No Doubt gooit het terug – ver terug – naar de Las Vegas Sphere

LAS VEGAS – ‘Weet je, ik zat te denken,’ zei Gwen Stefani, terwijl ze woensdagavond in Sphere naar de menigte voor haar keek. De zanger was misschien anderhalf uur bezig met de eerste show van No Doubt’s maandenlange residentie in de koepelvormige locatie vlak bij de Las Vegas Strip, en nu was het moment aangebroken voor de hit die alles veranderde voor deze eens zo rommelige ska-punkband uit Orange County.

“Ik dacht aan dit volgende nummer, en ik dacht aan Anaheim”, vervolgde ze. ‘Weet jij waar Anaheim is?’

Het nummer was natuurlijk ‘Just a Girl’, dat Stefani naar eigen zeggen schreef ‘uit pure onschuld in een tijd waarin ik me net bewust werd van mezelf en mijn omgeving.’ Ze voegde eraan toe dat ze altijd had aangenomen dat ze het liedje zou ontgroeien – dat het op een dag het gevoel zou hebben dat het los stond van het leven van een vrouw die later een popster zou worden met een kledinglijn en een optreden op tv. Maar hier stond ze op het punt om “Just a Girl” te doen voor ongeveer 20.000 fans die graag mee wilden zingen.

‘Vertel me maar of je denkt dat het nog steeds relevant is,’ zei ze.

In een gebouwde stad waar oude hits welkom zijn op elk podium – niet in de laatste plaats Sphere’s, waar tegenwoordig ook te horen is de Adelaars En de Backstreet Boys – het oordeel van het publiek was geen verrassing. Toch was dit een meer geëngageerde terugblik dan je had verwacht, met een losse verhaallijn die de opkomst van No Doubt beschrijft (in plaats van het hoogtepunt) en een setlist gevuld met diepe stukken die veel verder gaan dan de pakkende singles die ooit KROQ en MTV bedekten.

Onder een enorm omhullend scherm dat flikkerde met vintage camcorderachtige beelden uit het begin van de jaren negentig, speelde de groep ‘Excuse Me Mr.’ en “Nieuw” en “Total Hate ’95”; Stefani en haar bandleden – gitarist Tom Dumont, bassist Tony Kanal en drummer Adrian Young – speelden ‘Trapped in a Box’, ‘End It on This’ en ‘The Climb’, waarvan No Doubt op internet zegt dat ze al bijna dertig jaar niet meer live hebben opgetreden.

Aan de andere kant, gedurende een van die decennia trad No Doubt helemaal niet op. De band maakte zijn gekke comeback in 2024 bij Coachella, waar het een pittige, compacte reeks hits opleverde en Olivia Rodrigo uitbracht voor een gastplek die Stefani’s invloed – muzikaal, attitudinaal, kleermakers – demonstreerde op de generatie vrouwelijke popsterren die na haar kwamen. (Bij Sphere betoverde Stefani’s smaak in plaids en dierenprints duidelijk nog steeds haar bewonderaars.)

De residentie van No Doubt’s Sphere loopt tot half juni.

(John Scheerder)

De conclusie van Coachella was dat de band zichzelf weer in gevechtsvorm had gebracht; Vooral Stefani leek graag te willen bewijzen dat haar jaren van het uitdelen van aardigheidjes op ‘The Voice’ en het spelen van countrymuziek met haar man, Blake Shelton, haar scherpte niet hadden afgestompt. Hier ging de band verder en gebruikte Sphere’s ultramoderne omgeving om zich terug te wanen in een groezelige club of studentenvereniging.

Er waren grote visuele momenten, waaronder een gesimuleerde trip door een afbrokkelend pretpark – het ‘Tragic Kingdom’ van de LP van de groep uit 1995 – en een beetje met een verhalende tekenfilm Stefani die in haar visnetten en gevechtslaarzen boven de kamer uit torende. En zelfs met alle onduidelijkheden is het niet zo dat No Doubt zijn bekendste nummers heeft overgeslagen: ‘Bathwater’ en ‘Spiderwebs’ waren springerig en toch voortstuwend, terwijl ‘Underneath It All’ en ‘Hella Good’ het behendige ritmische samenspel van de spelers lieten zien. Stefani’s stem was op zijn best in ‘Don’t Speak’, een van de grote popballads van de afgelopen dertig jaar, en ‘Simple Kind of Life’, dat vergezeld ging van een video waarin Stefani en Kanal een episode uit hun eeuwenoude romance naspeelden.

Vóór ‘Ex-Girlfriend’, waar Stefani mee schreef tijdens haar gedoemde huwelijk Gavin Rossdale van Bush zei de zanger: “Het geeft mij – wat is het? De PTSD. Maar omdat ik jullie absoluut aanbid, zal ik lijden.”

Toch was dit het hoofdstuk van het verhaal van No Doubt – eigenlijk het hoogtepunt van zijn populariteit – waar de band woensdag het minst in geïnteresseerd leek te zijn. De indruk die je kreeg was dat Stefani en haar vrienden niet naar Vegas waren gekomen om te cruisen, te genieten of zelfs maar te genieten van de gemakkelijke bewondering die hier altijd wordt aangeboden; Vreemd genoeg herinnerden ze zich de strijd weer.