‘The Mandalorian and Grogu’ recensie: De nostalgie is sterk bij deze

Bijna 50 jaar na “Star Wars” en de lancering van een media-imperium (grote of kleine “e”? Jij beslist), is het fandom zijn eigen sterrenstelsel van strijdende planeten geworden. Maar gebaseerd op het succes van de streamingserie “De Mandaloriaan,” rond de titel premiejager, kunnen we het er allemaal over eens zijn dat zijn opdracht Grogu – de groene, gerimpelde Baby You-Know-Who met grote ogen – is nog steeds schattig. Van de vele ‘Star Wars’-uitlopers lijkt dit de stevigste.

Het merk is weer bij elkaar voor ‘The Mandalorian and Grogu’, een film, een gehoopte franchise-revival, een soort vierde seizoen en een minzame erfenis. Maar het is nooit meeslepend genoeg als canon of voer om iemands herinneringen aan te verdringen (voeg hier je favoriete ‘Star Wars’-film in).

De verwachtingsgame zou de grote schermversie van maker van de serie Jon Favreau, geschreven met Dave Filoni en Noah Kloor, nooit helpen. Toegegeven, deze opgeschaalde, aangenaam elegante behandeling van een avontuurlijke verhaallijn die niet had misstaan ​​in de show had meer kunnen proberen. Vooral als sciencefictionicoon Sigourney Weaver in een X-wing pilotenuniform wordt geplaatst als veteraan van de rebellie, maar haar nauwelijks iets anders te doen heeft dan Mando een baan veiligstellen en zijn voortgang in de gaten houden. (Bende, probeer harder. Het is Sigourney Weaver.)

‘Star Wars’ is volledig gericht op kinderen van alle soorten en maten en is een verheerlijkte tour geworden door de groeiende speelwereld van een miljardair, en ‘The Mandalorian and Grogu’ wil dat de baan goed geolied is, niet hobbelig. De simpele genoegens hier van goed versus kwaad, IMAX-grootsheid en componist Ludwig Göransson’s space-opera-hits-the-club-score gaat gemakkelijk genoeg naar beneden om niet verergerend te zijn. Het is veel.

Maar het is niet de positie van deze recensent om je te vertellen wat ‘veel’ is: losse lippen bederven scripts. Als het moment voor onze helden op een passend gevaarlijk moment komt, voelen we iets waar alleen films goed in kunnen zijn als het om grote mythen gaat: dingen vertragen, het momentum weghalen van de tirannie van de expositie en emotie, humor, verwondering en karakter naast elkaar laten bestaan. “The Mandalorian and Grogu” neemt de thematische onderbouwing van de serie – hoe ouderschap eruit ziet tussen een gemaskerde menselijke eenling en een buitenaardse peuter – en verdiept deze.

De film speelt zich af in prachtig gedetailleerde omgevingen die doen denken aan de eerdere, geliefde films. Er wordt echter niet aan u toegegeven; de uitbetaling is een mooie echo. Elders worden de actiescènes op servicevriendelijke wijze afgehandeld door Favreau. (Eén van hen speelt vooral een eerbetoon aan ‘The French Connection’.)

Anders is dit weer een jacht-en-ophaalverhaal voor de premiejager, ingesproken door Pedro Pascal, fysiek belichaamd in harnas door Brendan Wayne en, in de strijd, door vechtchoreograaf Lateef Crowder. Nog steeds onafhankelijk, maar nieuwsgierig naar de Nieuwe Republiek, krijgt Mando van Weaver’s kolonel Ward de opdracht om een ​​eigenzinnige telg uit de slijmerige gangster Hutt-clan, Rotta (ingesproken door Jeremy Allen White), wiens terugkeer een aantal belangrijke informatie zal ontsluiten. Natuurlijk gaan de dingen niet zoals gepland, wat een tijdje interessant is: lijken de Hutts misschien op de Corleones? – totdat dat niet meer het geval is, want dan zou de dialoog boven het niveau van een toneelstuk op de middelbare school moeten uitstijgen.

Dat gezegd hebbende, is een van de sterke punten van de film, afgezien van de tekortkomingen in het verhaal, dat het, ondanks de vele woordeloze scènes, in wezen een stevig opwindend, heerlijk icky wezen is, in de trant van een supercharged Ray Harryhausen-ontmoet-Guillermo del Toro-joint. “Het is een harde wereld voor kleine dingen”, zegt Lillian Gish in “The Night of the Hunter”, een film die niemand ooit zal verwarren met “The Mandalorian and Grogu.” Maar we weten allemaal dat dit soort zomerse gerechten net zo leuk zijn als de monsters die worden opgeroepen om te veroveren.