Dit zoals verteld-essay is gebaseerd op een gesprek met Lena Hall, senior directeur ontwikkelaar en AI-strategie bij Akamai Technologies en medeoprichter van een AI-startup. Het is bewerkt voor lengte en duidelijkheid.
Mijn zoon werd op een ochtend wakker en was vastbesloten een spel te bouwen. Het was geen voorbijgaand idee; hij praatte er de hele dag over, zoals nieuwsgierige kinderen soms doen.
Ik overhandigde hem papier en vroeg hem het te schetsen. Hij schetste de niveaus, karakters en hoe hij dacht dat het zou voelen om te spelen.
Toen dacht ik dat we iets konden proberen. Ik herinnerde me dat de Codex-app van OpenAI een dicteermodus had.
Ik wilde zien of een op stem gebaseerd codeerhulpmiddel het idee van een jong kind zelfs in iets speelbaars kon veranderen zonder technische woordenschat.
Mijn zoon was erg enthousiast over het coderen van een game
Mijn zoon lichtte op toen hij zich realiseerde dat we gingen proberen een echt spel te maken.
Ik begon hem het gereedschap te laten zien. Ik opende de app en legde het eenvoudig uit: het kon wat hij zei omzetten in iets op de computer. Ik liet hem de dicteerknop zien en hij was meteen gefascineerd door de balk die geluidsgolven weergaf.
Hij zei dat hij een spel wilde waarbij het typen van een woord de gebruiker in een personage zou veranderen. Hij drukte zelf op de dicteerknop en stuurde de prompt.
Hij keek Codex-werk en vroeg waarom het zo lang duurde. Op een gegeven moment vroeg hij in alle oprechtheid: ‘Mensen denken sneller, toch mama?’
Ik lachte, omdat het mij op dat moment duidelijk werd, in tegenstelling tot ingenieurs die dat op prijs stelden AI versnelt het werkheeft een kind nog niet de context van hoeveel verfijnde redeneringen of complexe berekeningen er worden uitgevoerd.
Een paar minuten later was het klaar. Codex had een browsergame gegenereerd, maar niet helemaal zoals hij zich had voorgesteld. Ik vertelde hem dat we terug konden gaan en Codex konden vragen het te repareren.
Zijn volgende prompt was specifieker: “Ik wil namen van specifieke karakters. En ik wil dat de karakters omhoog springen en onderweg munten verzamelen.”
Mijn rol was gedurende de hele periode vrij eenvoudig. Ik legde de tool uit, stelde vragen waardoor hij hardop kon zeggen wat hij al wist dat hij wilde, en bleef aanwezig.
Het leren van mijn kind kwam voort uit spel
Ik heb mijn kind niet laten zitten en zeggen: “We gaan leren over AI.”
Hij kwam naar mij toe met een idee, en ik vond een manier om dat idee serieus te nemen. Het leren was een gevolg van het spel, en niet andersom.
Wanneer kinderen leiden met oprechte interesse nemen ze vaardigheden en concepten diep in zich op, omdat ze van binnenuit gemotiveerd zijn.
Ik zag articulatie, doorzettingsvermogen en het vermogen om een idee te verfijnen na feedback – een reeks vaardigheden die moeilijk direct te onderwijzen zijn.
Hij heeft het spel natuurlijk ook in delen opgedeeld: karakters, beweging en het verzamelen van munten, wat een vroege vorm van gestructureerd denken is.
Dat soort aanhoudende creatieve toewijding bij een jong kind is iets dat ik wil koesteren, en deze ervaring heeft dat beloond.
Hoe ik ervoor zorgde dat het gebruik van AI op zijn leeftijd niet schadelijk was
Het belangrijkste principe voor ons is dat AI zou nooit moeten gebeuren het denken vervangen. Het zou het moeten verlengen.
Op het moment dat een kind zijn nieuwsgierigheid, besluitvorming of creatieve strijd overdraagt aan een AI, verdwijnt het meest waardevolle deel van de ervaring.
Ik probeer ervoor te zorgen dat hij, op een manier die bij zijn leeftijd past, begrijpt dat AI geen persoon is.
Het is een hulpmiddel gemaakt door mensengeen vriend of autoriteit. Dit is van belang omdat kinderen van nature in staat zijn emotionele banden te vormen en menselijke eigenschappen toe te schrijven aan dingen die daarop reageren. Het vroegtijdig opbouwen van dat begrip is van fundamenteel belang. Het bepaalt hoe zij de rest van hun leven met deze systemen zullen omgaan.
Voordat we begonnen, hebben we een eenvoudige regel besproken. We delen geen persoonlijke informatie met apps: echte namen, waar we wonen, school- of familiegegevens.
Ik ben ook bewust bezig met de schermtijd. We houden het beperkt en gericht op creëren in plaats van consumeren. De hele sessie duurde nog geen twintig minuten. Hij besteedde die dag meer tijd aan het tekenen van het spel op papier dan aan het bouwen ervan.
Heb je een verhaal te delen over vibe-codering? Neem contact op met deze verslaggever via cmlee@businessinsider.com.
