Na Gilligan’s Island kwamen Bob Denver en Alan Hale Jr. herenigd in deze komedie uit de jaren 80

Het is verbazingwekkend hoeveel nostalgie uit de jaren vijftig en begin jaren zestig in de popmedia van de jaren tachtig lekte. Dit werd duidelijk geïllustreerd in Robert Zemeckis’ kaskraker uit 1985 ‘Back to the Future’ een film over een kind in het heden dat dankzij een tijdmachine wordt teruggeworpen naar 1955, waar hij zijn tienerouders ontmoet. Of het nu kritisch was over de jaren vijftig of nostalgisch, de jaren tachtig waren een tijd om terug te blikken. De nostalgietrend zou kunnen zijn gebaseerd op de opkomst van het conservatisme in Amerika en de heerschappij van Ronald Reagan over het massabewustzijn. We voelden de behoefte om te analyseren waar veel van onze intensere conservatieve fantasieën vandaan kwamen. Toevallig was dit in de periode na de Tweede Wereldoorlog.

Een voorbeeld van geheel nostalgische conservatieve nostalgie uit de jaren 50 en 60 was de film ‘Back to the Beach’ uit 1987 van Lyndall Hobbs. In ‘Back to the Beach’ speelden Frankie Avalon en Annette Funicello de hoofdrol, die in meerdere strandfilms hadden gespeeld vanaf 1963, te beginnen met ‘Beach Party’. Die film was succesvol genoeg om een ​​trend te veroorzaken, en in de daaropvolgende jaren werden tientallen strandfeestfilms uitgebracht. Het was een genre dat zich richtte op tieners, die pas ongeveer tien jaar eerder als een aparte entertainmentgroep naar voren waren gekomen. Ze bevatten meestal hitmuziek, veel zwemkleding en een jaren zestig-versie van open seksualiteit.

Het is de moeite waard eraan te denken dat in 1964, Sherwood Schwartz’ succesvolle sitcom ‘Gilligan’s Island’ debuteerde, misschien ook inspelend op de strandgekte van die tijd. In 1987 was het de hoogste tijd om weemoedig te worden over zowel ‘Beach Party’ als ‘Gilligan’s Island’. “Back to the Beach” zorgde voor beide door Frankie en Annette als hoofdpersonages te casten en “Gilligan’s Island” -sterren Bob Denver en Alan Hale in te huren voor cameo’s.

Opgemerkt moet worden dat “Back to the Beach” een nostalgiefestijn was, met veel opmerkelijke cameo’s van acteurs die Boomers zeker zouden herkennen. Don Adams, de ster van ‘Get Smart’ verschijnt, net als Jerry Mathers, Tony Dow en Barbara Billingsley uit ‘Leave it to Beaver’. De beroemde surfgitarist Dick Dale kwam opdagen, en, misschien verbijsterend, ook Pee Wee Herman. Frankie en Annette spelen personages genaamd Frankie en Annette, en er wordt gesteld dat ze zich in Ohio hebben gevestigd. Nu ze van middelbare leeftijd zijn en ouders van twee volwassen kinderen, moeten ze hun mojo herwinnen op de stranden van Californië.

Het personage van Bob Denver wordt nooit bij naam genoemd, maar wordt alleen ‘de barman’ genoemd, maar hij kleedt zich wel in Gilligans kenmerkende rode shirt en witte hoed. Wanneer Frankie, in een dronken toestand, hem ‘maatje’ noemt, reageert de barman met verdriet. Hij haat het om ‘maatje’ genoemd te worden. Hij zegt ook dat hij ‘een hele tijd weg is geweest’, en was gefrustreerd omdat waar hij was ‘er wel meiden waren, maar je kon ze niet aanraken’, en dat hij samenleefde met een genie die wel een kernreactor kon bouwen, maar geen boot kon repareren. “Back to the Beach” legt het behoorlijk dik op.

Frankie, die meeluistert, weigert resoluut meer te horen. Gelukkig heeft de barman later wat meer geluk, terwijl hij tijdens een dansfeest praat met een mooie blonde vrouw genaamd Bridgette (Linda Carol). Bridgette is intens geïnteresseerd en flirt hevig met hem. Hij houdt ervan. Helaas, net als hij vraagt ​​of zij zijn ‘belangrijkste druk’ zal zijn, stormt een Skipper-achtige man in het blauw, gespeeld door Alan Hale, naar binnen en vertelt hem dat ze moeten gaan. Er begint een drie uur durende tour en ze moeten vertrekken.

Ondanks dat het een oubollig, nostalgisch, tv-gebaseerd cameo-festijn was, werd “Back to the Beach” eigenlijk behoorlijk goed ontvangen door critici. Het heeft momenteel een goedkeuringsscore van 78% op Rotten Tomatoes, gebaseerd op 18 beoordelingen. Misschien schokkend, Roger Ebert gaf de film drieënhalve steren gaf toe dat niemand meer verrast was door die beoordeling dan hij:

“Deze film heeft mij totaal verblind. Ik weet niet wat ik verwachtte van ‘Back to the Beach’, maar het was zeker niet de grappigste, eigenzinnigste muzikale komedie sinds ‘Little Shop of Horrors’. Wie had gedacht dat Frankie Avalon en Annette Funicello 25 jaar na de anderen hun beste strandfeestfilm zouden maken?”

Ebert herinnert zich de strandfilmtrend nog goed, zij het niet met genegenheid, en zei dat ze net zo onschuldig als hersenloos waren. Hij zei dat de plot van “Back to the Beach” ook nogal dom was, maar hij werd meegesleurd in de energie en stijl van de film. ‘Dit is misschien wel de meest vermakelijke komedie op het zomerschema van (Paramount)’, schreef hij, ‘een eigenzinnig juweeltje vol goede muziek, veel gelach en het bewijs dat Annette nog steeds weet hoe ze een jurk met stippen tijdloos moet laten lijken.’

Veel lof inderdaad.

Er zou een geweldige extra sfeer zijn bij het kijken naar “Back to the Beach” in 2026. Voor Gen-Xers zou een film als deze niet dienen als nostalgie uit de jaren 60, maar als nostalgie uit de jaren 80. En zelfs de nostalgie uit de jaren 80 zelf is ouderwets geworden, nu grote studio’s geld verdienen met remakes van Nostalgische hits uit de jaren 00, zoals ‘Lilo & Stitch’ en “Hoe je je draak kunt trainen.” Cultureel gezien is het moeilijk te bepalen waar ‘Back to the Beach’ nog staat. Maar qua energie… nou ja, Ebert vond het een leuke film die de moeite waard was.