Door Robert Scucci
| Gepubliceerd
Vorige week kwam ik 2018 tegen Stomzonder te beseffen dat het een spiritueel vervolg was op een veel betere film, uit 2009 Maan. Ik zal die binnenkort beoordelen, maar ik vond het teleurstellend, en alles waar ik over heb gelezen Maan suggereerde dat het een perfecte harde sciencefictionthriller is, vergelijkbaar met klassiekers als 2001: Een ruimte-odyssee (1968). Hoewel beide films technisch gezien hetzelfde filmische universum bezetten, zijn het op zichzelf staande verhalen, maar ik wilde toch de context weten. Het blijkt dat je het niet hoeft te zien Maan genieten, of niet genieten, Stom.
In mijn gedachten echter, Maan is een moderne klassieker met duidelijke thema’s en inzet, terwijl StomOndanks dat het geen totale tijdverspilling is, worstelt het om zijn identiteit te vinden en komt het als onsamenhangend over.
Als je geloofde, zetten ze een man op de maan
Wanneer Maan stelt ons voor aan Sam Bell (Sam Rockwell), krijgen we een volledige spoedcursus in de aard van zijn werk. Hij is een eenzame werknemer die voor Lunar Industries werkt op het Sarang Station, gelegen aan de donkere kant van de maan, en hij staat op het punt zijn driejarige contract af te ronden. Hij werkt als operationeel technicus en is gespecialiseerd in de mijnbouw van een alternatieve brandstof, bekend als helium-3. Op aarde maakte een oliecrisis het delven van hulpbronnen op de maan onvermijdelijk, maar nu de basis al aanwezig is, is het een behoorlijk kant-en-klare operatie.
Omdat hij er voortdurend aan wordt herinnerd dat de externe communicatie is verbroken, kan Sam alleen met de aarde communiceren via incidentele video-uitwisselingen, maar er is geen livefeed. Hij krijgt updates van zijn vrouw Tess (Dominique McElligott) en zijn jonge dochter Eve (Rosie Shaw), maar dat is niet genoeg om de intense eenzaamheid die hij elke dag voelt te bestrijden. Hij vindt gezelschap in een mobiele AI genaamd GERTY (Kevin Spacey), maar het feit dat zijn enige tastbare relatie met een computerprogramma is, doet zijn mentale toestand geen goed.
Sam begint te hallucineren, wat hem uiteindelijk naar een neergestorte rover leidt waar hij een andere bewusteloze astronaut aantreft. Hier is het knaller: de bewusteloze man lijkt de identieke tweelingbroer van Sam te zijn, en GERTY vertelt niet de volledige waarheid. Beide Sams krijgen ruzie en beschuldigen elkaar ervan klonen te zijn voordat het tot hen doordringt dat ze allebei klonen zijn van de originele Sam. Geen van beide mannen weet hoe lang ze al zo leven, of hoeveel andere klonen er zijn, die zich schuilhouden of actief in het geheim aan het ruimtestation werken.
Terwijl de Sams samenwerken, samen met GERTY, om de ware aard van hun werk en identiteiten bloot te leggen, ervaren ze ego-dood, crashen ze en hergroeperen ze zich meerdere keren, waarbij ze zich afvragen hoeveel van hun leven werkelijk echt is, en hoeveel ervan een leugen is die mogelijk wordt gemaakt door valse geheugenimplantaten gemaakt door Lunar Industries.
Ego-dood … IN RUIMTE!!!
Terwijl dat vanzelfsprekend is Sam Rockwell doet geweldig werk door zichzelf uit te spelen MaanIk heb het gevoel dat dit voor de hand ligt om over te praten, dus ik ga er hier niet echt op ingaan. Wat ik het meest fascinerende vond Maan is precies het systeem waarin de Sams opereren. Ze doen deze verrassende ontdekking, doorlopen hun respectievelijke rouwprocessen en bedenken vervolgens een ontsnappingsplan.
Ze doorzoeken het hele ruimtestation op zoek naar aanwijzingen over nog meer klonen, en gaan op niet-goedgekeurde ontdekkingsmissies op zoek naar wat ze vermoeden dat het een signaalstoorzender is. GERTY is ontworpen om de Sams te helpen, maar zijn voornaamste doel is uiteindelijk om de helium-3-trein op volle capaciteit te laten rijden, zodat iedereen op aarde van de vruchten van hun werk kan genieten. Wat mij echt is bijgebleven, is hoe gemakkelijk de Sams de ware aard van hun situatie kunnen achterhalen. Het komt op het punt waarop ze GERTY meteen vragen waarom ze zonder gevolgen rond kunnen dwalen.
Voor mij ligt daar de echte terreur Maan. Het is een subtiel idee dat in de hele film terloops naar voren wordt gebracht, maar het duidt erop dat er een veel groter systemisch probleem plaatsvindt. Beide mannen, die klonen zijn van dezelfde astronaut en geen idee hebben hoe lang ze als klonen hebben geleefd, of hoeveel klonen hen zijn voorgegaan, zijn in staat de samenzwering met weinig tot geen weerstand te kraken. Dit vertelt me dat Lunar Industries dit spel lang genoeg speelt dat het niet langer uitmaakt wat elke individuele Sam doet het maakt niet uit. GERTY heeft de taak om ze onder controle te houden, zeker, maar het is zo’n geïsoleerde missie op zo’n afgelegen plek dat zelfs als ze met succes ontsnappen, wat dan?
Het feit dat deze mannen voor hun leven vechten, en het is volkomen hopeloos omdat het bestaande systeem dat dit allemaal mogelijk heeft gemaakt zoveel groter is dan zijzelf dat hun leven er niet eens toe doet, is waarschijnlijk het meest subtiel angstaanjagende aan deze film. Dit is slechts een regel in de boeken. Hun leven is letterlijk een afschrijving.
Het hele systeem waarin Maan opereert, is ondenkbaar onderdrukkend. De machine zal blijven draaien en de grondstoffen zullen blijven worden gedolven. Het maakt niet uit of een kloon het pad van een andere kloon kruist en een plan bedenkt om terug naar de aarde te ontsnappen om bij zijn familie te zijn. Het systeem is zo ontworpen dat niemand ver genoeg komt om bloot te leggen wat er werkelijk aan de donkere kant van de maan gebeurt.
De tijd zal blijven voortschrijden en er zullen meer Sams op hun werk verschijnen die zich afvragen waarom het steeds moeilijker wordt om met hun families op aarde te communiceren. Het is een werkelijk gruwelijke kijk op hoeveel individualiteit we zullen verliezen als de machthebbers besluiten dat hulpbronnen belangrijker zijn dan de mensheid die ze zogenaamd proberen te redden.
Op het moment van schrijven is Maan wordt gratis gestreamd op Tubi.
