Washington – Voorzitter Troef staat voor een belangrijke deadline in de oorlog met Iran vrijdag onder een decennia-oude wet die het gebruik van geweld zonder toestemming van het Congres beperkt.
De War Powers Resolution van 1973 schetst een tijdlijn voor wanneer wetgevers op de hoogte moeten worden gesteld van vijandelijkheden en wanneer een president de Amerikaanse troepen uit een conflict moet terugtrekken als er geen toestemming van het Congres is.
Volgens de wet is de president verplicht om het Congres binnen 48 uur na het introduceren van Amerikaanse troepen in de vijandelijkheden formeel op de hoogte te stellen. Daarmee begint officieel een 60-daagse klok waarin de president het gebruik van geweld moet beëindigen, tenzij het Congres de oorlog heeft verklaard of toestemming heeft gegeven voor het gebruik van militair geweld.
Het 60-dagenvenster
De oorlog tegen Iran begon op 28 februari. De heer Trump informeerde de leiders van het Congres formeel over de vijandelijkheden in een brief van 2 maart, waarmee de 60-dagenklok werd ingeluid die vrijdag afloopt.
De wet staat de president toe de periode met nog eens dertig dagen te verlengen om zijn troepen veilig terug te trekken uit de vijandelijkheden, maar geeft hem niet de bevoegdheid om een offensieve campagne voort te zetten.
“Het is geen blanco cheque van dertig dagen voor de president om de vijandelijkheden voort te zetten die hij nodig acht”, zegt David Janovsky, die leiding geeft aan het Constitution Project bij het Project on Government Oversight.
De deadline van vrijdag zou kunnen leiden tot een eventuele botsing met de Republikeinen in het Congres, die grotendeels terughoudend zijn geweest om met Trump te breken in de oorlog, die langer duurt dan de vier tot vijf weken die hij aanvankelijk had voorspeld, zonder een stevige oplossing. De gevechten zijn grotendeels opgeschort sinds de VS en Iran op 8 april een staakt-het-vuren overeenkwamen om gesprekken over een bredere regeling mogelijk te maken.
Sinds het begin van de oorlog hebben de Republikeinen in het Huis van Afgevaardigden en de Senaat ruim een half dozijn resoluties over de Democratische oorlogsbevoegdheden geblokkeerd die expliciet de mogelijkheden van Trump om Iran verder aan te vallen zouden beperken. Sommige GOP-leden hebben aangegeven dat hun standpunt na de wettelijke termijn van 60 dagen zou kunnen veranderen.
De Republikeinse senator John Curtis uit Utah zei dat hij “zonder goedkeuring van het Congres geen lopende militaire actie zou steunen die langer duurt dan een periode van zestig dagen.”
“Een periode van zestig dagen is voor presidenten een voldoende periode om noodmaatregelen te nemen als reactie op een nationale dreiging en vervolgens een besluit over te dragen aan de naar behoren gekozen vertegenwoordigers van het volk over de vraag of er inderdaad een staat van oorlog moet worden afgekondigd en voortgezet”, schreef hij in een verklaring. opiniestuk eerder deze maand.
De Republikeinse senator Josh Hawley uit Missouri zei tegen verslaggevers dat “het statuut inderdaad moet worden gevolgd”, en voegde eraan toe dat hij hoopte dat de oorlog binnen de termijn van zestig dagen zou eindigen.
‘Ik denk dat we een exitstrategie nodig hebben’, zei hij op 15 april.
Toen hem eerder deze maand werd gevraagd op welk punt wetgevers de oorlogsautoriteit van de president moeten controleren, zei meerderheidsleider John Thune in de Senaat, een Republikein uit South Dakota, dat de regering “een plan nodig heeft om dit af te bouwen.”
Republikeinse senator Lisa Murkowski van Alaska wel opstellen een formele toestemming voor het gebruik van militair geweld in Iran, maar heeft de wetgeving nog niet ingevoerd. Of er voldoende steun is om een dergelijke maatregel door te voeren, is onzeker.
De Democraten in beide kamers hebben de afgelopen weken een hele reeks resoluties over oorlogsbevoegdheden ingediend. Ze zijn van plan stemmen over deze kwestie te blijven forceren om hun Republikeinse collega’s op de hoogte te stellen van de oorlog die volgens de peilingen niet populair is.
Hegseth en Johnson beweren dat de periode van 60 dagen nog niet in het geding is
Minister van Defensie Pete Hegseth, die donderdag voor de Senaatscommissie voor Strijdkrachten getuigde, uitte zijn twijfel over het feit dat de periode van 60 dagen deze week zou sluiten. “We bevinden ons momenteel in een staakt-het-vuren, wat volgens ons betekent dat de 60-dagenklok pauzeert of stopt bij een staakt-het-vuren”, zei hij.
En voorzitter van het Huis van Afgevaardigden Mike Johnson vertelde NBC News dat het Congres niets hoeft te doen omdat de VS ‘niet in oorlog zijn’.
“Ik denk niet dat er sprake is van een actief, kinetisch militair bombardement, vuurgevecht of iets dergelijks. Op dit moment proberen we vrede tot stand te brengen”, zei Johnson. “Ik zou erg terughoudend zijn om midden in deze zeer gevoelige onderhandelingen voor de regering te verschijnen, dus we zullen moeten zien hoe dat uitpakt.”
Aanhoudende vijandelijkheden
Het is onduidelijk hoe de oorlog zal eindigen. Vorige week verlengde Trump het staakt-het-vuren met Iran voor onbepaalde tijd. Dagen later schrapte hij abrupt de plannen voor twee van zijn toponderhandelaars om naar Islamabad, Pakistan, te reizen voor een tweede ronde van vredesbesprekingen. Het lot van het Iraanse nucleaire programma blijft een centrale kwestie en de impasse over de Straat van Hormuz, een essentieel olie-smoorpunt, heeft tot een energiecrisis geleid.
Als de president de oorlog wil voortzetten zonder goedkeuring van het Congres, zei Katherine Yon Ebright, advocaat bij het Liberty and National Security Program van het Brennan Center, dat het mogelijk is dat het Office of Legal Counsel probeert te betogen dat het staakt-het-vuren de 60-dagenklok heeft stopgezet en dat eventuele verdere vijandelijkheden de klok helemaal hebben teruggezet. Maar ze zei: “Dat is niet iets dat door de tekst of door het ontwerp ervan in de War Powers Resolution past.”
“Maar er is een lange geschiedenis van advocaten van de uitvoerende macht die opzettelijk de War Powers Resolution verkeerd interpreteerden om presidenten in staat te stellen vijandelijkheden te voeren, zelfs voorbij die 60-dagenklok”, zei Ebright.
In 2011 voerde de regering-Obama aan dat zij geen goedkeuring van het Congres nodig had voor luchtaanvallen op Libië na de 60 dagen, omdat de operaties niet het niveau bereikten van ‘vijandigheden’ in de zin van de wet en omdat er geen Amerikaanse grondtroepen bij betrokken waren.
In 1999 zette de regering-Clinton haar bombardementencampagne in Kosovo voort tot voorbij de wettelijke deadline, met het argument dat wetgevers de operaties hadden goedgekeurd door er financiering voor goed te keuren.
Het Congres heeft de War Powers Resolution nooit met succes gebruikt om een militaire campagne te beëindigen. Meneer Trump veto uitgesproken een resolutie dat probeerde een einde te maken aan de Amerikaanse militaire betrokkenheid in Jemen nadat het in 2019 beide kamers met steun van twee partijen had aangenomen. Het Congres had niet de stemmen om het veto terzijde te schuiven.
Janovsky zei dat de War Powers Resolution sinds de inwerkingtreding ervan “redelijk ineffectief” is geweest.
‘Het is heel moeilijk om terug te kijken op de vijftigjarige geschiedenis van de War Powers Resolution en te zeggen dat deze de presidentiële actie met succes heeft beperkt’, zei hij.
De rechtbanken hebben grotendeels gezwegen over de kwestie van oorlogsbevoegdheden en een rechtbank zover krijgen dat zij een uitspraak doet over de merites van de grondwettigheid van de oorlog in Iran zou een “moeilijke verkoop” zijn, zei Ebright.
Maar ze zei dat de War Powers Resolution ook als een politieke beperking heeft gediend. Een handvol Republikeinen hielp bijvoorbeeld mee een maatregel vooruit in januari om de heer Trump over Venezuela in toom te houden. Sommige omgedraaid hun steun nadat ze de verzekering hadden gekregen van de regering-Trump dat zij geen grondtroepen zou inzetten. Minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio stemde er ook mee in om voor het Congres te getuigen terwijl de regering zich inspande om afvalligheid te voorkomen.
“Wat we het afgelopen jaar hebben gezien, is dat de War Powers Resolution veel meer invloed heeft op de politieke sfeer dan op de juridische sfeer”, zei Ebright.
