Berg je catsuit met luipaardprint op als je ‘Kitty Likes to Dance’, de vierde aflevering van seizoen 3 van ‘Euphoria’, niet hebt gezien. Spoilers vooruit!
We zijn halverwege het derde seizoen van ‘Euphoria’ en deze show moet eindigen. Eerlijk gezegd zou ik het niet erg vinden als het simpelweg nooit meer zou worden uitgezonden, maar realistisch gezien moet seizoen 3 van “Euphoria” het zwanenzang van de show zijn, omdat het een verspreide oefening in nutteloosheid is die niets nieuws of interessants meer te zeggen heeft.
Ik weet dat dit hyperbolisch klinkt, maar eerlijk gezegd: als je seizoen 3 van ‘Euphoria’ hebt gezien, knik je nu misschien met je hoofd. De serie van Sam Levinson, die in 2019 voor het eerst op HBO in première ging, werd geplaagd door schijnbare controverses en lange vertragingen – seizoen 2 werd al in 2022 uitgezonden – en maakte een aanzienlijke tijdsprong noodzakelijk voor de première van seizoen 3. Daar praten we Rue Bennett, de voormalige tiener-drugsverslaafde van ster Zendaya, terwijl ze werkt als drugsmuilezel voor Martha Kelly’s kingpin Laurie en kijken we ook naar haar middelbare schoolvrienden, zoals Sydney Sweeney’s Cassie Howard, Jacob Elordi’s Nate Jacobs, Alexa Demie’s Maddy Perez, Hunter Schafer’s Jules Vaughn en Maude Apatow’s Lexi Howard, om er maar een paar te noemen. Hoe gaat het met de kinderen? Ze zijn niet in ordemaar wat nog belangrijker is: ze zijn niet meer leuk om naar te kijken.
Vanaf het begin, “Euphoria” is een ambitieuze serie die veel wil zeggen, maar daar niet altijd in slaagt. In het verleden waren haar pogingen om uitspraken te doen over verslaving, giftige mannelijkheid en de Gen Z-cultuur soms misleidend, maar op zijn minst relatief vermakelijk; in seizoen 3 valt er echter niets meer te zeggen. Van de manier waarop Levinson zijn vrouwelijke personages vrolijk kwelt tot het ingewikkelde web van ingewikkelde verhaallijnen van de show: dit is de reden waarom ‘Euphoria’ na seizoen 3 moet eindigen.
Euphoria draait in seizoen 3 op steeds deprimerender manieren
Dankzij de kenmerkende visuele stijl, de sterke cast en het vermogen om de aandacht van het publiek te trekken en vast te houden met lugubere en gewaagde verhaallijnen, waren de eerste twee seizoenen van “Euphoria” op zijn minst relatief interessant om naar te kijken. Ik kan niet hetzelfde zeggen van seizoen 3; zelfs als het interessant wordt, wordt het gewoon irritant en, eerlijk gezegd, volkomen gênant. Ik zei dat Rue het seizoen begint als drugsmuilezel, maar verzuimde te specificeren dat we worden getrakteerd op een lange scène waarin ze zakken met drugs slikt om over de grens tussen de VS en Mexico te smokkelen, terwijl ze de hele tijd kokhalst. Elders worden de andere vrouwelijke hoofdrolspelers van de show voortdurend vernederd (behalve Maude Apatow, wiens Lexi eigenlijk gewoon bestaat en af en toe haar vrienden uitscheldt).
Ondertussen is Cassie Howard van Sydney Sweeney nooit bepaald waardig geweest of, eerlijk gezegd, ook maar enigszins stabiel. Niettemin is haar zoektocht om een OnlyFans-ster te worden – onder de voogdij van Maddy en het herenigen van de voormalige beste vrienden ondanks een schisma over Cassie’s achtervolging van Maddy’s ex-vriend Nate – niet krachtig of plezierig om te zien. Zijn … verdrietig om te zien hoe Cassie een fopspeen in haar mond stopt en haar benen spreidt als een baby, compleet met een luier. (Als je een soortgelijke verhaallijn goed gedaan wilt zien, “Margo’s Got Money Troubles” op Apple TV is absoluut de moeite waard om te bekijken.)
Elders draait Maddy’s zelfrealisatie in seizoen 3 om het maken van Cassie tot een succesvolle volwassen entertainer, en Jules is een suikerbaby en aspirant-kunstenaar die haar rijke weldoener Ellis (‘True Blood’-veteraan Sam Trammell) haar laat bedekken met huishoudfolie als een overgebleven broodje. De show onderzoekt echter niet de fijne kneepjes of eigenaardigheden van die relatie. Uiteindelijk doet Sam Levinson gewoon altijd te veel, en het creëert gewoon een enorme puinhoop.
Alsjeblieft, Sam Levinson, bevrijd ons van Euphoria nadat seizoen 3 ten einde is
Naast de wekelijkse vernederingsrituelen die Sam Levinson zijn personages laat ondergaan, onthult ‘Euphoria’ seizoen 3, aflevering 4, ‘Kitty Likes to Dance’, nog een van de slechte gewoonten van de showrunner: hij gooit veel te veel overdreven verhaallijnen naar de muur en neemt niet eens de moeite om te wachten en te zien wat er blijft hangen. In plaats daarvan gebeurt alles gewoon in één keer, en alles wat schokkend of opwindend is, komt met een plof terecht omdat je een miljard belachelijke dingen probeert bij te houden.
Voorbeeld: Nate is een “miljoen” dollar schuldig aan een gevaarlijke man die zijn pinktenen heeft afgesneden? Dat gebeurt. Bovendien krijgt Jules een enorme kans van Lexi: de kans om een schilderij te maken dat te zien zal zijn in een soapserie waaraan Lexi werkt als assistent van Patty Duke (Sharon Stone). Maar in plaats van te doen wat haar wordt gevraagd, maakt Jules uitdagend een schilderij vol menselijke geslachtsdelen dat niet op netwerk-tv kan worden getoond, en wanneer haar wordt opgedragen het te veranderen, beschadigt ze het schilderij.
Er is geen gegeven reden Waarom Jules doet dit. Zij gewoon doet. Dat is een beetje de stelling van “Euphoria” seizoen 3: er is geen reden Waarom iemand doet iets, maar hij of zij doet het toch. Zonder enige poging om deze karakters te aarden, voelt alles zinloos en … dwaas zelfs. Het is gewoon blunder en shockwaarde zonder narratief doel.
In ‘Macbeth’ van William Shakespeare spreekt het titelpersonage tijdens een van zijn monologen de onsterfelijke zin uit: ‘Het is een verhaal oud door een idioot, vol geluid en woede, dat niets betekent.’ Dat is waar we staan met “Euphoria” halverwege het derde seizoen; het leunt volledig in het geluid en de woede, zonder dat er onder de oppervlakte iets voor te zien is.
