Wanneer Marcello Hernández spreekt, maakt zijn stem uitbundige sprongen. Hij vertelt grappen met dezelfde muzikale cadans als de Caribische liedjes waarmee zijn ouders hem hebben grootgebracht; klassiekers van Juan Luis Guerra, Celia Cruz en Tito El Bambino.
“Mijn vader is een grappige, kleine Dominicaanse jongen en mijn Cubaanse moeder is zo’n meer dan levensgroot figuur”, legt de 28-jarige stand-upcomedian uit. “Het was belangrijk voor mij om ze allemaal op hun eigen manier grappig te zien zijn”, voegt hij eraan toe.
In zijn Netflix stand-up comedy special ‘American Boy’ uit 2025 schetste Hernández een losbandig beeld van zijn jeugd in Miami, waar hij opgroeide met voetbal en uiteindelijk speelde in komische video’s voor de geliefde sociale mediapagina van de stad, Only in Dade. In 2022 sloot hij zich aan bij de cast van ‘Saturday Night Live’, waarbij hij zijn prikkelende Spanglish-flow verweefde in terugkerende sketches als ‘Domingo’ (met Sabrina Carpenter in de hoofdrol) en zijn Engelstalige parodie op de Latijns-Amerikaanse variétéshow ‘Sabado Gigante’. In sketches als ‘Protective Mom’ – deels geïnspireerd door zijn eigen agressief liefhebbende moeder – werkt hij samen met talenten als Pedro Pascal en Bad Bunny om de levendigheid en absurditeit van Latino-humor voor een Engelstalig publiek te versterken.
Op 10 mei zal Hernández in Los Angeles headlinen de grootste Spaanstalige comedyshow ooit te zien in de Hollywood Bowl, als onderdeel van het Netflix Is a Joke comedyfestival. De Bowl-show wordt ondersteund door de Mexicaanse komiek Sofia Niño de Rivera en een speciaal muzikaal optreden van de Colombiaanse reggaeton-sensatie Vegen – wiens liedjes Hernández tijdens ons interview willekeurig kan zingen. (Zijn favoriet op dit moment? ‘Chorrito Pa Las Animas.’)
“Het is de eerste keer dat er een geheel Spaans comedy-evenement wordt gehouden in de Hollywood Bowl”, zegt Hernández. “Toen mijn agenten het mij vertelden, kon ik het niet geloven!”
Hernández begroet me tijdens een Zoom-gesprek met een Clubmaster-zonnebril op, zijn hoofd als een mama omhuld door een gebroken witte hoodie, een gebreide sjaal en een muts. Hij heeft net een ochtendwandeling gemaakt in New York met zijn vriendin, de Dominicaanse architect Ana Amelia Batlle Cabral, en is nog steeds aan het ontdooien van de winterse kou; hij zal volledig opgewarmd zijn bij de landing in Californië.
“Ik wil mijn kinderen vertellen over de Hollywood Bowl-show”, zegt hij. ‘Zoals: ‘Weet je, je vader was de eerste man.’ Weet je hoe jouw ooms altijd ‘de eerste man’ waren die iets deed?’
‘Ja,’ zegt hij, terwijl hij zijn handen over het scherm wuift om de nadruk te leggen. “’Ik was de eerste man… ter wereld!’”
Dit interview is voor de duidelijkheid bewerkt en ingekort.
Je Cubaanse en Dominicaanse familie zijn een vast onderdeel van je Netflix-special ‘American Boy’. Hoe denk je dat je familie je gevoel voor humor heeft beïnvloed?
Ik denk dat je grappig moet zijn als je ouders gescheiden zijn. Door de scheiding van mijn ouders ben ik sneller volwassen geworden. Al mijn vrienden van gescheiden ouders hebben iets grappigs, want wat is er kinderachtiger dan te zeggen: “Ik kan niet meer bij je zijn?” Ik belde mijn vader als een volwassene: “Haal me om zeven uur op. We gaan eten en dan breng je me terug naar mijn huis, want ik heb morgenochtend school.”
Cariben houden van bijnamen. Wat waren enkele bijnamen die je had toen je opgroeide?
Dominicaanse kinderen die ik op het zomerkamp ontmoette, waren ontzettend grappig. Ze noemden me ‘rubio’ (en) ‘gringo’ – ze wisten dat ik Dominicaan was, maar ze hielden er gewoon van om te rommelen. Mijn neefje kon mijn naam niet goed uitspreken, dus noemde hij mij Mamelo. (Opmerking van de auteur: Thoed vertaalt zich naar “zuigen” in het Spaans.)
Raadpleeg jij wel eens je familie voordat je grappen schrijft?
Ik denk dat ik mijn tijd heb gedaan! Ik heb het vermogen verdiend om dit soort dingen te zeggen. We zijn altijd samen. Ik zou nooit willen dat mijn familie er slecht uitziet om te lachen. Ik denk niet dat dit een slimme manier is om het te spelen. Mijn moeder ging altijd naar mijn shows en zei: “Wat gaat hij nu zeggen?” Maar we hebben een geweldige relatie. Iets wat ik leuk vind aan immigrantengezinnen is dat we een redelijk goed gevoel voor humor hebben. We nemen onszelf niet al te serieus, omdat sommige delen van het leven heel serieus zijn.
Je moeder maakt deel uit van een Cubaanse vluchtelingengemeenschap – je bent erin geslaagd haar verhalen om te zetten in een doorlopende grap over jouw voorrecht in relatie tot hoe zij is opgegroeid. Hoe heeft het jouw perspectief gevormd?
Ik hoefde mijn land nooit te verlaten of opnieuw te beginnen, vooral niet zoals (zij deed) nu op mijn leeftijd – ze had kinderen en ik ben gestresseerd door grappen. Ze heeft mij veel perspectief gegeven. En ik denk dat perspectief het verschil is tussen een persoon met wie het goed gaat en een persoon die het moeilijk gaat hebben. Ik denk dat het allemaal gebaseerd is op jouw perspectief. Als je je leven leidt vanuit dankbaarheid, heb je een betere kans om het vol te houden en ook iets terug te geven.
Toen ik een tiener was, deed ik samen met deze Cubaanse dames vrijwilligerswerk in een bejaardentehuis. Ik ging om met iemand die 98 jaar oud was en reed haar rond in haar rolstoel. Ze was altijd blij mij te zien. Een jaar nadat we begonnen met uitgaan, stierf ze. Ik heb geleerd van de tijd te genieten. In eerste instantie voelde het als een baan om daarheen te gaan (terwijl) ik gewoon wilde zitten en tv kijken. Maar uiteindelijk begon ik vreugde te voelen, omdat ik er voor mensen was. Ik heb veel bekende mensen ontmoet (die) echt succesvol zijn (maar) ook super aardig, genereus en zorgzaam. Het inspireert je om beter te worden.
Wie zijn voor jou enkele van die mensen?
Pedro Pascal is in veel opzichten een levenswisselaar geweest met die eerste schets die we voor ‘SNL’ maakten. Ik denk dat Kenan (Thompson) in de beginperiode altijd zo onredelijk behulpzaam voor mij was. Colin (Jost) was altijd heel aardig tegen me, Ego Nwodim was als een grote zus voor me tijdens de show. Ze is zo’n krachtige artiest. Kevin Hart had bij mij ook grote broer-energie.
Als Latino en het eerste Gen-Z-castlid van ‘SNL’ heb je op zoveel manieren geholpen de show voort te stuwen. Je hebt zoveel prachtige Latino-personages in je schetsen geschreven – en mensen kennis laten maken met “Sabado Gigante!”
Dat was met Steven Castillo, dat hebben we samen geschreven. Hij is Mexicaans-Amerikaans. Hij is duidelijk ook opgegroeid met het kijken naar die show. En het voelde echt als een echt moment omdat die show zo belangrijk voor ons was. Het was gewoon gaaf om het met Amerikaanse mensen te doen, zoals met Paul Rudd (en) Nate Bargatze, die daar zo grappig in was. Ik hoop terug te kijken op “SNL” en denk dat ik iets cools heb gedaan. Je wordt verondersteld te schrijven over wat je weet – en ik weet wel een beetje over het feit dat ik een kleine Latino-jongen ben.
De manier waarop jij en Bad Bunny samenwerken in je schetsen is leuk om naar te kijken. Hoe heb je als acteurs een band met hem ontwikkeld?
Hij is maar een kerel! Ik heb zijn ouders en al zijn vrienden ontmoet. Hij is gewoon een man die zijn familie heel dichtbij houdt en zijn vrienden heel dichtbij. Ik ben gezegend dat hij cool genoeg was om mij überhaupt binnen te laten. Hij is zo’n harde werker en zo’n creatief talent, en als hij bij ‘SNL’ komt, voel ik een verantwoordelijkheid om hem iets te geven om mee te spelen. Zijn “El Chavo Del Ocho” (schets) was zijn baby.
Je bent de headliner van een volledig Spaanse comedyshow in de Hollywood Bowl met Feid. Zal er een muzikale component aan je optreden zitten?
Ik hou van zijn muziek! Ik ben in het verleden in mijn eentje naar een van zijn concerten geweest. In het begin zal er wat komedie zijn en dan zal er verdomde reggaeton zijn! Ik wil dat mensen komen lachen en dansen. Wat kun je nog meer vragen? Dat is in veel opzichten mijn ideale avond.
Stel dat je in een menigte Latino’s in een karaokebar zat: wat zou je zingen?
In het Spaans voelt alles formeler. (Zangregels uit “Se Preparvan”door Ozuna) Ik ging naar de middelbare school in Miami en het was grappig om als 15, 16-jarige deze zware romantische liedjes in de bus te zingen met de atleten, de voetballers. We dachten dat we zo cool waren! Er zijn er zoveel (andere) om uit te kiezen – ik teken mijn e-mails af met ‘La Bamba’. Een van mijn favoriete nummers aller tijden is “Loco” van Beéle. Ook “Amor Narcótico” van Chichí Peralta. Shout out naar “Me Rehúso” van Danny Ocean… En “Te Lo Agradezco, Pero No” met Alejandro Sanz en Shakira. Ik hoorde het gisteren vanuit een voedselkar spelen en het hield me tegen!
