Kevin Warsch is nu waarschijnlijk om de goedkeuring van de Senaat veilig te stellen als de volgende voorzitter van de Federal Reserve– en misschien wel de machtigste centrale bankier ter wereld. Maar toen Warsh voor de Senaatsbankcommissie verscheen zijn bevestigingshoorzitting in april, één stomme vraag onderstreepte het dilemma waarmee Warsh, wetgevers en de Fed allemaal worden geconfronteerd:
‘Wil jij de menselijke sokpop van de president zijn?’ vroeg de Republikeinse senator John Kennedy uit Louisiana.
Op één niveau reflecteert de vraag De intense druk van president Donald Trump op de centrale bank om de rente te verlagen huidige voorzitter Jerome Powell vaak de doelwit van zijn woede. Maar het wijst ook op Warsh’s eigen inconsistentie op het gebied van de inflatie.
Eerder in zijn carrièrehij was een ‘havik’, die aandrong renteverhogingen om de inflatie te beteugelen en zich te verzetten tegen de nieuwe crisisbeheersingsautoriteiten die de Fed na de financiële ineenstorting van 2008 in het leven heeft geroepen. Nu ondersteunt Warsh de renteverlagingen waar Trump op heeft aangedrongen als een manier om de groei te stimuleren.
Warsh heeft dat ook gedaan onder vuur komen te liggen vanwege zijn diepe banden met de financiële sector, waar hij ooit werkte. Wetgevers zoals de Democratische senator Elizabeth Warren uit Massachusetts hebben het potentiële belangenconflict aangehaald dat hierdoor ontstaat zijn geheime bezittingenook al zullen ze in theorie worden afgestoten als onderdeel van Warsh’ afspraken met de ethische waakhonden van de regering als hij voorzitter wordt.
Als geleerden die studeren centrale banken en de politiek van financiënbegrijpen we waarom de zorgen over de geloofwaardigheid van Warsh blijven bestaan. Maar misschien contra-intuïtief geloven we ook dat, zodra hij bevestigd wordt, zijn financiële achtergrond zijn eerdere agressieve neigingen zou kunnen versterken, wat zou leiden tot meer onafhankelijkheid van Trump op het gebied van inflatie en rentetarieven.
Is het een proloog uit het verleden?
Als Warsh en zijn collega’s van het beleidsbepalende comité van de Fed, zoals verwacht, als voorzitter worden benoemd, zouden ze een enorme macht uitoefenen. Niet alleen de centrale bank het referentietarief instellen dat bepaalt de kortetermijnleningen, maar de Fed houdt ook toezicht op: Balans van 6,7 biljoen dollarvooral in staatsobligaties, wat gedeeltelijk van invloed is op de financieringskosten op langere termijn. Geleid door haar mandaat om de inflatie onder controle te houden, hebben de beslissingen van de Fed invloed op alles, van de prijzen van levensmiddelen tot de hypotheekrente.
Samen met Warsh eerdere stints in de regering en als gouverneur in de beleidsraad van de Fed, werkte hij voor de beleggingsfirma Morgan Stanley en de hedgefonds Duquesne Capital. In die posities heeft Warsh zijn carrière voortgezet in een sector die lange tijd de voorkeur heeft gegeven aan een agressief Fed-beleid, zelfs ten koste van de banengroei: Wall Street is over het algemeen ‘conservatief’ in die zin dat het is voorstander van lagere inflatie en hogere rentetarieven op grond daarvan dat beleid kan grotere bankwinsten en hogere prijzen voor bankaandelen ondersteunen, terwijl de risico’s die het desinflatiebeleid met zich meebrengt worden verminderd.
Terwijl hij in de nasleep van de financiële crisis van 2008 als Fed-gouverneur fungeerde, weerspiegelden de opmerkingen van Warsh deze vooruitzichten. Hij vertelde er uitgebreid over inflatie een “keuze” isDat wil zeggen: het resultaat van slechte beleidsbeslissingen, en niet van bredere structurele krachten.
Hij vroeg zich ook af de massale obligatie-aankopen van de Fed, die bedoeld waren om de economie te stimuleren en de hoge werkloosheid terug te dringen door de lange rente te verlagen. De Fed heeft deze obligatieaankopen tijdens de pandemische recessie nieuw leven ingeblazen, terwijl ze in de ogen van veel economen te lang heeft gewacht met het verhogen van de rente zodra de inflatie in 2021 begon te stijgen.
Meer recentelijk heeft Warsh zijn kritiek gericht op die van de centrale bank “opgeblazen” balans evenals het inflatierecord. Deze erfenissen, samen met de stimulerende overheidsuitgaven onder president Joe Biden, waren voor Warsh aanleiding om daartoe over te gaan waarschuwen in februari 2022 dat “buitengewone excessen in het monetaire en fiscale beleid ervoor zorgden dat de inflatiedraak na veertig jaar van rust weer de kop opstak.”
Welke Warsh zal verschijnen?
Gezien die lange staat van dienst keken veel Fed-waarnemers met enige scepsis naar zijn ommekeer in de tweede regering-Trump. Toen hij finalist was voor de nominatie om in de zomer van 2025 voorzitter van de centrale bank te worden, zei hij tegen CNBC dat de aarzeling van de Fed om de rente te verlagen – die al de toorn van Trump opriep – “een behoorlijk teken in hun nadeel” was.
“Het schrikbeeld van de misser die ze hebben gemaakt op het gebied van de inflatie is hen bijgebleven”, voegde hij eraan toe. ‘Dus een van de redenen waarom de president… gelijk heeft om de Fed publiekelijk onder druk te zetten, is dat we een regimeverandering in het beleid nodig hebben.’
De retorische verschuiving van Warsh heeft ertoe geleid dat velen zich afvragen of hij dat wel kan zijn verantwoordelijkheden te verzoenen met politieke druk. Maar de verslechterende inflatievooruitzichten voor zowel de VS als de wereld, gedreven door de stijgende olieprijzen, kunnen hem hoe dan ook dwingen.
Vooral de piek in de olieprijzen als gevolg van de oorlog in Iran heeft economen in de gaten hun inflatievoorspellingen te verhogen voor de VS Tijdens zijn laatste Fed-vergadering als voorzitter Powell aangegeven dat de centrale bank nog ver verwijderd zou kunnen zijn van een renteverlaging, gezien de bezorgdheid over de inflatie. De Bank of England en de Europese Centrale Banken zijn ook aan het verstevigen voor mogelijke renteverhogingen als de inflatie niet afneemt.
Trump voert de druk op
Van zijn kant heeft Trump ongekende middelen gebruikt om de Fed te buigen sinds hij weer aan de macht is gekomen.
Die tactieken omvatten onder meer proberen te schieten Fed-gouverneur Lisa Cook En dreigen Powell te ontslaan– die zojuist heeft aangekondigd hij zal blijven aan als gouverneur in het bestuur van de Fed nadat zijn voorzitterschap is geëindigd. Dit soort druktechnieken – die er effectief op gericht zijn het leiderschap van de Fed te versterken met meer leden die voorstander zijn van renteverlagingen – worden vaker gezien in landen als Kalkoen of Argentinië.
Dus waarom geloven we dat Warsh niet de “menselijke sokpop” zal zijn waar sommigen bang voor zijn?
Volgens ons is het zijn financiële achtergrond die ons doet denken dat hij de politieke druk zal kunnen weerstaan als hij eenmaal aan de slag is. Toen Powell tijdens zijn eerste termijn door Trump werd benoemd, had hij immers ook in die sector gewerkt – en dat heeft hij ook gedaan blijk gegeven van onafhankelijkheid van zowel Trump als Biden.
Dit is niet alleen een theorie. Politieke wetenschapper Chris Adolf heeft een patroon geïdentificeerd waarin Wall Street de ‘schaduwdirecteur’ is van de centrale bankiers die de financiële sector in en uit schuifelen. Zo ook econoom Adam Posen heeft financiën beschreven als de belangengroep met de meest prominente lobbyrol op het gebied van het monetair beleid.
In praktische termen betekent dit dat Warsh al lange tijd doordrenkt is van ideeën over inflatie die traditioneel de financiële sector in zijn greep hebben, en dat hij, zodra hij bevestigd wordt, wellicht opener zal zijn over deze voorkeuren. Bovendien zal hij waarschijnlijk terugkeren naar de financiële sector zodra zijn termijn bij de Fed afloopt. Samen geloven wij dat deze factoren Warsh de intrinsieke motivatie en voldoende prikkels kunnen geven om de openlijke politieke druk van de president te weerstaan.
Natuurlijk is het ook een risico om te veel op Wall Street te vertrouwen, zoals Warren en anderen hebben opgemerkt. Het is de bedoeling dat de Fed Wall Street steunt in tijden van crisis – en nog meer sinds de crisis Dodd-Frank-hervorming van 2010. De Dodd-Frank Act vroeg de Fed echter ook om de risico’s voor het hele financiële systeem te monitoren door toezicht te houden op en toezicht te houden op financiële instellingen. Die vereiste vereist dat de Fed crises voorkomt, en niet alleen Wall Street moet redden als er een crisis uitbreekt.
Het toeval wil dat de Fed dat vandaag de dag ook is rustig maar zeker in beweging om de regels die na 2008 zijn ingevoerd, af te zwakken deregulerende verschuiving waar Warsh krachtig achter staat.
De onafhankelijkheid van de Fed van de overheid is, als een kwestie van wet en norm, van groot belang voor de gezondheid van de Amerikaanse economie. En Warsh’ retorische verschuivingen op het gebied van het monetaire beleid roepen serieuze vragen op over het lot ervan onder zijn voorzitterschap. Senatoren hebben er gelijk in gehad om hem in deze kwestie als kandidaat te benoemen. De Fed wordt echter ook geconfronteerd met druk van de financiële sector, waardoor het beleid vaak in de tegenovergestelde richting wordt getrokken. Als zodanig zijn wij van mening dat de professionele geschiedenis van Warsh in de financiële wereld zijn autonomie ten opzichte van Trump op het gebied van de rentetarieven kan versterken zodra hij wordt bevestigd.
Cristina Bodea is hoogleraar politieke wetenschappen aan Staatsuniversiteit van Michigan En Andreas Kerner is assistent-professor politieke wetenschappen bij Staatsuniversiteit van Michigan.
Dit artikel is opnieuw gepubliceerd van Het gesprek onder een Creative Commons-licentie. Lees de origineel artikel.
