mensen in het bedrijfsleven: de risiconemers, de innovators en de ultragedreven doorzetters die de meest dynamische kracht in de Amerikaanse economie vertegenwoordigen.
