Er is iets aan Spider-Man dat hem tot een van de meest geliefde superhelden in strips, films en tv heeft gemaakt. De samenwerking tussen Marvel en Sony heeft fans een aantal van de beste incarnaties van het personage op het scherm opgeleverd, waaronder de beurt van Nicolas Cage als Spider-Man Noir. Dat geldt voor de rol van de Academy Award-winnaar in de film Spider-Verse-films en nu, in de nieuwe live-action tv-serie Spider-Noir. Behalve deze keer is hij een andere variant van Spidey.
Het is een van de redenen waarom dit verhaal zo goed werkt: nieuwkomers hoeven geen huiswerk te maken en stripfans leren Ben Reilly en zijn geheime identiteit als The Spider kennen. Première op Prime-video op 27 mei is het eerste seizoen van Spider-Noir met acht afleveringen geen formeel oorsprongsverhaal of een actievolle superheldenravotten. In dit verhaal schuilt een geestig, onderhoudend, gelijkmatig en humeurig mysterie dat op de beste manier een eerbetoon is aan het noir-genre. Het komt zo zelden voor dat Cage de hoofdrol speelt in een televisieprogramma – dit is pas de tweede keer – dat het bijna voelt alsof je automatisch moet afstemmen uit nieuwsgierigheid, en dat zou ook moeten.
Wanneer de show begint, is The Spider met pensioen. Ben van Cage is een cynische, grappige privédetective die van nature achterdochtig, sarcastisch en probleemoplossend is. Hij ontmoet de intrigerende Cat Hardy (Li Jun Li) en raakt al snel verstrikt in de criminele onderwereld van het New York van de jaren dertig van de vorige eeuw, een plek waar gangsters, politici en het grote publiek gewend zijn om elk woord, elke baan en elke dollar te laten tellen. Ben heeft mensen in zijn hoek die hem helpen te weten wanneer hij in de schaduw moet blijven en wanneer hij een gevecht moet aangaan: zijn assistent Janet (Karen Rodriguez) en journalist-vriend Robbie Robertson (Lamorne Morris).
Ben Reilly weet niet zeker of hij een held wil zijn.
Aan de top van de voedselketen van de maffia staat Silvermane (gespeeld door Brendan Gleeson), die graag loyale handlangers in dienst heeft om zijn bevelen uit te voeren. Ik kan niet bederven wie als slechterik verschijnt, maar ze spelen hier allemaal een rol in het grotere verhaal. Het zijn niet alleen de activiteiten van Silvermane die ervoor zorgen dat Ben worstelt met de vraag of hij The Spider moet zijn of zich moet houden aan het onderzoekswerk dat hij gewend is. Maar terwijl hij dat aan het uitzoeken is, vervult Spider-Noir op stijlvolle wijze zijn plicht jegens het genre met moord, ontvoering, dubbelhartigheid en veel piekeren.
Esthetisch gezien stelt deze serie niet teleur. Het team erachter besloot om kijkers twee manieren te bieden om te kijken, hetzij in ‘True-Hue Full Color’ of ‘Authentiek Zwart-Wit’, en het kan zijn dat je doet wat ik deed en elke aflevering van stijl wisselt. Streaming in zwart-wit voelt als een luxe versie die je onderdompelt in de tijdsperiode en tegelijkertijd de stripboeken van Marvel eert. Diagonale camerabeelden, belichting die in precies de juiste hoek valt en scherpe close-ups zorgen voor opvallende beelden die nabootsen wat u op een pagina geïllustreerd ziet. Er is een nachtclubscène waarin de podiumschijnwerpers een halo-effect op de zanger werpen, wat zou kunnen dienen om de moraliteit van het personage te onderstrepen (of niet).
Dat wil niet zeggen dat je de True Hue-ervaring moet overslaan. Als je dat doet, mis je de kleuren, het vakmanschap en de details van alle mode, architectuur en bezienswaardigheden van de dag. Van de outfits van Cat en Robbie tot de art-decoachtergronden, de getextureerde huid van Sandman en het pak van The Spider: er is zorg besteed aan alles wat je ziet. Let op, en je zult dingen opmerken zoals een reclamebord voor een echte film uit 1933.
Zie je wat ik zeg? Bekijk deze show in beide visuele formaten als een traktatie.
Cage lijkt te genieten van zijn rol, hij belichaamt het tijdperk met een vocale cadans vergelijkbaar met Humphrey Bogart (die naar verluidt een inspiratiebron is voor de show) en speelt Spidey en Ben met de lichamelijkheid waar hij bekend om staat. Zijn held heeft zijn speciale zintuigen intact, maar hij is ook enigszins onhandig, kwetsbaar en afgemeten, en het is leuk om Cage’s kijk op deze versie van Spider-Noir te zien. Li (bekend van haar rollen in Babylon en Zondaars) geeft Cat de nuance die nodig is om te laten zien dat ze een personage is dat schaakt en niet dammen, terwijl Rodriguez een genot is als Janet, die gemakkelijk een favoriet is als Ben’s secretaris en soms zijn beschermer.
Hoewel dit de kenmerken heeft van een misdaaddrama, is niet alles serieus; het publiek zal de scherpe humor en gekke stukjes waarderen. Spider-Noir zal ook filmliefhebbers bekoren die herkennen hoe films als The Lady from Shanghai en LA Confidential de verhaalvertelling en stijl van de serie hebben beïnvloed. Toch zijn er webslingerende bewegingen, acrobatiek en zelfs een vallende scène die onderdeel zijn geworden van Spidey’s filmische signatuur. Het is een stap in de goede richting met elementen van romantiek, actie, spanning en een oorsprongsverhaal in een geheel eigen Spider-Man-multiversum.
