Het is een donderdagavondbijeenkomst zoals elke andere voor de groep oude studievrienden uit Villanova. Hun gesprek, doorspekt met inside jokes en nostalgische verwijzingen, zweeft gemakkelijk door oudere millennial-onderwerpen – baantransities, slaapregressie, ‘Generatie Z-collega’swat moet ik ermee doen?” — voordat het kort wordt onderbroken.
“Jongens, het spijt me zo, ik moet springen”, zegt Kate Reynolds vanuit Bourbon Street, terwijl haar bedrade hoofdtelefoon als Mardi Gras-kralen over het scherm zwaait. “We zijn net bij de karaokebar, maar ik hou van jullie allemaal.”
Deze 10 vrienden zitten op Zoom, waar ze elkaar sinds 19 maart 2020 elke donderdag om 21.30 uur ontmoeten. Zoals zovelen van ons zijn ze begonnen met hun wekelijkse virtuele inhaalslag als uitstel van de pandemie. In tegenstelling tot de rest van ons zijn zij nooit gestopt.
Via 321 Zoom-oproepen hebben ze ingelogd vanuit vijf landen en dertien staten, hebben ze elkaar door zes grote carrièreveranderingen heen geholpen, twee bruiloften gevierd en samen drie baby’s geboren, en zijn ze samen 35 – en vervolgens 40 – geworden.
Donderdagavonden zijn heilig geworden voor de bemanning van “NovaZoom”. Het heeft hen geleerd hoe ze een langdurig leven kunnen bevorderen volwassen vriendschappenen ze zijn van plan de traditie voor altijd in stand te houden – of in ieder geval totdat ze samen naar een bejaardentehuis verhuizen.
Terug naar het begin
Leden van de NovaZoom op hun afstudeerdag bij Villanova. Met dank aan Nick Sampogna
Het studentenleven was nog enigszins analoog toen de NovaZoom-groep elkaar in 2003 als eerstejaars ontmoette. Als je een interlokale vriend wilde spreken, belde je hem of haar. De enige manier om uw locatie te delen was een AIM-wegbericht. Sms’jes waren zeldzaam: elke sms kostte 50 cent om te versturen en 10 cent om te ontvangen. TV was een gemeenschappelijke activiteit, vooral als er een nieuwe aflevering was van ‘Friends’ of “Seks en de stad.”
“Het was waarschijnlijk het laatste tijdperk waarin ons leven niet volledig afhankelijk was van technologie”, zegt Nick Sampogna, een van de NovaZoom-leden.
De groep werd gevormd door typische universiteitservaringen: oriëntatie, studentenleven, clubs. Ze kregen een band dankzij een gedeelde liefde voor de podiumkunsten en sloten zich aan bij Villanova’s theater- en zanggroepen. De kring breidde zich uit toen verschillende leden verliefd werden (de een op de middelbare school, de ander midden in een spelletje Flip Cup).
In de jaren na hun afstuderen verspreidden de vrienden zich over New York, New Jersey, Pennsylvania en Delaware. Ze vonden nog steeds manieren om elkaar te zien, meestal voor bruiloften of vakanties. Maar naarmate de tijd verstreek, gingen hun inhaalgesprekken meer over logistiek of nostalgie.
“De groepschat kwam minder vaak voor”, zei Sampogna. “Meestal draaide het om het plannen van de volgende bijeenkomst, of om een oude herinnering.”
Dat veranderde op 19 maart 2020, toen de COVID-19-lockdowns in het hele land van kracht werden. Amy Gallo had net een virtuele sessie achter de rug gelukkig uur met collega’s toen ze besloot haar studievrienden te sms’en om te zien of ze wilden inloggen en chatten.
“Ik voelde me behoorlijk duizelig en dacht: ‘Oh, ik mis mijn Nova-vrienden, waarom proberen we dit niet?'” herinnerde ze zich. “Mensen stapten erop en we speelden Kings Cup.”
De vrienden verzamelden zich tijdens Kerstmis 2020 op Zoom. Met dank aan Nick Sampogna
In de weken die volgden besprak iemand donderdagmiddag de groepschat om te kijken wie er via Zoom wilde blijven vergaderen. “Wat vinden we vanavond weer van Thirsty Thursday?” zei één tekst. ‘Het is weer donderdag. Wil iemand dit doorzetten?’ nog een lees.
Uiteindelijk stopten mensen met vragen. Het antwoord was altijd ja.
De deelnameaantallen veranderden in die eerste maanden van de lockdown wekelijks. De NovaZoom kon meer dan 20 personen ontvangen als er iemand jarig was, vaak gevierd met een virtueel feest en wat weetjes.
“We zijn nu met tien man, maar toen we begonnen, varieerde het altijd”, voegde Sampogna eraan toe. “Er waren weken waarin we een volledige Brady Brunch hadden.”
De virtuele happy hours vielen voor de meesten weg toen er in de zomer van 2020 een collectieve schermvermoeidheid optrad, maar NovaZoom aarzelde nooit. De wekelijkse Zooms voelden als een terugkeer naar het ritme dat de groep als studenten had opgebouwd, toen hun inhaalbewegingen net zo eenvoudig waren als door de gang lopen. Te midden van ongekende tijden was het een ‘anker van de normaliteit’ geworden.
Ouderschap, grappen en het verleden
De NovaZoom-groep viert samen een verzameling van 40e verjaardagen. Met dank aan Nick Sampogna
De groep krijgt vaak dezelfde twee vragen als mensen horen over hun wekelijkse Zoom: “Doen jullie dat nog steeds?” en “Hoe heb je nog dingen om over te praten?”
Hun gespreksonderwerpen liepen sterk uiteen. Tijdens de eerste COVID-dagen bleven ze laat op en haalden ze herinneringen op aan de universiteit of zochten ze naar de grappigste dingen die je op Temu kon kopen.
“Er waren een paar nachten van vier uur ’s ochtends”, zei Sampogna.
De ouders van de groep hebben tips uitgewisseld en mijlpalen gedeeld tijdens de overstap van kinderziektes naar kinderopvang. Er is veelvuldig gesproken over de voortdurende zoektocht van een lid naar liefde. Talloze donderdagen zijn gewijd aan basketbalwedstrijden in Villanova, vooral tijdens Maart waanzinhoewel er ook genoeg serieuze gesprekken zijn geweest.
“We hebben gesproken over politiek, racisme, feminisme en wat er ook maar in de wereld gebeurt”, zei Adriane Reilly. “En ik denk dat dat een weerspiegeling is van het soort vrienden dat we hebben gevonden, dat we dat kunnen doen en toch overgaan in grappige grappen.”
“Ja, het was zeker niet allemaal ernstig”, voegde haar man, Brendan Reilly, eraan toe. ‘De afgelopen weken hebben we geprobeerd vast te stellen welke Nicolaas Cage film die Amy eerst moet kijken.”
De wekelijkse chats hebben hen nieuwe inside jokes en herinneringen opgeleverd die in hun groepsteksten en persoonlijke gesprekken terechtkomen – zoals toen ze een jarenlange grap verzonnen om mayonaise-gerelateerde cadeaus te sturen naar een vriend die de smaakmaker niet kan verdragen.
“Zonder deze Zoom zouden we niet de helft van de grappen hebben die we nu hebben”, zei Brendan Reilly.
Vriendschap voorbij het algoritme
De wekelijkse Zooms hebben ook geleid tot meer persoonlijke hangouts. Met dank aan Nick Sampogna
Er is veel geschreven over onze eenzaamheidsepidemie. Tieners praten met AI-chatbotsartsen zijn dat boekenclubs voorschrijvenen er is een groot aantal vriendschaps-apps belooft swipes te ruilen voor verbinding.
“Instagram biedt het ongelooflijke idee dat we onze vrienden volgen”, zei Mike Denny. “Maar het is een zeer gefilterde kijk op hun wereld.”
NovaZoom laat de groep niet alleen de verhalen achter hun foto’s horen, maar geeft vrienden ook een plek waar ze ongefilterd zichzelf kunnen zijn. Soms is dat lachen om mayonaise; andere keren helpt het elkaar bij het daten of het balanceren van de zorg voor hun partner kinderen en ouder wordende ouders.
“Iedereen hoort hoe slecht mijn datingleven is, en het is erg nuttig geweest, omdat je anders in je hoofd zit”, zei Jenny Sweeny. ‘Donderdagavond haalt me eruit. Ik weet altijd dat er een thuisbasis is om naar terug te keren.’
“We hebben deze persona’s die we in de wereld moeten zetten, maar ik heb altijd het gevoel dat mijn ware zelf in deze ruimte is”, voegde Gallo eraan toe.
De groep ziet elkaar ook vaker in de echte wereld, en dankzij de wekelijkse Zooms is het niet nodig om maanden aan verhalen opnieuw op te halen tijdens een diner of een druk feest.
“We hoeven dat niet te doen: ‘Hoe gaat het? Wat is er aan de hand?’ inhalen,’ zei Denny. “Wij kunnen gewoon aanwezig zijn in die ruimte.”
Door meer tijd samen door te brengen, hebben de kinderen van de groep elkaar – en de vrienden van hun ouders – ook beter leren kennen en hen zelfs als uitgebreide familieleden gezien.
“Vanwege onze Zoom en deze persoonlijke momenten ben ik ‘Oom Nick’ in plaats van ‘moeders vriend Nick'”, zei Sampogna.
Een heilig ritueel
De NovaZoom viert hun 100e week. Met dank aan Nick Sampogna
Het is niet verplicht om elke week mee te doen aan de Zoom, en geen straf als je er een paar achter elkaar mist. Op sommige donderdagen zijn alle 10 vrienden ingelogd; andere nachten kunnen het er maar twee of drie zijn.
Naarmate de jaren verstreken, heeft de groep echter geleerd dat consequent opdagen alleen maar tot een diepere verbinding leidt.
“Je moet een goede vriend zijn om goede vrienden te hebben, en dat is hard werken”, zei Gallo. “Sommige van onze gesprekken begonnen in het begin behoorlijk ongemakkelijk. We hadden avonden waarin het over koetjes en kalfjes ging, maar we kwamen opdagen.”
“Je moet komen opdagen of degene zijn die de uitnodiging verspreidt, niet wetende wat er zal worden ontvangen”, voegde ze eraan toe. “Er gebeurt niets als je geen initiatief neemt.”
De NovaZoom heeft geen plannen om hun wekelijkse donderdagdate te stoppen. Hun droom is om ooit samen in een bejaardentehuis te wonen, of de grens over te gaan Powerball-jackpot zodat ze Nova Scotia kunnen kopen – dat ze prompt Villanova Scotia zouden noemen – en er hun intrek kunnen nemen.
Zelfs in deze fantasie zouden hun donderdagavonden onveranderd blijven.
“Donderdagen zijn nog steeds virtueel”, zei Reynolds. ‘Dat is het motto van de stad.’
