Brian Lindstrom, een filmmaker wiens documentaires een licht wierpen op de underdogs van de samenleving en sociale verandering inspireerden, is overleden. Hij was 65.
Lindstrom’s vrouw, auteur Cheryl is verdwaaldbevestigde het nieuws vrijdag op Instagram.
“Brian Lindstrom stierf vanochtend zoals hij leefde – met zachtmoedigheid en moed, gratie en dankbaarheid voor zijn mooie leven,” schreef ze. “Onze kinderen, Carver en Bobbi, en ik hielden hem vast terwijl hij zijn laatste adem uitblies en we zullen hem voor altijd in ons hart sluiten. Het enige dat groter is dan ons verdriet dat Progressieve Supranucleaire Palsy onze geliefde Brian van ons heeft afgenomen, is de eindeloze liefde die we voor hem hebben.”
Volgens de Nationaal Instituut voor Neurologische Aandoeningen en Beroertewordt PSP veroorzaakt door schade aan zenuwcellen in hersengebieden die het denken en de lichaamsbewegingen controleren. De zeldzame neurologische ziekte vordert snel.
Strayed, die de bestverkochte memoires schreef “Wild,‘, dat later werd aangepast voor het grote scherm en met in de hoofdrol Reese Witherspoon, aangekondigd nog maar enkele weken geleden dat bij Lindstrom de diagnose ‘een ernstige, dodelijke ziekte’ was gesteld.
Lindstrom werd geboren op 12 februari 1961. Als zoon van een barman en een drankverkoper groeide hij op in Portland, Oregon, waar hij en zijn gezin nog steeds hun thuis noemden.
Hij was het eerste lid van zijn familie dat naar de universiteit ging, waarvoor hij betaalde door studieleningen af te sluiten, werk-studiebanen te krijgen en zomers te werken in een zalmconservenfabriek in Cordova, Alaska. Tijdens een TEDx-lezing 2013Lindstrom zei dat nadat hij alle videoproductielessen aan het Lewis & Clark College in Portland had uitgeput, zijn professor Stuart Kaplan gaf hem een cadeaubon voor een klas in het Northwest Film Center. Daar maakte Lindstrom een korte film over zijn opa, waardoor hij een plek kreeg in het MFA-programma aan Columbia University.
Het was een treinreis met zijn opa die Lindstrom inspireerde om uitdagende onderwerpen aan te pakken met een lens die de waardigheid van zijn onderwerpen herstelde. Zijn opa was een grote drinker en op dag drie van de reis werd hij wakker met een kater en miste hij zijn kunstgebit. Lindstrom, toen nog maar vijf, merkte hoe andere passagiers hem en zijn opa anders behandelden.
“Ik denk dat mijn films over de zoektocht naar het kunstgebit van mijn grootvader gaan, het humaniserende verhaal dat de kloof tussen ons en hen overbrugt en bij wij uitkomt”, zei hij.
Lindstrom zei dat hij na de filmschool naar Portland terugkeerde en ‘verschillende projecten deed met het Northwest Film Center, waarbij ik een camera in handen gaf van kinderen met een proeftijd, dakloze tieners, pas herstellende verslaafden, zwaar getroffen mensen die zware verhalen te delen hadden.’
“Die projecten hebben me zoveel geleerd over de transformerende kracht van kunst, en ze gaven me toestemming, zo voelde ik in mijn persoonlijke films, om mensen te vragen of ik ze mocht volgen, zodat een publiek beter kon begrijpen wat ze doormaakten, en bij uitbreiding, zichzelf beter kon begrijpen”, zei hij.
Lindstroms bekroonde film in cinéma-vérité-stijl uit 2007, ‘Finding Normal’, volgde langdurig drugsverslaafden toen ze de gevangenis verlieten of ontgiften en probeerden hun leven weer op te bouwen met de hulp van een herstelmentor.
“Waar ik het meest trots op ben, is dat ‘Finding Normal’ de enige film is die ooit is vertoond aan gevangenen in eenzame opsluiting in de Oregon State Penitentiary, en niet, zo zou ik eraan willen toevoegen, als straf,” zei Lindstrom.
In 2013 bracht hij “Alien Boy: het leven en de dood van James Chasse”, een documentaire die het leven belicht van een man die met schizofrenie worstelde en zijn dood onderzocht, die plaatsvond in politiehechtenis. LA Progressief in 2018 zei Lindstrom dat hij geen films voor het publiek maakt.
“Ik maak ze voor de mensen in de film. Het is mijn kleine manier om ze te eren”, vertelde hij aan de outlet. “Dat betekent niet dat ik me niet in donkere gebieden verdiep of dat ik de worstelingen van die persoon negeer. Ik ben veel meer bezig met het proberen een eerlijke weergave van het leven van die persoon te krijgen dan met eventuele reacties van het publiek.”
Het werk van Lindstrom was erop gericht om empathie op te wekken en mensen die lijden in de marges van de samenleving te humaniseren, maar het katalyseerde ook beleidsverandering. Zijn veelgeprezen documentaire ‘Mothering Inside’ uit 2015 volgde deelnemers aan het Family Preservation Project (FPP), een initiatief dat geïncarneerde moeders helpt een band met hun kinderen op te bouwen en te onderhouden.
Halverwege het filmen van de documentaire kondigde het Oregon Department of Corrections aan dat het van plan was de financiering voor het FPP stop te zetten. Lindstrom organiseerde vroege vertoningen van de film, wat een inspiratie vormde voor de belangenbehartiging van de bevolking die de toenmalige regering bereikte. Kate Brown, die vervolgens wetgeving ondertekende die de financiering herstelde. De release van de film zorgde er ook voor dat Oregon de eerste staat in de VS werd die werd aangenomen een wetsvoorstel voor de rechten van kinderen van gedetineerde ouders.
In samenwerking met Strayed maakte Lindstrom de documentaire kort: “Ik ben niet onaantastbaar. Ik heb gewoon mijn menstruatie”, voor de New York Times in 2019. De film belichtte de ervaringen van tienermeisjes in Surkhet, Nepal, en het menstruatiestigma waarmee ze werden geconfronteerd. Meest recentelijk bracht de filmmaker uit: “Verloren engel: het genie van Judee Sill,‘ waarin het leven van de folkrockzangeres werd onderzocht vanaf haar traumatische jeugd en drugsverslaafde adolescentie tot haar opkomst in de muziekscene van Laurel Canyon en haar vroegtijdige dood.
Lindstrom, die ‘Judee Sill’ en zijn stijl als filmmaker bespreekt, vertelde Oregon ArtsWatch“Het is de kans om ons een beetje te concentreren op de vraag: wat betekent het om mens te zijn? De persoon over wie de film gaat, wat kunnen ze ons leren, wat kunnen we van hen leren? Wat kunnen ze van zichzelf leren?”
In 2017 ontving Lindstrom de Civil Liberties Award van de American Civil Liberties Union of Oregon voor zijn werk ter bevordering van burgerrechten en vrijheden. Datzelfde jaar ontving hij de Distinguished Alumni Award van Lewis & Clark College.
In de post van Strayed waarin ze de dood van Lindstrom aankondigde, beschreef ze hun meer dan 30-jarige samenwerking als een teken van ‘enorm geluk’.
“We hielden van elkaar en onze kinderen met diepe toewijding en ware vreugde. Hij was een geweldige echtgenoot. Hij was de meest fantastische vader. Hij was een man wiens woord en daad werd gedreven door vriendelijkheid, mededogen en vrijgevigheid”, schreef ze. “Hij zag de goedheid in iedereen. Hij geloofde dat we allemaal heilig en verlosbaar zijn.
“Zijn werk als documentairemaker was gericht op het vertellen van verhalen van mensen die, zoals hij het uitdrukte, ‘de samenleving een X doorzet.’ Hij heeft die X gewist met zijn camera en zijn verbazingwekkende hart.
De memoires van Strayed – die haar volgden terwijl ze 1800 kilometer langs de Pacific Crest Trail wandelde in de nasleep van de dood van haar moeder, een strijd tegen drugsverslaving en de scheiding van haar eerste echtgenoot – eindigt met een happy end. Ze beëindigde de maandenlange wandeling en ging op een witte bank zitten bij de Brug der Goden, op een steenworp afstand van de plek waar ze, zo schrijft ze, vier jaar later met Lindstrom zou trouwen.
“Zijn grootste nalatenschap is Carver en Bobbi, die al het goede en ware van hun vader belichamen. Hun buitengewone gratie, moed en standvastigheid tijdens deze aangrijpende tijd was onwankelbaar en geworteld in de eeuwige liefde die Brian hen elke dag van hun leven gaf”, schreef ze. “We weten niet hoe we zonder hem zullen leven. We zijn totaal beroofd. We kunnen alleen dit donkere pad bewandelen en zoeken naar de schoonheid waarvan Brian wist dat die er was. Het zal zijn eeuwige licht zijn dat ons leidt.”
