Mijn man, Ethan, en ik zijn allebei opgegroeid in immigrantenhuishoudens in de voorsteden, met elk twee koelkasten en twee diepvriezers. Boodschappen werden wekelijks met de auto gedaan, en de voorraadkast stond altijd vol met veelvouden van elk artikel.
Hoewel we verschillende culturele achtergronden hebben, deelden onze families hun definitie van overvloed; een volle voorraadkast hebben was een verantwoordelijkheid – je wist nooit wie er met zijn ellebogen tegen je zondagse tafel zou eindigen.
Als er een mondiale noodsituatie zou zijn, zouden we er klaar voor zijn. Als de stroom echter uitviel, zouden we een bescheiden fortuin verliezen. Tegenwoordig kan de realiteit van mij en Ethan niet méér van elkaar verschillen.
De jaren die we in het buitenland hebben doorgebracht, hebben de manier bepaald waarop we voedsel kopen en maaltijden plannen
Onze tijd in Europa heeft ons ertoe aangezet om vaak te winkelen en ons te concentreren op verse ingrediënten. Kristina Kasparian
Toen we in de twintig waren, brachten Ethan en ik elke zomer drie maanden door in Italië. In onze appartementen in Florence en Venetië zijn we begonnen experimenteren met kokenrecepten bedenken op basis van onze smaak en wat er in het seizoen was.
Voedsel speelde een sleutelrol in onze groeiende onafhankelijkheid buitenshuis en in het bevorderen van onze band als koppel.
Later, toen ik jarenlang alleen woonde in heel Europa terwijl ik een internationale masteropleiding volgde (en Ethan miste), werd eten een bron van troost.
Ik bezocht verse markten en bleef hangen bij de verkopers van producten en zeevruchten, waardoor ik mijn woordenschat uitbreidde en de tijd uit het oog verloor. In het begin was ik een waarnemer die zich verschuilde achter mijn cameralens. Langzaam werd ik een actieve deelnemer.
Ik luisterde naar het gebabbel van de lokale bevolking, imiteerde ze en vroeg om aanbevelingen. Ik werd avontuurlijk in mijn koken, zelfs voor één. Ik stopte mijn laptop in een kast, zodat Ethan ‘aanwezig’ was op Skype terwijl ik het avondeten klaarmaakte en at.
Nu, twintig jaar later, terug in onze geboortestad Montreal, hebben we aan veel dingen vastgehouden gewoonten die we in het buitenland hebben gecreëerd.
Wanneer wij woonde in Europese steden met lokale kruideniers en wekelijkse markten bepaalden seizoensinvloeden en menselijke connecties de smaakvolle vondsten die we meenamen naar onze flat, en we raakten eraan gewend om dag voor dag boodschappen te doen.
We proberen nog steeds grote retailers met grote hoeveelheden en producten buiten het seizoen te vermijden, maar we neigen naar kleine fruittelers en openluchtmarkten die ons aan ons leven in Europa doen denken.
Normaal gesproken houden we thuis een kale inventaris bij van diepvries- en voorraadartikelen, en doen we dagelijks boodschappen voor alles wat we besluiten te koken voor het avondeten.
Hoewel dit systeem niet altijd kosteneffectief is, merken wij dat het in grote mate bijdraagt aan onze lichamelijke en geestelijke gezondheid.
Lokaal winkelen en ons eten dag voor dag kopen is goed voor ons geweest
Boodschappen doen met kleine boodschappenmandjes is goed voor onze hersenen. Kristina Kasparian
Omdat we in een wonen beloopbare stadDagelijks winkelen helpt ons om extra stappen en frisse lucht te krijgen. In veel opzichten voelt de dagelijkse boodschappen doen als een vorm van zelfzorg en als een manier om geaard te blijven in plaats van als een hele klus.
Door dag voor dag te beslissen over het avondeten, ontstaat er ook flexibiliteit op basis van hoe we ons voelen en wat we eerder op de dag hebben gegeten.
Bovendien draagt klein en dagelijks winkelen bij aan het onderhouden van onze relatie. We sms’en of bellen elkaar elke middag om te bespreken wat we willen eten.
Wanneer een van ons overweldigd is, komt de ander met ideeën. Het is een moment van middagverbinding.
Dagelijks in kleine hoeveelheden winkelen helpt ons voedselverspilling tegen te gaan. Kristina Kasparian
Hoewel vooruit plannen de cognitieve belasting kan verlichten, is het voor iemand met een chronische ontstekingsziekte zoals endometriose niet altijd gemakkelijk om een aantal dagen van tevoren maaltijden te nuttigen.
Als ik bijvoorbeeld geen rood vlees of gluten kan eten, is het een opluchting om geen vast maaltijdplan en ingrediënten in de koelkast te hebben die verloren zouden kunnen gaan.
Onze manier van leven heeft mij laten zien dat eten veilig en gebaseerd op de intentie kan voelen, vooral als iemand die als tiener met een eetstoornis worstelde en spijsverteringsstoornissen haar hele volwassen leven.
Bovendien helpt het dagelijks kopen van voedsel ons om onze voorraadkast en vriezer gestroomlijnd en schoon te houden. Ik vind het leuk om altijd precies te kunnen zien wat we hebben.
Deze levensstijl is niet voor iedereen haalbaar, maar voor ons werkt het wel
Onze mentaliteit rond winkelen en koken is gevormd door ons leven als twee jonge volwassenen die in het buitenland volwassen worden. Kristina Kasparian
Transparant, leven in een beloopbare stad en winkelen voor slechts twee maakt deze levensstijl zeker gemakkelijker vol te houden.
Elke dag denken we na over onze menu’s en nemen we na het winkelen de tijd om het avondeten klaar te maken, terwijl we onze dagen bijpraten en dansen op muziek.
We hebben maar één regel: het eten van een maaltijd moet net zo lang duren als de bereiding ervan. We zorgen er dus voor dat we van ons eten genieten en zetten onze vorken neer tussen elke hap.
Zeker, onze ouders moedigen ons nog steeds aan om onze voorraadkast in te laden en koop bulk in bij Costcomaar mijn man en ik zijn behoorlijk vastgeroest in onze manier van doen. We winkelen te voet, kopen nooit te veel en slepen onze boodschappen naar huis.
We profiteren misschien niet van de kostenbesparingen door verkoop en bulkaankopen, maar we verspillen niet veel voedsel en zijn erg bewust van wat we kopen.
Na twintig jaar voedsel op deze manier te hebben benaderd, zouden we nooit meer teruggaan naar het aanleggen van voorraden in de voorsteden. Bovendien voelt het alsof we thuis zijn als we reizen.
