Ik ontmoette Marlee in een schrijfgroep. Ik was toen in de dertig en had twee jonge kinderen die in een huis woonden starters woning. Ze had gereageerd op een advertentie die een andere bevriende schrijver en ik hadden geplaatst. We wilden onze kritiekgroep uitbreiden. Marlee’s antwoord was iets in de trant van: “Als je het niet erg vindt dat er een oude dame komt opdagen, zou ik graag met je meegaan.”
Ik wist niet zeker wat ik kon verwachten. Toen Marlee binnenkwam, ging ze zitten en zei op haar botte manier, waar ik de komende tien jaar van zou gaan houden: ‘Ik zei toch dat ik oud was.’
Ze maakte onze kleine groep compleet, die ook uit twee mannen bestond en mijn oorspronkelijke schrijversvriend. We ontmoetten elkaar een paar keer per maand op lokale coffeeshops en restaurants. We stuurden pagina’s van waar we ook aan werkten. Ik schreef absurde, soms enge, korte verhalen. Marlee wilde een memoires over haar leven schrijven.
We hadden niet méér verschillend kunnen zijn, althans wat ons leven betreft. Haar kinderen waren volwassen en hadden zelf kinderen. Ik stichtte een jong gezin. Ze was een gepensioneerde en woonde in een schoonappartement in het ouderlijk huis van haar zoon. Ze was al tientallen jaren getrouwd. Ik had twee kinderen en een man en probeerde er nog steeds achter te komen wie (en wat) ik wilde worden toen ik groot was.
We hadden een leeftijdsverschil van veertig jaar
Ondanks 40 jaar leeftijdsverschilonze vriendschap bloeide. We ontmoetten elkaar voor onze groep en voor de lol. Marlee nodigde een ander lid van de schrijfgroep en mij uit bij haar thuis voor wijn en hapjes. De twee mannelijke leden van onze schrijfgroep haakten af. Wij drieën, Marlee, EJ en ik, bleven achter. We ontmoetten de oranje kat met de grote persoonlijkheid, waar Marlee vaak over sprak in de groep. Perziken verwelkomden ons, spinnend en hoofdstotend terwijl we praatten.
De vriend van de auteur liet haar aantekeningen achter over haar schrijven. Met dank aan de auteur
Ik nodigde Marlee uit om op bezoek te komen toen we ons forever home kochten. We aten kaas en crackers terwijl we lachten kinderen opvoeden en huwelijk. Ze stuurde een cadeautje naar de babyshower die ik had voor mijn derde kind. Het was een grappig kinderboek dat paste bij haar eigen gevoel voor humor. Toen Marlee’s man stierf, woonde ik de begrafenis bij. We werden een deel van elkaars leven, zelfs buiten onze schrijfgroep. We waren vrienden, ongeacht ons leeftijdsverschil.
Ze heeft mij belangrijke levenslessen geleerd
Marlee heeft me een aantal belangrijke lessen geleerd, waaronder het belang van het vinden van humor, zelfs in de moeilijkste tijden, zoals zij had gedaan. Ze schreef er vaak over op de pagina’s die ze deelde met onze schrijfgroep. Ik heb ook nog een les van onschatbare waarde van Marlee geleerd: dat het leven doorgaat, wat er ook gebeurt. Zij was daar een lichtend voorbeeld van. Na de dood van haar man paste Marlee zich niet alleen aan het leven zonder hem aan, maar bloeide ze ook op zoveel manieren. Ik denk dat ze zichzelf en haar kinderen zelfs heeft verrast.
Marlee heeft mij ook geleerd dat leeftijd letterlijk slechts een getal is. Haar humor en speelse kijk waren die van iemand die jong is, vol leven en belofte. Ze deelde ook de donkere kanten van het ouder worden, de onzichtbaarheid die ze voelde.
We werden ook elkaars grootste cheerleaders als het om ons schrijven ging. Ze maakte aantekeningen op de pagina’s die ik haar voor elke groep stuurde. Ik heb ze zelfs nu nog. Ik kijk naar ze voor inspiratie en bemoediging. Ze genoot van mijn humor en verbeeldingskracht, en ik verwonderde me over haar gave om met eerlijkheid en humor te schrijven, en om haar levensverhaal echt tot leven te laten komen.
Ik mis de band die we hadden
Ik denk dat wat echt een unieke band tussen ons creëerde, de levensdetails waren die we deelden in zowel ons schrijven als onze vele gesprekken. Ik had fragmenten gezien van haar verleden, van haar kindertijd tot haar leven als moeder en grootmoeder. Ze reisde, trouwde met een militair en landde waar ik hoopte dat ik ooit zou belanden: met pensioen en had het voorrecht om te zien hoe haar kinderen hun eigen kinderen opvoedden. Ik was jaloers op het leven dat ze had gemaakt en op de reis die ze daarvoor had afgelegd.
De afgelopen jaren hebben wij contact onderhouden. Het was moeilijk. We zijn nog steeds vrienden op Facebook en hebben af en toe contact gehad. Ik mis haar en de band die we hadden. Maar waar we ook terechtkomen, ik zal altijd dankbaar zijn voor de dingen die ze me heeft geleerd en voor onze unieke vriendschap.
