Toen ik in de twintig was, ontspande ik door naar shows als The Wire te kijken of een horrorfilm marathon, maar sinds ik kinderen heb, is mijn definitie van ontspannend ‘minder dan 90 minuten en alsjeblieft, niets te stressvol’. Kortom, dan blijf ik achter met PBS-kookprogramma’s (America’s Test Kitchen for life) en herhalingen van Brooklyn Nine-Nine.
Maar afgelopen weekend besloot ik This Is a Gardening Show te proberen, de nieuwe Netflix-docuseries gepresenteerd door Zach Galifianakis. Want wat is een tuinierprogramma anders dan een prequel op een kookprogramma?
De komedie van Galifianakis is niet altijd mijn ding, maar This Is a Gardening Show onderdrukt zijn kenmerkende ongemakkelijke stiltes en opzettelijke onhandigheid, in plaats daarvan pronkt hij met de oprechte kant van de artiest en onthult hij zijn passie voor de natuur. Vanaf de eerste paar momenten van de serie maakt Galifianakis duidelijk dat hij, als ervaren tuinman, grote vreugde en vrede vindt in de praktijk, en dat het begrijpen van de natuurlijke wereld essentieel is voor het functioneren en bloeien van de samenleving. (“De toekomst is agrarisch”, herhaalt hij als een mantra in elke aflevering.)
De grappige chats met kinderen zijn een hoogtepunt in deze serie.
Tijdens de show geven experts Galifianakis tips over hoe je een succesvolle tomatentuin kunt planten, een knop op een appelboom kunt enten of veilig op zoek kunt gaan naar niet-giftige planten – allemaal vaardigheden die iemand die naar tuinshows kijkt interessant zou vinden. Met 15 minuten per aflevering worden we nooit te gedetailleerd met de details. De show probeert niet zozeer instructief te zijn, maar is een platform voor Galifianakis om natuurbehoud en duurzaamheid te bespreken via een raamwerk van gewoon een beetje dom zijn, vooral als hij kinderen in de basisschoolleeftijd interviewt, wat hij in elke aflevering doet.
Hij lijkt oprecht opgetogen over de kinderen, die hun mening geven over groenten en fruit, met hem meegaan als hij naar appels snuffelt of gewoon over het werk van Ryan Reynolds willen praten. (Dit is een terugkerend thema dat eindigt met Reynolds die een soort cameo maakt in de laatste aflevering van de show. Laat het aan Deadpool over om zichzelf in een postcreditscène in te voegen.)
De kinderen dienen vooral als komische noot, en hun aanwezigheid is een van de redenen waarom de show zo geruststellend en charmant aanvoelt. De typische sarcastische en absurdistische persoonlijkheid van de cabaretier is nog steeds aanwezig, zoals wanneer hij wortels eet van de top van een duidelijk rottende composthoop. Of wanneer hij vertelt dat, zonder de kennis van duurzame landbouw door te geven, “velen van ons zullen sterven”, en vervolgens droogjes tegen zijn producer buiten de camera zegt: “We voegen gewoon een lachnummer toe.”
Is This Is a Gardening Show echt een tuiniershow? Volgens mij wel technisch het is: het is een show over waarom we tuinieren, en het laat ons kennismaken met mensen die tuinieren. En hoewel Galifianakis in vrijwel elk frame van de show aanwezig is, zet hij de kinderen, boeren, composteerders en voedselhistorici die hij interviewt in de schijnwerpers, omdat zij degenen zijn die ons naar de agrarische toekomst kunnen leiden die hij voor ogen heeft.
