Wat het bureau in plaats daarvan ontdekte, was een warme, handgemaakte uitstraling die het onderwerp duurzaamheid een stuk toegankelijker maakt. Een belangrijke referentie voor de beeldtaal daarvan was “de subversieve eenvoud van hobo-hiërogliefen – de krijtmarkeringen achtergelaten door mensen die tijdens de Grote Depressie door Amerika reisden”, vertelt Pali. “Deze vroege vormen van menselijk markeren zijn geworteld in puur pragmatisme: snelle, directe signalen die mensen met elkaar en met het landschap verbinden. We wilden diezelfde gegronde, menselijke kwaliteit in de Casi-identiteit”, zegt hij.
Bij het aanpakken van het logo van de organisatie probeerde het team van Templo eerst een meer traditionele, gereduceerde benadering van een vorm geïnspireerd door hiërogliefen, maar alles voelde iets te gepolijst en vlak aan. Pas toen de mede-oprichter met zijn dochter aan het wandelen was, ontstond het idee voor de geanimeerde staande figuur: “Ze begon op speelse wijze vormen te vormen met haar armen en hoofd, waardoor een schaduw werd geworpen die meteen een oog creëerde”, zegt Pali. “Dat ene moment kristalliseerde alles – een eenvoudig, eeuwenoud merkteken dat onze verbinding met de aarde viert.”
Templo’s benadering van de geïllustreerde taal rond Casi ontvouwde zich van daaruit heel natuurlijk: een reeks grafische uitsneden die er opzettelijk onvolmaakt en handgemaakt uitzien, allemaal geanimeerd met een bewegingstaal die menselijk en levend aanvoelt. Om dit te bereiken heeft Templo alles in de studio met de hand geanimeerd, waarbij ze elkaar filmden en natuurlijke bewegingen bestudeerden om de geanimeerde sequenties van deze uitsneden in Matisse-stijl vast te leggen “met behulp van traditionele animatietechnieken voor het villen van uien om de beweging vast te leggen”, vertelt Pali.
Om deze ambachtelijke aanpak centraal te laten staan in Casi’s nieuwe visuele stem, bracht het bureau deze organische vormen in evenwicht met een minimaal typografisch systeem, gebruikmakend van het hedendaagse Grotesk, een bewuste keuze om de typografie rustig en geordend te houden, terwijl beweging en markeringen los en expressief bleven “op een echt menselijke manier”, zo besluit Pali “om de handeling van het maken van kunst zelf te weerspiegelen”.
