Deze week kreeg een publiek van theatereigenaren en journalisten tijdens CinemaCon in Las Vegas een teaser voorgeschoteld voor Robert Eggers’ nieuwste, Weerwolf. “In het 13e-eeuwse Engeland achtervolgt een mysterieus wezen een mistig platteland terwijl de lokale folklore een angstaanjagende realiteit wordt voor de dorpelingen”, aldus de logline van de film, en hoewel de teaser nog online moet worden vrijgegeven, Verscheidenheid was daar en beschreef de beelden:
“De trailer echode de eerdere films van Eggers, met veel zwart-witfoto’s van verscheurde lijken, ontheiligde graven en bange stedelingen die werden geterroriseerd door een onzichtbaar beest. Een naakte Taylor-Johnson stuiptrekt en verandert in de weerwolf, met spuug in zijn mond met zijn slagtanden, maar zijn volledige monsterlijke uiterlijk werd niet getoond.”
Weerwolf zal pas met Kerstmis uitkomen, wat vele lange maanden achterlaat onder zwarte parasols in de zomerse hitte totdat gothics en gothics in hart en nieren zich kunnen overgeven aan een van Eggers’ zorgvuldig vervaardigde historische nachtmerries. Maar hoor! Welke koude windvlaag fluit langs de heide? Het is Eggers’ herinterpretatie van 2024 Nosferatuhier om ziekelijke cinefielen in zijn kille omhelzing te wikkelen.
In termen van gotische romantiek is Eggers’ Nosferatu is een van de donkerste films die in de recente geschiedenis uit Hollywood is verschenen, waarin de dood en het verlangen expliciet met elkaar in verband worden gebracht voor wat in wezen een speelfilm van $ 50 miljoen is van de Franse uitdrukking de kleine dood. Uiteraard is er ook inspiratie uit het stille meesterwerk van FW Murnau uit 1922 Nosferatu: Een symfonie van horrordat zelf werd geïnspireerd door de iconische vampierroman uit 1897 van Bram Stoker Dracula. (Hoewel de weduwe van Stoker, die Murnau aanklaagde wegens inbreuk op het auteursrecht en won, betoogde dat het iets meer was dan dat.)
Eggers’ versie van deze verhalen is geïnspireerd op al deze verhalen Nosferatu in Duitsland rond 1838 en verfraaide het met zorgvuldig vervaardigde miniaturen en dreigende schaduwen, rechtstreeks uit een expressionistische stomme film. De basisstructuur van de film, over het pasgetrouwde stel Thomas (Nicholas Hoult) en Ellen Hutter (Lily-Rose Depp) en het monster dat tussen hen in komt te staan nadat Thomas op zakenreis naar Transsylvanië is gestuurd, is ontleend aan de roman van Stoker, maar de ultieme boog van dit verhaal van duistere toewijding is geheel origineel.
Nosferatu’Het verhaal van duistere toewijding gaf een heerlijke nieuwe draai aan het verhaal.
Focus-functies
Zoals altijd bij de films van Eggers zijn het productieontwerp, de kostuums en de cinematografie allemaal slaafs trouw aan het tijdperk, waarbij Eggers speciale lenzen gebruikt om de donkere, sombere figuren en ziekelijke meisjes van de film vast te leggen bij vuur- en kaarslicht. De scène waarin graaf Orlock van Bill Skarsgård voor het eerst in beeld komt, is absoluut adembenemend, vol dreiging en spanning; Orlock zelf is een angstaanjagend figuur, een piepend, stoffig wandelend lijk wiens diepe stem en bontgewaden een verrassend skeletachtig lichaam verbergen.
En toch inspireerde Skarsgårds Orlock nog steeds zijn aandeel dorst vallen En fan-bewerkingen, en niet alleen omdat internetfandom mensen inspireert om hun meest losgeslagen zelf te worden. Hoewel hij veel minder vriendelijk is, lijkt graaf Orlock veel op zijn bekendere tegenhanger, graaf Dracula, in die zin dat hij de onvermijdelijke, allesverslindende passie vertegenwoordigt, het soort liefde dat de dood zelf overstijgt. Dat is in ieder geval één interpretatie. Nosferatu kan ook worden gelezen als een metafoor voor depressie en psychische aandoeningen in het algemeen; troosteloze metgezellen die ons volgen vanaf onze kindertijd tot aan het graf. En er is iets vreemds geruststellends aan het zien van dat soort duisternis in een film, zelfs in een film die zo morbide is als deze. In de schaduw zijn we tenminste niet de enigen.
