Als een zeldzame soort van Ebola Het virus blijft zich verspreiden in de Democratische Republiek Congo En Oegandadit is wat Canadezen moeten weten.
Zijn er verschillende soorten Ebola?
Ja. Er zijn een paar virusstammen die de ziekte Ebola veroorzaken. De meest voorkomende zijn het Ebola-virus, ook wel de Zaïre-stam genoemd, en het Soedan-virus, zei dr. Isaac Bogoch, specialist in infectieziekten bij het University Health Network in Toronto.
De Het type Ebola dat de uitbraak veroorzaakt die momenteel plaatsvindt, wordt het Bundibugyo-virus genoemd.
“De meeste uitbraken die verband houden met het Ebola-virus zijn veroorzaakt door de Zaïre-stam van het Ebola-virus. En dat is waar het meeste onderzoek zich heeft gericht op vaccinaties en therapieën”, zei Bogoch, en merkte op dat het Canadese National Microbiology Lab heeft geholpen bij het pionieren van het eerste Ebola-virusvaccin.
Maar een van de verontrustende dingen van de Bundibugyo-uitbraak is dat er geen therapieën of vaccins zijn waarvan bewezen is dat ze tegen deze soort werken, zei hij.
De symptomen zijn voor alle varianten van Ebola vergelijkbaar en kunnen volgens de Wereldgezondheidsorganisatie beginnen met koorts, vermoeidheid, spierpijn, hoofdpijn en keelpijn.
Dat kan zich ontwikkelen tot braken, diarree, buikpijn, huiduitslag en verminderde nier- en leverfunctie.
Interne en externe bloedingen, waaronder bloed in het tandvlees of in de ontlasting, kunnen ook voorkomen, maar niet zo vaak als andere symptomen.
“Ik denk dat er een perceptie bestaat dat bloedingen een veel voorkomend symptoom zijn, maar dat komt eigenlijk minder vaak voor en treedt pas in dat late stadium (van de ziekte) op”, zegt Meaghan Thumath, assistent-professor volksgezondheid en noodsituaties aan de Universiteit van British Columbia, die samenwerkte met de Wereldgezondheidsorganisatie tijdens een nieuwe ebola-uitbraak in de Democratische Republiek Congo in 2019.
Ontvang wekelijks gezondheidsnieuws
Ontvang elke zondag het laatste medische nieuws en gezondheidsinformatie.
Een van de uitdagingen bij het diagnosticeren van Ebola is dat verschillende symptomen ook voorkomen bij andere infectieziekten zoals malaria, buiktyfus en meningitis, dus diagnostische tests zijn van cruciaal belang.
De incubatietijd voor Ebola bedraagt twee tot 21 dagen. Mensen met Ebola zijn pas besmettelijk als ze symptomen hebben, zegt Trish Newport, een Canadees die als noodmanager werkt voor Artsen Zonder Grenzen.
Het Ebola-virus wordt verspreid door contact met lichaamsvloeistoffen.
“Mensen met Ebola worden erg ziek. Het kan dus in het braaksel, diarree, bloed (en) afscheidingen van de luchtwegen zitten”, zei Bogoch.
“De mensen die de neiging hebben besmet te raken met het Ebola-virus zijn helaas familieleden van geïnfecteerde personen die rechtstreeks zorgen voor een nauw contact (of) zorgverleners die ofwel geen toegang hebben tot de juiste PBM’s (persoonlijke beschermingsmiddelen) of hun PBM’s niet op de juiste manier gebruiken als er een inbreuk is”, zei hij.
Ebola kan ook worden verspreid bij het begraven van mensen die aan het virus zijn overleden als dierbaren het lichaam aanraken zonder de juiste voorzorgsmaatregelen.
Monoklonale antilichamen die het lichaam helpen ziekten te bestrijden, kunnen de Zaïre-stam behandelen, zei Bogoch, maar het is niet bewezen dat ze werken bij mensen die besmet zijn met de Bundibugyo-stam.
Er zijn ook vaccins die kunnen worden gegeven aan iemand die is blootgesteld aan de Zaïre-stam om infectie te voorkomen of op zijn minst de ernst van de ziekte te verminderen – maar nogmaals, die zijn niet getest met Bundibugyo.
“De steunpilaar van de behandeling is ondersteunende zorg,” zei Bogoch.
“Dat betekent dat je een goed ziekenhuis nodig hebt, goed medisch management, vocht- en elektrolytenaanvulling, want helaas is een van de kenmerken van het Ebola-virus vreselijke misselijkheid, braken, diarree, orgaanstoornissen en af en toe bloedingen. En je hoeft de vloeistoffen en elektrolyten alleen maar nauwgezet te vervangen… gedurende een langere periode.”
Is er een vaccin in de maak voor het bundibugyo Ebola-virus?
GAVI, de Vaccine Alliance en andere partners werken aan het beoordelen van manieren om de ontwikkeling van kandidaat-vaccins die zich in de onderzoeks- en ontwikkelingsfase bevinden te versnellen – maar het kan maanden duren voordat de doses klaar zijn voor klinische proeven.
GAVI financiert de voorraad Ebola-vaccins die momenteel zijn goedgekeurd voor gebruik tegen Zaïre Ebola en zei in een persbericht dat er “momenteel geen goedgekeurde vaccins zijn voor BVD (Bundibugyo-virusziekte).”
“Gezien het uiterst beperkte beschikbare bewijsmateriaal over kruisbescherming tegen niet-Zaïre-soorten, zal elke beslissing om dit vaccin te gebruiken bij de huidige BVD-uitbraak verdere beoordelingen vereisen en zal plaatsvinden in overeenstemming met de richtlijnen van de WHO”, aldus het donderdag uitgegeven persbericht.
“(Het zou alleen kunnen worden gebruikt) met de expliciete geïnformeerde toestemming en het begrip van de getroffen gemeenschappen dat het voordeel van het vaccin tegen BVD momenteel onbekend is.”
Als er een Ebola-geval in Canada zou zijn, zouden we er dan klaar voor zijn?
In Canada heeft zich nog nooit een Ebola-geval voorgedaan.
Woensdag zei het ministerie van Volksgezondheid van Ontario dat het iemand testte die onlangs was teruggekeerd uit Oost-Afrika “uit een overvloed aan voorzichtigheid.”
Ambtenaren hebben niet bekendgemaakt op welk type ebola de patiënt in Ontario werd getest, of waar in de regio ze naartoe reisden.
Een woordvoerder van de Public Health Agency of Canada zei dat monsters van de test naar verwachting donderdag zullen arriveren in het National Microbiology Laboratory in Winnipeg.
Als er zich in Canada een geval van ebola zou voordoen, zeiden zowel Bogoch als Thumath dat de volksgezondheids- en ziekenhuissystemen van het land goed uitgerust zouden zijn om dit aan te kunnen.
Maar een van de belangrijkste manieren waarop Canadezen zichzelf tegen Ebola kunnen beschermen, is door te investeren in het stoppen van de verspreiding ervan elders, zeiden ze.
“Hoe langer uitbraken duren en hoe groter ze worden, hoe groter de kans is op internationale verspreiding”, aldus Bogoch.
“Het risico is klein. Maar het is niet nul procent en hoe langer dit duurt en hoe groter dit wordt, het risico neemt toe.”
Thumath zei dat mondiale uitbraken ertoe doen, waar ter wereld we ook wonen.
“Zoals we weten kennen infectieziekten geen grenzen”, zei ze.
“In Noord-Amerika denk ik dat er een perceptie bestaat van: ‘oh, deze (uitbraken) gebeuren alleen daar’, maar snelle beheersing is zo cruciaal voor de mondiale gezondheidszorg. En dus is het beste wat we kunnen doen het delen van onze experts, het delen van onze middelen, en ervoor zorgen dat deze onder controle blijven.”
