Rechter Yvonne Gonzalez Rogers nam deze week geen blad voor de mond in de rechtbank tijdens de uitspraak lopende rechtszaak tussen Elon Musk en OpenAI in Oakland, Californië. Musk en Sam Altman, de CEO van OpenAI, moesten ophouden rommelige bitches te zijn.
Hoewel zij het niet zo zei (zij adviseerde beide mannen: “Beheers uw neiging om sociale media te gebruiken om de zaken buiten deze rechtszaal erger te maken”), was de onderliggende boodschap duidelijk.
Het feit dat de zaak zelfs voor de rechter is gekomen, geeft voldoende aan hoe sterk beide mannen voor elkaar staan. Uitschelden op sociale media is nauwelijks nodig om dat duidelijk te maken. Maar de reden dat ze zo graag digitale weerhaken naar elkaar gooien komt voort uit een fundamenteel verschil in geloof over de toekomst van AI. Musk vertrouwt Altman niet om er toezicht op te houden. Veel mensen misschien zeg hetzelfde over Muskus.
De woede en rommeligheid tussen de twee is simpelweg het meest opvallende voorbeeld van hoe het debat over AI iedereen dichter bij de rand brengt. Het bredere culturele debat rond kunstmatige intelligentie is steeds meer gepolariseerd – sommigen zouden zeggen losgeslagen – en breidt zich uit gevaarlijk gebied.
Altman kwam voor de rechtbank slechts enkele dagen nadat zijn huis werd gebombardeerd en vervolgens werd beschoten door Daniel Moreno-Gama, een 20-jarige uit Texas die werd aangeklaagd nadat naar verluidt het gooien van een molotovcocktail bij Altman’s huis en later een bedreiging voor het hoofdkantoor van OpenAI. De motivatie? Een fundamentele overtuiging dat de toekomstige richting van AI moet worden gestopt.
Ook al gaan de meeste mensen niet op dezelfde manier de straat op als Moreno-Gama, er is een groeiende kloof op sociale media en in de samenleving tussen degenen die geloven dat AI de toekomst is waar we allemaal op hebben gewacht en degenen die geloven dat dit de toekomst is waar we allemaal tegenop zagen.
Blader door de sociale media en je zult niet lang wachten voordat je mensen tegenkomt die kraaien over de mogelijkheden van AI veranderen hoe we leven en werkenmet het argument dat iedereen die volhoudt eenvoudigweg een Luddiet is die geen idee heeft hoe belangrijk de technologie de komende jaren zal worden. Velen lijken het persoonlijk op te vatten als anderen hun enthousiasme niet delen.
Aan de andere kant staan degenen die een hekel hebben aan de manier waarop AI de auteursrechtwetgeving, de arbeidswereld en bijna elk ander aspect van de samenleving met voeten treedt. Ze beschouwen AI-boosters als onwetende techbroeders die hen graag aan armoede zouden overgeven, tot slaaf gemaakt aan een AI-opperheer die onverschillig staat tegenover hun voortbestaan.
Beide kampen voelen zich volledig in het gelijk gesteld in hun oordeel over hoe vreselijk of onwetend de andere kant is. Er is geen compromis. Het voelt steeds meer alsof er geen ruimte meer is om het middengebied in te nemen.
Waarom voelen we ons zo? “Als een nieuwe technologie op basis van valse beloften aan het publiek wordt verkocht, hebben mensen de neiging slecht te reageren; ze voelen zich bedrogen”, zegt Mar Hicks, technologiehistoricus en universitair hoofddocent aan de Universiteit van Virginia. “Ik denk dat dit een groot deel is van wat er gebeurt met de groeiende weerslag tegen AI en de datacenters die de industrie in de VS bouwt”
De verhoogde spanning die velen van ons ervaren, komt voort uit het potentieel existentiële risico’s AI beïnvloedt de manier waarop we leven, of de materiële manieren waarop het ons leven zou kunnen hervormen, afhankelijk van of je de aanjagers van AI of de cynici ervan gelooft. Als je in de werkende leeftijd bent, nog geen grip hebt gekregen op AI, en een constante druppel commentaar van sociale of traditionele media absorbeert, geloof je misschien wel dat deze technologie in staat is om je baan volledig te elimineren, of dat het zo overhyped is dat het destabiliserende investeringen zou kunnen aantrekken, je 401(k) zou kunnen ondermijnen, en verwoest je toekomst. Geen van beide scenario’s is geruststellend.
“Historisch gezien brengen nieuwe technologieën vaak een bepaalde mate van risico en kosten met zich mee”, zegt Hicks, “maar wanneer dat risico en die kosten onevenredig zwaar worden afgewenteld op de mensen die minder macht hebben, terwijl de rijken steeds meer controle krijgen, zien we vaak situaties en publieke discoursen zoals we die nu zien met AI.”
Een deel hiervan wordt veroorzaakt door de kloof tussen de hype en de realiteit van wat er is publiek werd verteld de technologie zou opleveren. “AI werd gepresenteerd als een publiek goed, maar mensen worden steeds sceptischer tegenover dat idee”, zegt Hicks.
Voor mensen als Musk en Altman is de vergelijking achter de verhoogde emotie echter anders, betoogt Hicks. “Ik ben geneigd dat meer te zien door de lens van de persoonlijkheden van die specifieke mannen en hun gevoel dat ze er recht op hebben”, zegt ze. “Ze denken allebei dat ze niet alleen geld gaan verliezen, maar ook een enorme hoeveelheid controle over de toekomst van de samenleving – en om welke reden dan ook lijken beide mannen het gevoel te hebben dat ze het recht hebben om de leiding te hebben.”
