Recensie ‘Lee Cronin’s The Mummy’: generieke horror die beter verborgen kan worden gehouden

Hoe gaat het met Lee Cronin? Prima. Je weet wel, nog steeds films maken. Dit is zijn derde speelfilm. Iemand – misschien was het Lee Cronin zelf, waarschijnlijk niet – wilde ons laten weten dat zijn nieuwste project, ‘Lee Cronin’s The Mummy’, niet zomaar een mummiefilm was. Zeker niet degene die je in gedachten hebt: een verbonden dode man, onheilspellende hiërogliefen misschien Brendan Fraser. Dit is niet die mummiefilm. Dit is ‘The Mummy’ van Lee Cronin.

Wat dat bezittelijke krediet betekent, zijn we nog steeds in een waas. Het vorige optreden van Cronin was “Evil Dead Rise,” een vervolg dat sterk gewijd is aan het kleverige spelplan van Fede Alvarez 2013 heroverwegen van Sam Raimi’s brutale komedies. In ons huidige moment, waarin horror een bijzonder rijke ader lijkt te ontginnen (we hebben zelfs een Oscar naar een onvergetelijke heks in “Weapons”) vertegenwoordigt Lee Cronin de veilige oude manieren van plichtsgetrouw rentmeesterschap, waarbij hij de klus klaart voor een generiek avondje uit.

Er zijn ergere zonden in de wereld. En soms is de beste manier om een ​​oude Egyptische vloek te introduceren via een proloog die tonaal veel lijkt op die in ‘The Exorcist’. Wie is de griezelige, glimlachende vrouw die een jong meisje aan de rand van haar tuin wenkt? Het maakt niet uit. Het kind wordt vermist en acht jaar later voelt haar Amerikaanse familie, sinds ze naar een buitenwijk van New Mexico is verhuisd, nog steeds het verlies: tv-verslaggever Charlie (Jack Reynor), zijn gekwelde vrouw Larissa (Laia Costa) en hun twee semi-norse kinderen, Maud (Billie Roy) en Sebastián (Shylo Molina).

Wanneer hun dierbare Katie (een spel van Natalie Grace) op de een of andere manier aan hen wordt teruggegeven, bijna catatonisch met een gerimpelde, uitgedroogde huid en knoestige teennagels die een pedi-technicus zouden doen gillen, is het moeilijk om hen de schuld te geven dat ze zich euforisch voelen. Werkend vanuit zijn eigen scenario, stormt Cronin over de gapende plotgaten – een dokter heeft hier misschien wat gedachten – en gaat aan de slag met de goede dingen met de familie thuis in kronkelende nauwe ruimtes, een inwonende demon die in haar slaapkamer rust.

“Lee Cronin’s The Mummy” werkt het beste als variatie op Ari Aster’s carrièremakende ‘Hereditary’ gelikter en minder schuldig, met Grace’s Katie gevoelig voor kaakbrekende klikken en verre blikken, een draai aan Milly Shapiro’s hypnotiserende wending als gedoemde gastheer. Uiteindelijk worden de zaken duidelijker: een zwevende rolstoel, sommigen die langs het plafond rondscharrelen. Als Cronin al een signatuur heeft – meer een voorliefde eigenlijk – dan is het die van sappig bloed, Katie’s huid die in vellen loslaat. Ze gaat op eigen kracht naar de stad.

Al deze momenten zijn goed voor het gekreun van het publiek en er is hier een leuke slechte film voor de inbeslagname – dat is wanneer Cronin de actie niet terugstuurt naar Egypte voor een ondermaatse mysteriedraad waarbij een eendimensionale detective uit Caïro (May Calamawy) betrokken is die de oorzaak van het probleem nastreeft. Waarom een ​​dikke archeologieprofessor (Mark Mitchinson) inzetten als je hem maar één scène geeft om los te laten? Hij is het soort personage dat meestal de grote finale haalt.

De film is verstrikt in een wirwar aan referenties: een bezitsthriller die ook nog wat korrelige videobeelden à la “The Ring” wil voorschotelen. “Breng haar terug” samen met het verwachte mond-op-mond-braken. Ironisch genoeg is een eerlijke mummiefilm geconsumeerd met Exotica (de eerste uit 1932 werd uitgebracht in de nasleep van de wereldwijde manie over het graf van koning Tut) op dit moment heel logisch, nu Amerika afdwaalt in buitenlandse woestijnen.

Was dat ooit in gedachten? Dat zou je aan Lee Cronin moeten vragen. Het is zijn film en dit zijn zijn moederproblemen.